مرجان فرساد تو گوشم زمزمه می کنه : " خونه ما قصه داره ... البالو پسته داره ... پشت خنده های گرمش .. ادمای خسته داره (((( :*"

مثل کلاس هندسه سرصبح و شیمی زنگ آخر بشه .

دنیای پهناور من !

آن روزها که خوشی‌‌هایمان دایره‌اش در لیس زدن بستنی و چت کردن ِمیان طبقه‌ای بود را بخش عجیب ِنوجوانی‌ام می‌دانم ! کوچک بودم و نابالغ ! اما میان من و انسان‌های اطرافم دنیایی بود پر از کلمات ثقیل و تفکرات عجیب . برایشان از لبخندها و اشک‌ها می‌گفتم و آن‌ها از مشکلاتی که تمایلات نوجوانی در دامانشان گذاشته بود ! برایشان از انواع رنگ ِ عدسی عینک‌ها می‌گفتم و آن‌ها با زدن یک‌رنگ ِ عدسی برچشمانشان استقراء گونه راجبع تمام عدسی‌ها نظر می‌دادند ! خیال می‌کردم بزرگ‌شدن یعنی همین و غافل بودم از راه درازی که باید تا نهایت بپیمایم ! آه دنیای پهناور من که اینگونه من در ذهنم تورا خوار و خفیف می‌کنم .

خوشحالی‌امروز ( : *

" چجوری می‌شه بازی زندگی‌رو برد ؟ "

اینجارو فعلا داشته‌باشید تا داستانش بعدا براتون بگم ( : https://eitaa.com/joinchat/832963881Cd1f6598905