*/این اپیزود : تیره‌بشری.

The parks of being wallflower رو همه جا با خودم حمل می کنم جوری که انگار دفتر خاطراتمه.

یک‌نسخه‌ فیزیکی‌ازش می‌خواهم‌.خدایا

خواستید خوشحالم‌کنید برام‌بخرید.بوس

با‌حرکات ِ‌محتاط‌گونه سیم ِ‌لپ‌تاب را جمع می‌کنم و دکمهء‌shut down را با نشانک ِ‌متحرک در صفحه نشانه می‌گیرم.صدای فن ِلپ‌تاب که رو به خاموشی می‌رود اتاق در سکوتی‌متحیرکننده غرق می‌شود. آرام خودم را روی تخت می‌اندازم و به‌دیروز و امروز و فردا و فرداها فکر می‌کنم.دلم می‌خواهد قهقه بزنم همان‌جور که دلم می‌خواهد جیغ‌بکشم.

خداروشکرت🤍

بابت هرچیزی‌که در گردش‌ایام بر ما می‌گذرد.

داره همین‌یک جملهء مارکس که" دین‌افیون توده‌هاست." رو توضیح می‌ده.