🌐 از سودان تا جهان اسلام؛ سوژه‌سازی زنان در حکمرانی روایت نشست علمی «کشور سودان و دومینوی پروژه لیدری زنان» نشان داد غرب از زنان به‌عنوان سوژه‌های محوری حکمرانی روایت استفاده می‌کند؛ از برجسته کردن در رسانه‌ها، بورس تحصیلی و جوایز بین‌المللی تا معرفی به‌عنوان نماد آزادی. 🎙️سخنرانان تأکید کردند خلأ نهادسازی گفتمانی در جهان اسلام فرصت مهندسی روایت غرب را باز گذاشته است. ✍🏻مهتا صانعی 📎 جزئیات کامل گزارش را اینجا بخوانید... #اختصاصی □ سایت | ایتا | بله 📢جهان‌بانو پایگاه خبری تحلیلی زنان و خانواده https://eitaa.com/joinchat/1999044732Cc43266076c

با خدا باش، و پادشاهی نکن...! اما مگر می‌شود با خدا بود و جلوه‌ی پادشاهی نکرد؟ چه کسی از پادشاهی، از اختیار و اقتدارِ همراه با دانایی، گریزان است؟ پادشاه، آن است که فرمان می‌دهد و فرمانش کسب می‌شود؛ هرچه اراده کند، فراهم می‌شود و هیچ مانعی در برابرش توان ایستادن ندارد. اما این سلطنتِ مطلق، اگر بی‌خدا باشد، جز غرور و تباهی به بار نمی‌آورد. وقتی با خدا باشی و برای خدا باشی، اخلاق، رفتار، منش، نگاه و اطرافیانت الهی می‌شود؛ خودت رنگی از آرامش می‌گیری، گفتارت میزان پیدا می‌کند، و راهت روشن می‌گردد. در این مسیر، خدا همدل و همراهت می‌شود؛ یاریت می‌کند از جایی که هرگز گمانش را نمی‌بری، راه را نشانت می‌دهد و با نگاهی از غیب روزیت را نصیبت می‌سازد.(طلاق: 3) و این روزی فقط مادی نیست، بلکه معنوی، علمی و... نیز است. ما نمونه‌های عینی این معجزه را پیرامون خود بسیار دیده‌ایم؛ انسان‌هایی که از جنسِ ما بودند، می‌زیستند، می‌خندیدند، می‌جنگیدند، می‌ساختند؛ اما سیم وجودشان به بالا وصل بود. فرقشان تنها در این بود که بیشتر دیدند، بیشتر باور کردند، و بیشتر به خدا تکیه زدند. یکی از این مردانِ آسمانی، کسی است که امروز یادش را گرامی می‌داریم: شهید حسن طهرانی‌مقدم، پدر صنعت موشکی ایران. او “نمی‌شود”، “نمی‌دهند”، و “نمی‌خواهند” را از واژگانش حذف کرده بود. برای او، ناامیدی معنایی نداشت، زیرا تنها یک امید می‌شناخت و آن، امید به خدا بود. آنجا که کسی به او امکانات و سلاح موشکی نمی‌داد، خود دست به کار شد و ساخت؛ آنجا که از دستیابی به فرمول‌های ساخت موشک دوربرد و نقطه زن محرومش کردند، به امام رضا علیه السلام پناه برد و با توسل، علمی تازه زاده شد، دانشی که از آنچه می‌خواست برتر بود. او نشان داد که می‌شود با خدا بود و پادشاهی کرد. پادشاهی نه بر سرزمین و مردم، بلکه بر نفس، تردید، طاغوت و ناتوانی. پس ما نیز می‌توانیم چنین باشیم، اگر فقط بخواهیم، باور کنیم، و به او تکیه کنیم. ✍🏻 ف. پورشهامی #جهاد_تبیین #جهاد_روایت #مجله_افکار_بانوان_حوزوی @AFKAREHOWZAVI

