روز ۲۱: از زاویه دید یه شمع در حال سوختن بنویس؛ از بیرون صداهای مهیب و بلندی می‌آمد. صداهایی شبیه انفجار. گاه دور و گاه نزدیک. هر چند دقیقه صدای جیغ یا ریزش به گوش می رسید. معلوم نبود آن بیرون داشت چه اتفاقی می افتاد. اتاق اما ساکت، تاریک و سرد بود. تکه های آب شده‌ام حالا، به شمعدان رسیده‌ بودند و تمام سطحش را پر کرده‌ بودند. جز فاصله ده سانتی خود، دیگر چیزی نمی‌دیدم. نمیدانم چرا، به نظر می‌رسید تاریکی تا فرسنگ‌ها ادامه دارد؛ اما تاریکی نه به معنای نبود نور. نسیم آرامی وزید و مرا تا مرز خاموشی برد. نخ درونم اما، شعله را محکم نگه داشت و تعادلم حفظ شده بود. صاحبخانه برگشت؛ از سرمای بیرون به خود می‌لرزید. سردیِ اواخر زمستان بود. مدام می‌آمد و می‌رفت. نمیدانم عادتش بود یا نه. او را نمی‌شناختم؛ شمع ها فرصتی برای شناخت صاحب خود ندارند. با این حال، آن پنجمین باری بود که این کار را می‌کرد. حالش که می‌گرفت چند دقیقه می‌رفت بیرون تا نفسی تازه کند. چند دقیقه، برای من که شمع بودم زمان زیادی بود. عمر ما به اندازهٔ آدم‌ها نیست؛خوشبختانه یا متاسفانه. درمانده، پرتنش و مظطرب بود. مچ دست راستش می لرزید. شروع کرد به نوشتن روی کاغذی که مدت ها بود روی میز افتاده و انگار در نوشتنش تردید داشت. نور کافی نبود. دستش را دراز کرد و شمعدان را نزدیک‌تر گرفت. چشمانش را ریز میکرد تا بهتر ببیند. می‌نوشت؛ حالا مدتی بود که می نوشت. سرش را کامل کرده بود توی کاغذ و نمی‌توانستم ببینم دقیقا چه مینویسد. کمی بعد دست برداشت و باز هم رفت بیرون. اتاق سرد بود. اما مطمئن بودم که بیرون سردتر بود. گوشه میز قاب عکسی بود. به سختی می‌دیدم اما به ظاهر مردیست پیر و کهن‌سال‌. با عمامه مشکی، عینک و چفیه به دوش. نمیدانستم که بود اما هر که بود، مثل کوهی مقتدر ایستاده و انگشتش را بالا گرفته بود؛ روی انگشترش نوشته بود:«ان مع ربی» با دیدنش احساس گرما میکردم. صدای انفجار این بار خیلی نزدیک بود. طوری که لرزش زمین را حس کردم. صدای جیغ کودک و بزرگسال، آژیر ماشین، پرت شدن شی‌ای سنگین از ارتفاع، شکستن شیشه و فریاد های پی‌درپی می‌آمد. جوان برگشت به اتاق. مچ دستان لرزانش خونی بود. بی‌توجه به نور کم، نوشت. نوشت و انقدر نوشت تا کاغذ پر شد. صورتش را با دستانش پوشاند و شانه‌هایش لرزید. می فهمیدم که گریه می‌کرد. تا آن زمان هم می‌خواست گریه کند اما مدام می‌رفت بیرون تا سرما اشک هایش را خشک نگه دارد. حالا کوتاه قد تر بودم و می‌توانستم کاغذ را ببینم. با اینکه وضوح نداشتم و کاغذ بالعکس رو به رویم بود اما میشد یه چیزهایی خواند. کلماتِ دلتنگ، زمستان، اسفند، انتقام، اقتدار، امید و ایران را می‌دیدم. آخر صفحه نوشته بود «السلام علیکم و رحمة الله و برکاته.» حس می‌کردم کامل آب شدم. با چشمان نیمه باز، به تصویر آن مرد نگاه کردم. خبری از سردی نبود. باز هم احساس گرما می‌کردم. اما قبل از اینکه کامل چشمانم را ببندم، جوان به طرفم خم شد و فوت کرد. نخی را که شاید فقط چند ثانیه بیشتر می‌توانست باعث روشنایی شود. با اینکار نه می میمردم نه نخ آنقدر طول داشت که دوباره بشود روشنش کرد. هیچ میماندم. همیشه زنده اما بی ارزش. کاغذ را تا می‌کند، در کمد می‌گذارد و می‌رود بیرون. حالا چند روزی گذشته. روزها، نور کافی هست تا فضای داخل را ببینم. میتوانم هرچقدر میخواهم به تصویر آن مرد نگاه کنم و وجودم سراسر گرما شود. بیرون را هم به همان خوبی میبینم. چون پرده ها افتاده، شیشه ها شکسته و آجر های دیوار حیاط به داخل اتاق ریخته. از پشت در صدا می‌آید و شخصی وارد میشود. لباس هایش خونی و خاکی ست. در کمد را باز میکند کاغذی برمیدارد. همان کاغذ است. میخواند و اشک می‌ریزد. من نمیفهمم چه اتفاقی می‌افتد. من که قرار نبود از آن جوان بیشتر عمر کنم؟ عمر شمع ها اندازهٔ عمر انسان ها نیست.

