‏به تو قول دادم که دوستت نداشته باشم. سپس در برابر این تصمیمِ بزرگ وحشت کردم. به تو قول دادم که برنگردم، و قول دادم از اشتیاق نمیرم، اما مُردم، و بارها برگشتم. بارها تصمیم گرفتم که دست بردارم، اما یادم نمی‌آید دست برداشته باشم..

از یه‌جایی به‌بعد می‌فهمی که "پذیرش" مهم‌ترین چیزه. پذیرش غم‌ها، پذیرش از دست‌ دادن‌ها، پذیرش تنهایی، پذیرش واقعیت‌هایی که نمی‌شه تغییرشون داد و در نهایت؛ پذیرش همون چیزی که هستی.

این پیام رو فور کن توی چنلت، تا یه‌یادگاری بهت تقدیم کنم! * اگه فکر می‌کنی من توی چنلت عضو نیستم و ممکنه پیام فورشده‌رو نبینم، آیدی کانالت رو برام بفرست. @william_110 [ وتو ممبرِخوشگل، این تقدیمی فقط برای افرادِ چنل‌دار نیست، تو هم میتونی یدونه یادگاریِ کوچولو از من داشته باشی، فقط کافیه بهم پیام بدی. ♥️ ]

مشکلم بختِ بد و تلخیِ ایام هست اتفاقا.

بیا یه‌روز بشینیم مفصل باهم حرف بزنیم و من برات بگم که چقدر از همه‌چیز جا موندم.

روزِ موعود فردا رسید! خیلی تلاش کردم که محتوای شعرها و عکس‌ها مناسب و بابِ میلتون باشه، امیدوارم که موفق بوده باشم. یادگاریتون رو پیدا کنید و لذت ببرید. ♥️ https://eitaa.com/willi_1100

و کاش وقتی ابرِ غم به گلوی کوچکت می رسد، از یاد نبری شانه‌ای در کار نیست و بهتر است بپذیری که همیشه قرار است در آغوش باد گریه کنی. زیرا رنج تنهاست و رنجور تنهاتر.

دردی که فکر می‌کردیم ما را می‌کشد، ما را نکشت! اما کاری کرد که مرگ را بیش از هرچیزی دوست بداریم.

یه روزی هم به نکرده‌هات افتخار میکنی، همه‌چی ارزش تجربه کردن نداره.

فقط اگه رئالی باشی میتونی سالی ۲۸۳۶۱۸۲ بار این صحنه‌رو ببینی و هرموقع که تیمت عقب بود، با آرامشِ تمام بشینی پای بازی و مطمئن باشی یه کامبک خفن توراهه. 🤍