دفاع از ولی زمان، میراث حضرت زهرا(س) ولایت، ستون هویت امت اسلامی است. حقیقتی که نه‌تنها در بُعد اعتقادی، بلکه در عرصه‌ی اجتماعی و سیاسی، ضامن انسجام و پایداری جامعه به شمار می‌آید. هرگاه این ستون تضعیف شود، امت دچار تفرقه و انحراف می‌گردد. از همین رو، دفاع از ولی زمان، دفاع از حقیقتی است که حیات امت بدان وابسته است. حضرت زهرا (سلام‌الله‌علیها) در مدینه، با جان خویش و با زبان روشنگر، از ولایت امیرالمؤمنین دفاع کرد. خطبه‌ی فدکیه، نه صرفاً یک سخنرانی، بلکه بیانیه‌ای اجتماعی و اعتقادی بود که حقیقت ولایت را برای مردم روشن ساخت. حرکت ایشان به خانه‌ی مهاجران، اقدامی اجتماعی بود؛ نشان داد که دفاع از ولی زمان، تنها وظیفه‌ای فردی نیست، بلکه مسئولیتی عمومی است که باید در سطح جامعه جریان یابد. او با صبر و ایستادگی، ولایت را از فراموشی نجات داد و مسیر حق را برای تاریخ تثبیت کرد. این سیره، الگویی جاودانه برای امروز است. در عصر غیبت، ولی فقیه استمرار همان ولایت است؛ پاسدار دین، حافظ عدالت، و راهنمای امت در برابر فتنه‌ها و بحران‌هاست. دفاع از ولی فقیه، یعنی دفاع از عقلانیت دینی، از انسجام اجتماعی، و از هویت امت اسلامی است. این دفاع، تنها یک وظیفه‌ی احساسی نیست، بلکه یک ضرورت اعتقادی و اجتماعی است؛ زیرا بدون ولایت، جامعه‌ی اسلامی به آسانی در گرداب تفرقه و تحریف فرو می‌رود. پس در این زمانه حساس، همان‌گونه که زهرا (س) با جان و زبان خود از ولایت دفاع کرد، ما نیز باید با قلم، با قدم، با حضور اجتماعی و با بصیرت، از ولی زمان خویش دفاع کنیم. این دفاع، نه‌تنها پاسداری از یک شخص، بلکه پاسداری از حقیقتی است که امت را زنده نگه می‌دارد. دفاع از ولی فقیه، یعنی ایستادن در برابر تحریف‌ها، یعنی مقابله با فتنه‌ها، یعنی استمرار راهی که با خون شهیدان و صبر بانوان تاریخ آبیاری شده است. زن و مرد، جوان و پیر، هر یک مسئولیتی دارند؛ همان‌گونه که حضرت زهرا نشان داد، حتی یک بانوی تنها می‌تواند تاریخ را دگرگون کند. امروز نیز، حضور اجتماعی زنان و مردان در دفاع از ولایت، ضامن بقای امت است. این دفاع، نه‌تنها یک وظیفه‌ی دینی، بلکه یک رسالت تاریخی است؛ رسالتی که اگر بدان عمل شود، جامعه‌ی اسلامی در مسیر حق پایدار خواهد ماند. ✍ نسیم شجاعی #جهاد_تبیین #جهاد_روایت #مجله_افکار_بانوان_حوزوی @AFKAREHOWZAVI

🎬کاوشی در لایه‌های تاریخ و داستان «در این نشست تخصصی و تحلیلی، لایه‌های پنهان و نکات ظریف تاریخی که الهام‌بخش خلق رمان مهدوی «قبیله برمودا» بوده‌اند، به دقت مورد بررسی قرار می‌گیرند. این فرصت استثنایی برای ورود عمیق به جهان اثر و پرسش و پاسخ مستقیم با نویسنده محترم و درک فرآیند خلق یک اثر داستانیِ متعهد را از دست ندهید.» #افق_بصیر | #بصیرا | #هفته_کتاب | #نشست_ادبی 📲@Ofogh_basir1404 🌐 eitaa.com/ofogh_basir_04 #جهاد_تبیین #جهاد_روایت #مجله_افکار_بانوان_حوزوی @AFKAREHOWZAVI

