تیکهء آخر لبخند منی . *

پس حال که محبوب ، کوچه به کوچه می‌گردد تا سوخته دلی پیدا کند ، رشته‌های زلف عبایش انداز و در پریشانی سلسله مویش ، غرقه شو که تنها آزاده جهان آن است که صید نگاری باشد . _بخش‌چهار‌کتاب‌نورخدا✨ .

چون شمع سحرگاه مرا کشتهء خودکن حیف است که گریان تو سر داشته باشد ..

اختراع ماشین زمان برای رفتن به گذشته ؟ مگر در درونتان خاطراتتان حافظه ندارند ..

هروقت به منظور نوشتن به افکار دقیق‌م نگاه میکنم ؛ کلمه ها نگاهشون رو ازم می‌دزدن * ..

تکامل یافته‌ام .. راحت ‌تر می‌توانم از افکارم قلم بزنم و انسان‌های دیگرهم همراه کنم .

آرام

بی‌صدا

پرهیاهو

و سلامتی چقدر ارزشمنده بچه ها! تا از دستش ندی نمیتونی متوجهش بشی.

دوتا دیگه بخوابم می‌رم مدرسه ..

امسال قراره سخت‌تر باشه ولی من می‌دونم قراره لبخندهامون هم عریض‌تر باشن ( :