دوست دارم بیشتر باشم ولی زندگی واقعی خیلی داره واقعی پیش میره .

لعنت بر فیزیک .

آه زندگی زیبای من ! که هر لحظه‌ات چه تلخ باشد و یا شیرینی‌اش خودش را بر روزگار غالب کند .. من به دنبال دست‌آویزهایت راه می‌افتم و ذره ذرهء‌آن هارا برای خود توشه قرار می‌دهم .

بهار و تابستان و شیرینی‌هایش گذشت و پاییز نیز می‌گذرد و زمستان‌هم نیز .. اما عزیز‌من ؛ مگر از تمام عمرت چند‌سال جوانی را می‌توانی نفس بکشی ؟ و از آن‌سال‌ها چندسالش را هوشیاری ؟ و از سال‌های هوشیاری‌ات چندپاییز را در چنته‌داری ؟

آه که چقدر دلم برای حلاوت کلمات کنارهم‌چیده شده کوچک شده بود .

" زیاد بخوان . اگر کم‌بخوانی و شروع بر نوشتن کنی چیزهایی که می‌نویسی مهر تکراری بر پیشانی‌شان که هیچ ... به عمق وجودشان می‌خورد . "

از لای تناز‌های‌رنگی آبی نقاشی چسبانده‌شده به شیشه‌ام نوری داخل می‌آید . صدای رعد که در آسمان طنین می‌اندازد خوابم را مختل می‌کند .. آرام خوابم می‌شکافد .. خوشحال می‌شوم . دوباره چشمانم را می‌بندم که صدایی دیگر ؛ آه این همه‌خوشبختی ازآن ما تهرانیان‌خاکستر نشین ؟ لبخندم بیشتر کش‌می آید . با سومین صدا خودم را از رخت‌خواب جدا می‌کنم .. در بالکن را می‌گشایم .. لرزی وارد بدنم می‌شود ‌. با لبخند بوی‌اطرافم را در ریه‌هایم ضبط می‌کنم . چقدر خدا دقیق برمن زل زده ( :*

دلم می‌خواهد داستان بنویسم .

فقط نیاز به انگیزه ، امید و نیروی جلوانداز دارم .