🔖من‌های دیگر ما ✍️زینب گودرزی فرزندانمان، گنجینه‌ی هوش، استعداد و خلاقیت هستند، در کنار صفات وراثتی و ژن‌هایی که از ما دریافت کرده‌اند. هر مادر و پدری می‌تواند؛ با کشف استعدادهای فرزندانش، به بارور ساختن ویژگی‌های مثبت و نبوغ آن‌ها بپردازد. و باعث رشد و درخشش آن‌ها شود. فرزندانمان من‌های دیگر ما هستند. اگر بدانیم از چه راهی و چگونه، به تربیت صحیح آن‌ها بپردازیم. می‌توانیم نقص‌هایی که خودمان داشتیم را تصحیح، و داشته‌های مثبت را تقویت، و این من‌های دیگر‌مان را برای آینده‌ درخشان ببینیم . از جمله آیات تربیتی؛  آیه ۱۳۲ سوره بقره  می‌باشد که خداوند تعالی می‌فرماید: {وَ وَصَّىٰ بِهَا إِبْرَاهِیمُ بَنِیهِ وَ یَعْقُوبُ یَا بَنِیَّ إِنَّ‌اللَّهَ اصْطَفَىٰ لَکُمُ‌الدِّینَ فَلَا تَمُوتُنَّ إِلَّا وَ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ} و ابراهیم و یعقوب [در واپسین لحظات عمر] فرزندان خود را به این آیین وصیّت کردند؛ ‌[و هر کدام به فرزندان خویش گفتند:] «فرزندان من! خداوند این آیین [پاک] را براى شما برگزیده است؛ ‌و شما جز به آیین اسلام [و تسلیم در برابر فرمان خدا] از دنیا نروید». 《با مراجعه به تفسیر این آیه در کتاب (تفسیر نمونه) قرآن با نقل وصیت ابراهیم گویا مى‌خواهد این حقیقت را بازگو کند که شما انسانها تنها مسئول امروز فرزندانتان نیستید، مسئول آینده آنها نیز مى‌باشید تنها به هنگام چشم بستن از جهان نگران زندگى مادى فرزندانتان بعد از مرگتان نباشید، به فکر زندگى معنوى آنها نیز باشید. نه تنها ابراهیم چنین وصیتى کرد که فرزندزاده‌اش یعقوب نیز همین روش را از نیاى خود ابراهیم اقتباس نمود و در بازپسین دم عمر، به فرزندانش گوشزد کرد که رمز پیروزى و موفقیت و سعادت در یک جمله کوتاه (تسلیم در برابر حق) خلاصه مى‌شود.》 #جهاد_تبیین #جهاد_روایت #مجله_افکار_بانوان_حوزوی @AFKAREHOWZAVI

هنرمند در هر کوی و برزن جامعه‌ای مشاهده می‌شود که اکثر افراد، به ویژه جنس بانو، به دنبال شناخته شدن به عنوان «هنرمند» هستند. این تمایل، نه تنها به عنوان یک انتخاب شخصی، بلکه به عنوان نمادی از «توسعه هویت فردی و اجتماعی» در جامعه مدرن تفسیر می‌شود. هنر از طریق مهارت‌های متنوعی از جمله «خطاطی، نقاشی، طراحی، نویسندگی، شاعری و سایر شکل‌های هنری»، بروز می‌یابد. این مهارت‌ها، اگرچه در ابتدا به عنوان مهارت‌های فنی و تکنیکی در نظر گرفته می‌شوند، اما در واقع، می‌توانند به عنوان فرآیندهای یادگیری، تمرین و تقویت اجتماعی در نظر گرفته شوند. این مهارت‌ها نه تنها نیازهای فردی را برآورده می‌کنند، بلکه از طریق ارتباط با جامعه، تأثیرات مثبتی در سطح اجتماعی و فرهنگی دارند. با این حال، در میان این مهارت‌های هنری، یک نوع هنر وجود دارد که به طور ذاتی و خدادادی در زنان ایجاد شده است و از اهمیت و ارزشی فراتر از سایر شکل‌های هنری برخوردار است. این هنر، «هنر زندگی و فرزندآوری» است. در واقع، فرزندآوری به عنوان یکی از مهم‌ترین و مقدس‌ترین مبارزات و وظایف زنان در جامعه شناخته می‌شود. این فرآیند، نه تنها یک عمل بیولوژیکی، بلکه یک «فرآیند اجتماعی، روحی و معنوی» است که در آن زن با تمام وجود، احساسات، عاطفه، صبر و توانایی‌های فیزیکی و روانی خود، به ایجاد و پرورش نسلی نوین می‌پردازد. به گفته مقام معظم رهبری در سال ۱۳۹۲: «فرزندآوری، یکی از مهم‌ترین مجاهدت‌ها و وظایف زنان است؛ زیرا در حقیقت، هنر زن است. اوست که زحمات را تحمل می‌کند، رنج‌ها را به جان می‌خرد، و خدای متعال، ابزار پرورش فرزند را به او داده است. خدای متعال این ابزار را به مردان نداده، بلکه در اختیار بانوان قرار داده است: صبرشان را، عاطفه‌شان را، احساساتشان را، و حتی اندام‌های جسمانی لازم برای پرورش فرزند را. در واقع، این هنر زن‌هاست. اگر این ارزش‌ها در جامعه فراموش نشود، بی‌تردید پیشرفت خواهیم کرد.» این نگاه، فرزندآوری را به عنوان «یک هنر انسانی و معنوی» نگاه می‌کند. در این نگاه، زن نه تنها مادر، بلکه هنرمندی است که با عاطفه، صبر و احساسات خود، نسلی نوین را می‌سازد. این هنر، نه تنها در زمینه بارداری و تولد فرزند، بلکه در تمام مراحل رشد و پرورش فرزند، از نوزادی تا بلوغ، ادامه دارد. زن، با تجربه‌های خود، مهارت‌های اجتماعی، روانی و اخلاقی را به فرزندش می‌آموزد و این فرآیند، نه تنها برای فرد، بلکه برای جامعه نیز بسیار ارزشمند است. در این مسیر، اگر این ارزش‌ها در جامعه فراموش نشود، بی‌تردید پیشرفت جامعه نیز تضمین خواهد شد. این پیشرفت، نه تنها در سطح اقتصادی و فناوری، بلکه در سطح اخلاقی و اجتماعی نیز اتفاق خواهد افتاد. حال ما بانوان چقدر از هنر خود استفاده می‌کنیم؟ چقدر به هنر خود می‌بالیم و افتخار می‌کنیم؟ ✍🏻 ف. پورشهامی #جهاد_تبیین #جهاد_روایت #مجله_افکار_بانوان_حوزوی @AFKAREHOWZAVI

