غروب، آرام‌آرام روی شانه‌های شهر می‌نشست و خیابان‌ها یکی‌یکی در سایه فرو می‌رفتند. من اما هنوز در جست‌وجوی چیزی بودم که نامش را نمی‌دانستم. گاهی خیال می‌کنم آدمی تمام عمر به دنبال گمشده‌ای می‌گردد که هرگز ندیده است. باد از کنارم گذشت و چند برگ خشک را با خود برد. به رفتنشان حسادت کردم. آن‌ها دست‌کم می‌دانستند مقصدشان کجاست، اما من میان دیروزهای فراموش‌نشده و فرداهای نیامده سرگردان مانده بودم. با این حال، در دورترین گوشه‌ی دلم چراغ کوچکی روشن بود؛ آن‌قدر کم‌نور که به چشم نمی‌آمد، اما آن‌قدر سرسخت که خاموش نمی‌شد. شاید زندگی چیزی جز همین نباشد؛ حفظ کردن همان شعله‌ی کوچک، میان هجوم بی‌پایان تاریکی‌ها.

بعضی وقت‌ها ما به حس گناه یا اندوهمون می‌چسبیم ، چون آخرین چیزیه که ما رو به آدمی که از دست دادیم وصل می‌کنه . دلمون نمی‌خواد رهاش کنیم ، چون احساس می‌کنیم دیگه چیزی برامون باقی نمی‌مونه . ولی این خیلی خطرناکه . رها نکردن خطرناکه ، چون تا زمانی که رها نکنی ، نمی‌تونی به یاد آوردن رو شروع کنی . اگه خاطراتش رو حفظ نکنی ، اون واقعاً از بین می‌ره .

سگ جیش کند در بختمان .

My life is a joke😍

_ رفتی کجا ای که دردم ندانی، دردم ندانی.

"مسیح از میان مردگان برخاست، با مرگ، مرگ را درهم شکست، و به آنان که در گورها بودند، زندگی عطا کرد"

برادر مذهبی ال