خوشحالم از این‌که تو بخش آموزش، فرهنگ سازی و مشارکت مردمی محیط زیست کارآموزم.

امروز با مربیان پیش دبستانی یکی از مدارس غیردولتی جلسه داشتیم و یه جا آقای مدیرکل خیلی حرف قشنگی زدن. گفتن که: در دانش روانشناسی امروز، اخلاق محیط‌ زیستی یکی از مهارت‌های زندگی محسوب می‌شه؛ همون‌طور که ‹نه گفتن› یا مهارت‌های دیگر رو یاد می‌گیریم، باید اخلاق محیط زیستی رو هم یاد بگیریم. ما بیشتر طبیعت‌مون رو با معدن نابود کردیم. بخشی رو جاده زدیم، بخشی منابع آبی رو بیش از حد برداشت کردیم و کسانی که این کارها رو کردند هرگز نیت شر نداشتن؛ همه برای توسعه و اشتغال تلاش می‌کردن. ایشون گفتن بارها تو جلسات قبل از این دهه گفتیم که این فرآیند اشتباهه، اما پاسخ می‌دادن اول اشتغال و اقتصاد درست بشه، بعد محیط زیست رو هم اصلاح می‌کنیم. اگر میخواهیم برای محیط زیست کاری کنیم، باید در تصمیم‌گیری و سیاست‌گذاری دقت کنیم، وگرنه بعد از آن کار سخته و بحران‌ها زیاد.

به نظرم خیلی حرف درستیه. ما باید آموزش محیط زیست رو جدی بگیریم. کودکان امروز، فرمانداران، مهندسان معدن، مهندسان شهرسازی، بازاریان و کامیون‌داران فردا هستن. اگر فرهنگ محیط زیست در ذهن‌شون نهادینه بشه، می‌تونن اون رو اجرا کنن و تغییر ایجاد کنن. به قول دکتر رابطه‌ی انسان با طبیعت بیشتر یک رابطه‌ی عاشقانه‌ست‌. باید بچه‌ها عاشق طبیعت بشن. اون‌ها باید طبیعت رو لمس کنن، سرما و گرمای اون رو بچشن تا عاشق طبیعت بشن. باید زندگی کنن تو طبیعت‌. تا فردا روزی وقتی صاحب شغلی می‌شن بدونن باید به طبیعت و محیط زیست احترام بذارن در تصمیماتی که می‌گیرن‌.