وُد

دماند از برج‌های منهتن را میان بی‌حوصلگی‌های امروزم حدود ِ نیم ساعت پیش تمام‌کردم . باید بگویم این کتاب از همه‌جهات کم‌نظیر بود . زیادی به‌دلم نشسته ! آقای‌حسن‌زاده قلم ِ هنرمندانه‌دارد ... عکاسی هنرمندانه تر . مطالعه‌بسیاری دارد و ذهن‌انتقادکننده بسیار باز ! این کتاب را بخوانید و به حقیقت بی‌پردهء آمریکایی رویایی روبرو شوید و نگاهی سازنده به ایران بیاندازید !

کتابش قدیمی‌است ولی بعد از گذشتن سال‌ها از سال نوشتار کتاب من با پوست و استخوانم ایران را درک‌کردم و یقین‌دارم که آمریکا هم هنوز سیستم سرمایه‌داری عجیبُ‌غریبی دارد !

امروز دوبخش از برنامهء shark tank را در راه مدرسه در خواب‌و‌بیداری گوش‌دادم که نشانی از همان سیستم سرمایه‌داری آمریکا است ! این برنامه نشانی از این می‌دهد که همه افراد‌عادی آمریکایی مهره‌ای برای کام‌روا شدن ِ سرمایه‌داران هستند و اگر بدردشان نخوری سوخته می‌شوی و قدر تو را حتی اندازهء کالایی نمی‌دادند !

با این‌حال دیروز در گفت‌و‌گوی یواشکی‌ام با فرد کناردستیم در کلاس جغرافی یکی از آرزوهایم را این بیان کردم که دلم می‌خواهد روزی به امریکا بروم .

ورودی‌های جدید مدرسمان خیلی فضای‌مجازی زده‌اند .. حداقل آن‌هایی که لحظه‌ای لبخندی روی صورتم برایشان کاشتم . با این تفکرات به کجا چنین‌شتابان ؟ دلم می‌سوزد برای خودمان ، خودشان و ما که می‌شویم جامعه .

" گوش دادن فقط کافی نیست ؛ نگاهش کن . " با این جمله یاد روزهای ابتدایی جدی زبان خواندنم می‌افتم .. کتاب‌زبان‌اصلی را که در دستم می‌گرفتم می‌ترسیدم .. فارغ از اینکه تقریبا اطلاعات موجود در کتاب را بلدم و راحت می‌توانم بفهمم محتوایش را . الان برایم خواندن کتابی به زبان انگلیسی راحت‌تر شده می‌خوانم حتی اگر نفهمم . گاهی اوقات باید پا گذاشت روی تمام آنچه می‌شود نامش را ترس گذاشت .. یادمان نرود که بعضی‌‌چیزها و افراد پهلوان پنبه اند و فقط ظاهری پرابهت دارند .

دارقالی من را حتی به آن مردی که تیپ ِ مشکی‌و لش‌گونه‌ای زده وصل می‌کند . کی فکرش را می‌کرد پشت ان‌قیافه یک فرد ِ دوستدار قالی بافی و قالی‌باف وجود داشته باشد ؟

‌این روزها دارقالی هم یک‌نوع زبان برای صحبت‌های مگو انسان‌ها شده .