سختی شیرین مادری در مسیر الهی: ✍زهرا نجاتی اگر قرار باشد در این دنیا سختی‌ای را انتخاب کنیم، چه سختی شیرین‌تر از مادری؟ اگر به این ایمان داریم که سختی‌هایی که مؤمنان می‌کشند، طبق آیه "تالمون کما تالمون و ترجون من الله مالایرجون ( درد میکشید همانطور که آنها میکشند اما امیدی دارید که آنها ندارند) در راه خداست و اجر دارد، پس چه سختی‌ای شیرینتر از این؟ ما در این مسیر، چه چیزی را از دست می‌دهیم و چه چیزی را به دست می‌آوریم؟ * از دست دادن: شاید کمی از اندام پیشین، یا شاید کمی از خواب و آسایش. به دست آوردن: اطاعت از فرمان خدا، ایجاد نسلی برای فردای زمین 🌍، تضمین کسانی که پس از ما برایمان خیرات کنند، و یاری رساندن به حفظ سرزمین‌مان از تباهی از طریق تربیت صحیح فرزندان و حتی در شرایط امروز، صرفا فرزندآوری. هرچند کسانی که لذت همبازی شدن با فرزندانشان را چشیده‌اند، می‌دانند که این شادی را هیچ چیز دیگری جبران نمی‌کند. درباره زیبایی جسمانی پس از زایمان: درست است که ممکن است پوست شکم در برخی افراد دچار تغییر شود، اما راه‌حل‌هایی وجود داردمانند استفاده از روغن‌هایی مثل روغن بایو. اما در پادکست‌های زنان زندانی دیدیم که نهایت هدف از جذابیت،چیست. از آن گذشته، مادران زیادی با شش یا هفت فرزند دیده‌ایم که همچنان اندامی نزدیک به دوران جوانی خود دارند. اما یک سوال، تهِ همه زیبایی‌ها و خوش‌چهره بودن‌ها چیست؟ جلب توجه دیگران؟ راستی تلاش برای رسیدن به هدف و مجاهدت، کی معنا پیدا میکند؟ اصلا برای روحیه لطیف ما خانومها، چه جهادی جذابتر از فرزندآوری، سراغ دارید؟ 2 @AFKAREHOWZAVI