کم کم جبرانی هارو می‌زارم :]

"مقتدرِ مظلوم"

+اون فقط یه آهنگه چرا گریه می‌کنی؟ اون آهنگ🎧🧎🏻:

رستورانم. جنبش به اصطلاح عظیم "زن زندگی آزادی" با آن همه هزینه برای کشور نهایت امر رسیده است به شلوارک پوشیدن مردان و آمدن با شورت ورزشی بالای زانو در ملاعام! اصلا کاری به آزادی و این دکان بازارها ندارم. کار به دین و دیانت هم ندارم. شورت و شلوارک پوشیدن مردان در خیابان، در رستوران، در پارک حال بهم زن است. حال بهم زن.... حالا کلهرودی نگوید: مردان مذهبی پشم پای مردان شلوارک پوش را می بینند و حسرت می‌خوردند!!!!🤣🤣 @Politicalhistory

ختم کلام.

۲۰۰💔

چقدر لفظ "آقای شهید" عجیبه. قبلا میگفتی آقای شهید انگار "یه آقایی" بود که "شهید" شده بود؛ بعد می‌پرسیدی:«خب اسمش چیه؟» الان میگی آقای شهید همه میدونن کیه. چون فقط یه نفره. انگار یه آقا تو دنیا بود که اونم شهید شد. یه لفظ فقط مال یه نفر.

مصطفی مستور یه کتاب داره که الان اسمشو یادم نیست ولی اسم یکی از داستان هاش این بود: مردی که تا پیشانی در اندوه فرو رفت:))))))) الان همینم. تا پیشانی در اندوه.

‌ ۲٠٠ شب رفتیم تجمع، اگه شبی ۲ میلیون بهمون داده بودن الان می‌تونستیم آیفون ۱۸ پرومکس سبز مرواریدی بخریم، ولی تو اینو نخواستی آقای جمهوری اسلامی!🫵🏻 ‌

در یک ظهر کاملاً معمولی؛ وقتی با قاشق چوبی افتادم به جان گوشت چرخ‌کرده‌ی یخ‌زده‌ی توی تابه، یاد تو می‌افتم. بی‌هوا و بدون هیچ مقدمه‌ای. بدون اینکه مثلاً باید برخاست از توی گوشی‌ام پخش شود یا عکس تو را ببینم یا حتی تلوزیون صدایی از تو را به گوش من برساند. چند ثانیه‌ای دست از کار می‌کشم و اجازه می‌دهم گوشت‌ها همانطور سرخ شوند. بدون اینکه سعی کنم از هم جدایشان کنم. سوگ تو اینطور با زندگی ما درآمیخته شده. همینطور بی‌هوا وسط یک روز کاملاً معمولی گیرمان می‌اندازد.