فاضل نظری در گوشه‌ای از ذهنم می‌خواند : " و تو چه می‌دانی شاید آن ساعت نزدیک‌باشد .. " و در سمت دیگر حافظ دلداری‌ام می‌دهد : "ای دل غم‌دیده حالت بِه شود دل بد مکن وین سرِ شوریده باز آید به سامان غم مخور "

باید بگویم دنیای‌بدون ِکلمه ظلم‌ِمحضی است در حق آدم‌زادگان .

دلم تنگ‌است برای انسان‌های‌زیبا و دوست‌داشتنی زندگی‌ام .

افرادی که تمام ِپیام‌هایی که باهم رد و بدل کردید به ۲۵‌تا ام نمی‌رسد ولی زیبا و عمیق تو را می فهمند و راحت تو را به خنده می اندازند .

چهارشنبه در راه برگشت در کما فرو رفته بودم یا انسان‌های همیشه در ترافیک ِ همت آن روز عجیب بودند ؟ یا شاید انسان بی‌توجهی شدم ( : پیرمردی کهنه‌‌ی‌نو پوش که سوار دویست‌شش قرمز‌رنگش شده بود و برایش کابین دویست‌شش کوچک‌ و تنگ بود . و یا راننده‌اسنپ‌عجیبی که مرا سوار کرد و نزدیک‌بود چندمرتبه تصادفی رقم بزند . و انسان‌های عجیب دیگر ...

دلم می‌خواهد جهانگرد شوم .

سیستم آکادمیک خلاقیت انسان را از بین می‌برد . به عبارتی نمی گذارد فکر کنی ؛ به جای تو فکر می کند و تصمیم می‌گیرد .

راستش را بگویم چیزهای زیادی برای بیان دارم .. کلمات زیادِ ردیف نشده‌ای وجود دارد اما نمی‌دانم چرا انسم با نوشتن کمتر از پیش شده .

زمین می‌چرخد .‌.. خورشید هم ؛ و به این واسطه روزگار می‌چرخد ‌‌. و من می‌دانم در تمام این چرخش‌ها خدایی مارا سخت در آغوش ِرحمت خود گرفته .