به جا خواهد ماند؛
چایمان ته فنجان
کودکى هامان در کوچه ها
بغض سنگین شادمانى‌ها در گلوی مان
و معشوقه های مان
در دور دست ها
نقشی که باران می‌زند بر خاک
خطی پریشان از سرگذشت ِتیرهٔ ابرست
ابری که سرگردان به کوه و دشت می‌راند
تا خود کدامین جویبارش خُرد
روزی به دریا بازگردانَد ...
- هوشنگ ابتهاج 🌱
او آمد و رنگ روزگارم شد سبز
پاییز و زمستان و بهارم شد سبز
روزو شب بی قراریم پایان یافت
آن لحظه که برسرقرارم شد سبز
محسن درویش|🌱 ›
”مجهول|𝐔𝐧𝐤𝐧𝐨𝐰𝐧‟
دوست داشتن،
فقط گفتن “دوستت دارم” نیست…
بگذار دوست داشتنت
مثل نشانی خانه‌ای باشد
که نه از کوچه‌اش معلوم است،
نه از رنگ درش
و نه از پلاکش
و فقط آن را از عطر گل‌های رز باغچه‌اش می‌شناسی…
محسن حسین‌خانی|🌹💋 ›