{ خونی که از شکم گرگ جاری بود ، روی برف پخش می‌شد. }

{ خاکستری پانسمان را پس زد و لرزید. فئو تا به حال ندیده بود گرگی بلرزد. }

{ گرگ از درد غرّید. منظرهٔ وحشتناکی بود ؛ مثل تماشای سوختن جنگل ، مثل تماشای سقوط یک سپاه . }

{ خاکستری با نفس های آرامش حرکت چندانی نمی کرد ولی پوزه اش را نزدیک‌تر آورد تا کنار چانهٔ فئو باشد. }

هردو کنار هم دراز کشیدن . خاکستری و فئو...

{ خاکستری هیچ‌وقت از اشک خوشش نمی آمد . باران را هم دوست نداشت ؛ فقط برف! }

{ آرام آرام به طرف حاشیه جنگل رفت و همان جا افتاد . پنجه های بزرگش را در جهتی گذاشت که به سوی شمال باشند . صورتش که مثل سربازی سرسخت بود ، رو به روشنایی و سفر پیش رو بود . سینه اش یکبار بالا رفت و فرو افتاد ، ولی دوباره بالا نیامد . }

{ مشکی و سپید طوری زوزه کشیدند که قندیل درخت ها از صدایشان فرو ریخت ؛ سر‌سخت تر و خشن‌تر از همهٔ زوزه هایی که فئو تا آن زمان شنیده بود ؛ صدای آنچه از دست رفته و باز نخواهد گشت . }

{‌ طول کشید تا لرزش ایلیا آرام شود و از تکرار « با تیر زد ؟ خاکستری رو با تیر زد ؟ » دست بردارد. }