خوابی آرام ؛ برای کسی که برای ما تمام‌ استراحت‌هایش ناآرام بود ..

- حر را در همه روایات مربوط به واقعه کربلا با صفاتی چون صداقت، شجاعت، ادب و حفظ حرمت اهل بیت و مخصوصا فاطمه زهرا ستوده اند... و اصلا وقایع کربلا خود شاهدی است بر آن که چراغ فطرت آزادگی و حق جویی هنوز در باطن حر، محجوب تیرگی گناه نگشته است و به خانوشی نگراییده. اما هنوز جای این پرسش باقی است که انسانی این چنین را با دستگاه حکومتی ارباب جور چه کار؟ چگونه می توان به منصبی که حر در دارالماره کوفه داشت راه یافت و باز آن چنان ماند که حر مانده بود؟ آزادگی که با پذیرش ولایت ظالمان در یک جا جمع نمی شود! 📎 #فتح‌خون

در باب ِ " مقاومت‌طلب‌بودن‌غضب " فردی تعریف می‌کرد که " برای جراحی چشم و پیوند چشم و کمک به مجروحان حادثه پیجری به لبنان رفته بودند .. این فرد اولین پیوند زنندهء قرنیه چشم در ایران است . عمل های پیوند فشرده بود و سنگین .. وقت هم تنگ و تنها سه‌روز .. می گفتند ۲۶ ساعت بدون وقفه فقط پیوند می‌زدند .. چند دقیقه رفتند برای هم‌فکری و استراحت بعد ۲۶ ساعت ؛ احترام برای این فرد زیاد بود .. به هر‌حال درجه‌یک بودنش احترام می‌اورد . وسط صحبت‌های دکتر و افراد تلویزیون صحبت های سیدحسن را پخش کرد .. کل ِ بخش معطوف ال‌سی‌دی تلویزیون شده بودند .. از بیمار تا دکتر .. دکتر پیوند زننده ۲ کلمه در گوش آن فرد لبنانی زمزمه کرد .. فررد لبنانی جوری نگاهش کرد که انگار مجرم است .. تمام احترام‌ها برای لحظه‌ای محو شد . " افرادی که مقاومت طلبی‌شان بیشتر از خشمشان‌ فعال است ، همه را معطوف خود می‌کنند . امشب این به ذهنم آمد چون رسانه‌های‌صهیونی و امریکایی بلافاصله از حضور رهبر‌ این‌خاک در حسینیهءامام توییتی زدند و حضور ایشان را انتشار دادند .. فرد مقاوم توجه هارا معطوف خود می‌کند ؛ نه برای ظاهرش بلکه برای قدرت درونش‌که وصل به آن نور ِاصلیست .

[ برای غم‌ و مظلومیت ِ انکارناپذیر ]

امشب را از قول من نخوانید ؛ امشب را از قول استاد مطهری بخوانید : حادثه كربلا يك جنايت و يك تراژدى است ، يك مصيبت است ، يك رثاء است . اين صفحه را كه نگاه مى كنيم ، در آن ، كشتن بيگناه مى بينيم ، كشتن جوان مى بينيم ، شير خوار مى بينيم ، اسب بر بدن مرده تاختن مى بينيم ، آب ندادن به يك انسان مى بينيم ، زن و بچه را شلاق زده مى بينيم ، آب ندادن به يك انسان مى بينيم ، اسير را بر شتر بى جهاز سوار كردن مى بينيم ، از اين نظر قهرمان حادثه كيست ؟ واضح است وقتى كه حادثه را از جنبه جنايى نگاه كنيم ، آنكه مى خورد قهرمان نيست ، آن بيچاره مظلوم است . قهرمان حادثه در اين نگاه يزيد بن معاويه است ، عبيدالله بن زياد است ، عمر سعد است ، شمر ذى الجوشن است ، خولى است و يك عده ديگر. لذا وقتى كه صفحه سياه اين تاريخ را مطالعه مى كنيم ، فقط جنايت و رثاء بشريت را پس ‍ مى بينيم . پس اگر بخواهيم شعر بگوييم چه بايد بگوييم ؟ بايد مرثيه بگوييم و غير از مرثيه گفتن چيز ديگرى نيست كه بگوييم . بايد بگوييم : " ز آن تشنگان هنوز به عيوق مى رسد فرياد العطش ز بيابان كربلا " آيا تاريخچه عاشورا فقط همين مصيبت است و چيز ديگرى نيست ؟ اشتباه ما همين است . اين تاريخچه يك صفحه هم دارد كه قهرمان آن صفحه ديگر پسر معاويه نيست ، پسر زياد نيست ، پسر سعد نيست ، شمر نيست . در آنجا قهرمان حسين است . در آن صفحه ، ديگر جنايت نيست ، تراژدى نيست ، بلكه حماسه است ، افتخار و نورانيت است ، تجلى حقيقت و انسانيت است ، تجلى حق پرستى است . (( : [ شب‌دهم‌محرم ]

خدایا ! مرا به یاری امامم سعادت بده ؛ و همان‌گونه که صلاح است مرا خرج او کن . مرا مقاوم در سختی ها ، با صبر ِمثال ِ زینب‌کبری قرار بده و ادب را در من تقویت کن .. و هر آنچه باید را و حرفاهای ناگفته در قلبم را ضمیمهء این دعا‌ها قرار بده * . [ شب‌دهم‌محرم ]