نامه‌ای به خودم قبل از مُردنم ✍️ مرضیه رمضان‌قاسم بعضی پرسش‌ها آدمی را به وجد می‌آورد؛ خصوصا اگر از سرفصل بعدی که قصد بیانش را داری پرسیده شود و این یعنی مطالب را درست چینش کرده‌ای و نیازی به بازنگری نیست؛ امروز جلسه‌ی سخنرانی فاطمی، تبدیل به جلسه‌ی پرسش و پاسخ شد؛ سیر خیلی منطقی پیش رفت و سرفصل اول به انتها رسید؛ نگاهی به ساعت انداختم، در فرصت باقی‌مانده‌ای که تنها می‌شد یک توسل کوتاه به حضرت مادر داشت؛ یکی از کم سن و سال‌ترین مخاطبین که در طول بحث مخاطب خاصم بود و گاه پینگ‌ پنگی با هم بحث می‌کردیم گفت: می‌دانم وقت تمام است؛ اما می‌شود یک سوال بپرسم؟ گفتم بله بپرسید، سوالش را که مطرح کرد درست سرفصل جلسه‌ی بعد بود، مشعوف شدم هم از حیث اینکه روال بحث چقدر منطقی و درست پیش رفته است و هم خواستم همانند سریال‌های تلویزیونی، بازار گرمی کرده باشم و مهمتر از آن اینکه فردا نیز مخاطب نازنینم را دیدار کنم؛ لبخندی زدم و گفتم پاسخ این سوال، رزق فردای شماست، دوست پرسشگر لبخند توام با شکایتی زد و سکوت کرد؛ اما صدای سایر خانم‌ها درآمد یکی گفت: خانم رزق امروز بوده، چون امروز پرسیده؛ از صحبت یکی از خانم‌ها شوک گرفتم، می‌دانید چه گفت؟ گفت خانم همین امروز پاسخ دهید، شاید فردا زنده نباشید؛ راست گفت، اما مگر هر راستی را باید گفت، آن هم بدون یک تعارفِ دور از جان‌؛ اما از آنجایی که مرگ حق است ما برای بیاد مرگ بودن، به چنین آدم‌هایی نیاز داریم تا بدون تعارف و فارغ از رودربایستی به ما تلقین دهند که اسْمَعِى! افْهَمِى! یٰا مَرضیه ابْنَةَ عبدالعلی رزقی که برای‌ فردای‌شان تدارک دیده بودم را همین امروز تحویل‌‌شان دادم؛ اما تا ساعت‌ها هنوز حرف آن خانم در گوشم زنگ می‌زد -شاید فردایی نباشد- بیاد کلام شیرین علامه‌ی طباطبایی (ره) افتادم:«ما ابد در پیش داریم.» این جمله‌ی علامه مرا فراتر از اندیشیدن به مرگ می‌برد؛ ادامه‌ی زندگی، آن هم زیستی جاودان که نیستی‌ ناپذیر است؛ پس هنوز مجال متولد شدن دارم، تولدی از جنس تحول؛ این را نه فقط برای خودم بلکه برای همه انسان‌ها همین‌گونه می‌بینم؛ البته بستگی دارد که ما چقدر خودمان را تزکیه کنیم؛ ما باید ببینیم آیا آنچه تاکنون بدست آورده‌‌ایم را با مرگمان هم می‌شود با خود بُرد و در آخرت به آن بالید؛ چرا که ما گام برمی‌داریم به سوی زنده شدن، نه به سمت مرگ و نیستی. امروز آموختم:«اگر انسان برای رشد و تزکیه‌ی خود زندگی کند، در زمان پرش از عالم فنا به بقا، هیچ سنگینی بر دوش خود احساس نمی‌کند و اما اگر از پرورش خود غفلت کند یا تنها در فکر تزکیه‌ی دیگران باشد، از دنیا با کوله‌باری از حسرت و پشیمانی‌ وداع خواهد کرد». #جهاد_تبیین #جهاد_روایت #مجله_افکار_بانوان_حوزوی @AFKAREHOWZAVI

