تو از دستت برمیومد و انجامش ندادی، تموم درد من همینه.

تو از اهالیِ قلب منی و می‌دانم، دلت هوای وطن می‌کند به زودیِ زود..

دورشدن از دوست صمیمی حفره‌ای تو قلب انسان ایجاد می‌کنه که پر کردنش مدت‌ها طول می‌کشه. حتی اگه حفره رو هم پر کنی، باز اثرش باقی می‌مونه و وقتی بهش فکر می‌کنی قلبت تیر می‌کشه.

سوال پرسیدن خیلی شجاعانه‌ست. مخصوصا از خودت، چون معمولا جواب‌ها اونی نیستن که خوشحالت کنن.

اگه دوسش داری برو بهش بگو. مهم نیست چه اتفاقی میفته، حداقل بدهکار خودت نمیمونی، تو زندگی هیچی بدتر از این نیست که آدم به خودش بدهکار باشه.

گریه کن، دشنام دِه، دلگیر شو، اما بمان! هیچ‌کس اینجا نمی‌ماند به پایِ هیچ‌کس..

‏به تو قول دادم که دوستت نداشته باشم. سپس در برابر این تصمیمِ بزرگ وحشت کردم. به تو قول دادم که برنگردم، و قول دادم از اشتیاق نمیرم، اما مُردم، و بارها برگشتم. بارها تصمیم گرفتم که دست بردارم، اما یادم نمی‌آید دست برداشته باشم..

از یه‌جایی به‌بعد می‌فهمی که "پذیرش" مهم‌ترین چیزه. پذیرش غم‌ها، پذیرش از دست‌ دادن‌ها، پذیرش تنهایی، پذیرش واقعیت‌هایی که نمی‌شه تغییرشون داد و در نهایت؛ پذیرش همون چیزی که هستی.

این پیام رو فور کن توی چنلت، تا یه‌یادگاری بهت تقدیم کنم! * اگه فکر می‌کنی من توی چنلت عضو نیستم و ممکنه پیام فورشده‌رو نبینم، آیدی کانالت رو برام بفرست. @william_110 [ وتو ممبرِخوشگل، این تقدیمی فقط برای افرادِ چنل‌دار نیست، تو هم میتونی یدونه یادگاریِ کوچولو از من داشته باشی، فقط کافیه بهم پیام بدی. ♥️ ]

مشکلم بختِ بد و تلخیِ ایام هست اتفاقا.

بیا یه‌روز بشینیم مفصل باهم حرف بزنیم و من برات بگم که چقدر از همه‌چیز جا موندم.