دوست داشتم بگم آهای بچها، زمستون سرمست به ته رسید و با بهار ماهم دوباره شکوفه میزنیم. ولی هرکدوممون یجا و یطوری انقدر درگیریم که حالا حالاها خبری از بهار نیست.
موقعیت عجیبی بود، نمیدونستم واسه دردم گریه کنم، واسه کشورم گریه کنم، واسه زندگی و آیندهام گریه کنم، واسه عزیزام گریه کنم یا بشینم برای بیخبری از تو و این دوریِ لاعلاج زار بزنم.