🔖نعمت از یاد رفته ✍️زینب گودرزی روزمرگی‌ها و تکرار، مشغله‌ها و سرگرم شدن به فرعیات، گاهی ما را از داشته‌هایمان غافل می‌کند. درگیر چیزهایی می‌شویم که نداریم؛ برای به‌دست آوردن چیزهایی تلاش می‌کنیم که نداشتنشان، گاه هیچ آسیبی به اصل زندگی‌مان نمی‌زند. وفور نعمت‌ها، آن‌چنان برایمان عادی می‌شود که حتی تصور نمی‌کنیم روزی نداشتنشان می‌تواند همه‌ی زندگی‌مان را به چالش بکشاند؛ تا جایی که مجبور شویم حاصل سال‌ها دویدن را بدهیم تا دوباره به همان «اصل» برسیم. سلامتی نعمت بزرگی‌ست که اغلب از یاد می‌رود. عمری بی‌توجه از داشتنش، آن را خرج به‌دست آوردن «همه چیز» می‌کنیم؛ اما وقتی از دستش بدهیم، با هزار برابر دستاوردهایمان هم نمی‌توانیم دوباره آن را بازگردانیم. تا دیر نشده… الحمدلله کما هو اهله بعدد ما احاط به علمک #جهاد_تبیین #جهاد_روایت #مجله_افکار_بانوان_حوزوی @AFKAREHOWZAVI

انتشار یادداشت سرکار خانم کریمی لینک یادداشت درصفحه نویسندگان حوزوی فارس https://farsnews.ir/howzavian_fars/1763390751677521004 #جهاد_تبیین #جهاد_روایت #مجله_افکار_بانوان_حوزوی @AFKAREHOWZAVI

🔰کتابخانه آستان حضرت معصومه سلام‌الله‌علیها با همکاری معاونت پژوهش جامعه الزهرا به مناسبت هفته کتاب و کتابخوانی برگزار می کند؛ 💠 نشست علمی معرفی و نقد کتاب «شبیه مریم» 🎙ارائه دهنده: خانم صادقی، نویسنده کتاب 🎙ناقد: خانم صالحی، پژوهشگر، مدرس حوزه و دانشگاه 🎙دبیر: خانم غلامرضاپور، پژوهشگر و دبیر انجمن علمی پژوهشی تعلیم و تربیت جامعه الزهرا سلام‌الله‌علیها 🗓️سه‌شنبه ۲۷ آبان، ساعت ۹:۳۰ 🏢مکان: سالن جلسات آستان مقدس حضرت فاطمه معصومه سلام‌الله‌علیها ‌#معاونت_پژوهش | #نشست_علمی ┄┅═══••✾••═══┅┄ @jz_news | کانال رسمی جامعه الزهرا

۲۵ آبان ۱۳۶۱ اصفهان، مکتب ایثار بیست و پنجم آبان ماه ۱۳۶۱، روزی نیست که تاریخ به سادگی از کنار آن بگذرد؛ روزی است که نام اصفهان با صلابت خونین ثبت شد. لشکر عظیمی از ۲۵۰۰ رزمنده، سهمی سنگین از حماسه را بر دوش کشیدند و ۱۲۰۰ شهید والامقام تقدیم کردند. در میان آن‌ها، ۳۷۰ جوان از همین شهر نصف‌جهان، پر کشیدند. شهر در اندوهی غرق شد که حتی فضای آن سنگین بود. چگونه می‌توان این ۳۷۰ تن را در یک روز به خاک سپرد وقتی قبری برایشان نیست؟ در آن لحظه تاریخی، مسئولان به جای یأس، به سراغ مردم آمدند و دست یاری به سوی آنان دراز کردند. پاسخ مردم اصفهان، پاسخی جاودانه بود: هفده خانواده، همان شب خانه‌های خود را ترک کردند؛ زمین‌هایشان را با تمام تعلقاتشان، بهشت موعود شهیدان ساختند تا عزیزانشان در آغوش وطنی که خود ساخته بودند آرام بگیرند. فردای آن روز اندوه و غرور در هم آمیخت. اما این ایثار، پایان کار نبود. ۱۲۰۰ نفر دیگر داوطلبانه برای ادامه راه شهدا در جبهه‌ها نام‌نویسی کردند. خون شهدا، نه خاک را تشنه گذاشت، بلکه اراده‌ی زندگان را برای ادامه‌ی مسیر صدچندان کرد. ۲۵ آبان، نه فقط یک واقعه، بلکه تعریف مجدد مفهوم «غیرت» است. این روز، نشان داد که مردم اصفهان، عشق به وطن و میهن را از کتاب‌ها نخوانده‌اند؛ آن را با تمام وجود زندگی کرده‌اند و با خون فرزندانشان، درس وفاداری ابدی را بر پیشانی تاریخ ایران نگاشته‌اند. این روز باید با اشک و احترام، همواره زنده بماند. ✍ نسیم شجاعی #جهاد_تبیین #جهاد_روایت #مجله_افکار_بانوان_حوزوی @AFKAREHOWZAVI