ما را به ناز و نوازش بَرَند و وضعِ پای‌مان این است! ای وای من ز پای سه‌ساله، که با شکنجه می‌بردند... #روایت_حسین @ALEF_KAF_NEVESHT

ابر آمده امروز، ضمانت‌مان را پیشِ آفتاب کرده... #آسمان_کربلا #روایت_حسین @ALEF_KAF_NEVESHT

توی این موکبی که هستیم این مداحی را گذاشته پشت بلندگوْ دارد مدام پخش می‌کند... آدم را حالی به حالی می‌کند مخصوصاً آنجا که می‌رود توی بازار برای عروسک! #شد_شد_نشد_میرم... #روایت_حسین @ALEF_KAF_NEVESHT

ای حضرتِ بهترینِ لحظه‌هایِ زندگی‌ام حسین... #روایت_حسین @ALEF_KAF_NEVESHT

گفتیم «راه قدس از کربلا می‌گذرد» زمانی که هیچ آدم خوش‌بینی فکر نمی‌کرد پای ما به کربلا برسد! حالا کربلا شده خانه‌ی ما... و شعارمان همانی‌ست که گفتیم؛ راه قدس از کربلا می‌گذرد فلسطین؛ ما می‌آییم... We once said, "The road to Quds passes through Karbala," at a time when not even the most optimistic souls believed we would ever set foot in Karbala. Now, Karbala has become our home... And our slogan remains the same: The road to Quds passes through Karbala. Palestine, we are coming... Abbiamo detto "La strada per Quds passa attraverso Karbala" quando nessuno, nemmeno le anime più ottimiste, credeva che avremmo mai messo piede a Karbala. Ora, Karbala è diventata la nostra casa... E il nostro slogan rimane lo stesso: La strada per Quds passa attraverso Karbala. Palestina, stiamo arrivando... #روایت_حسین @ALEF_KAF_NEVESHT

ممنون از «احمد» عزیز که زحمت ترجمه‌ی انگلیسی این متن را کشید و ممنون از «ابوالفضل» دوست داشتنی برای ترجمه‌ی ایتالیایی و ممنون از «حسین» که باعث ثبت این تصویر شد... برای دوستانی اگر در خارج از کشور دارید ارسال کنید، لطفاً... ممنونم

اقتدا کرده به عباس، یک نفر موکب‌دار... #روایت_حسین @ALEF_KAF_NEVESHT

مشّایه را دارند کم‌کم سقف می‌زنند... #روایت_حسین @ALEF_KAF_NEVESHT

#نودُ_شش یادِ عمامه پرانی و عمامه بوسیِ ماجرای زن‌زندگی‌آزادی می‌افتم وقتی موکب‌دارهایِ دست به شلنگ را می‌بینم! شبیه آخوندهایی که نمی‌دانستند طرف حسابشان دارد می‌آید عمامه‌اش را بپراند یا ببوسد! حالِ مشّایه برای من همین است وقتی خادم‌ها را می‌بینم در حال آب پاشیدنِ با شلنگ. یک حال ناجورِ دوگانه‌ای این‌جاها که آدم هوسِ سرد شدنِ پاهایش را می‌کند اما می‌ترسد به آنها نزدیک هم بشود. راستش من یکی اصلأ حال نمی‌کنم یکی به سنِ بابابزرگم خم شود و پاهایِ من ایستادهْ بالای سرش را بشورد! برای همین هم پاچه‌های شلوارم را همان دو سه متریِ نرسیده به موکب‌دارهای دست به شلنگ می‌دهم بالا و اشاره می‌کنم آب را از همان دور بگیرند روی پاهام. و این از اتفاقات توی جاده‌ی نجف‌کربلاست که آدم ببیند پیرمردی با وجهه و شخصیتِ جا افتاده نشسته باشد و پایِ یکی به سنِ نوه و نتیجه‌ی خودش را بشورد؛ ولو اینکه به زور و خواهش جلوی کارش را بگیرند! #روایت_حسین @ALEF_KAF_NEVESHT

#نودُ_هفت بقیه خوابند. از موکب یخچال آمده‌ام بیرون بنشینم دمِ مشّایه، زائر سِیر کنم. مردِ موکب‌دار چایی می‌داد دستِ خلق‌الله. رفتم یک استکانِ اکثیرِ حیات خوردم کرختی خواب را بشورد بریزد دور. یک‌هو وسط پنجاه درجه‌ی عراق یادِ «حاج سکین» افتادم. زن‌عموم توی یزد! شش‌تا ما بودیم، شش‌تا خودشان. تابستان‌ها مینی‌بوس می‌شدیم یزد، آوارِ رو سرشان. توان‌مان توی بدی کردن می‌شد به توان ششصد! و بچه بود که از تحتانی‌ترین قسمت خانهْ زیرزمین، تا فوقانی‌ترین قسمتشْ خرپشته، می‌لولید توی سوراخ‌سمبه‌های خانه... زن‌عمو خدای تعارف‌های این تو بمیری از آن تو بمیری‌ها نیست، بود! یک حرص‌خوردنی داشت توی میهمان‌داری که حداقل کار مرا چند باری به مریضی رساند! از آجیل و میوه تا دست‌ودل‌بازی در سه وعده غذادادن‌های سنگین. ما هم توی‌هم روی‌هم می‌خوردیم و بازی‌مان را می‌کردیم. ساعتِ حدودِ سه و نیمِ یازدهمِ صَفرِ مشّایه یک‌هو حس کردم این دست‌ودل‌بازیِ حاج‌سکین چقدر شبیه موکب‌دارهای عراقی بود. شاید فکر کنید آدم خیلی باید جان بِکَند این دو تا را به هم ربط بدهد. اما برای من یک لحظه جای خالی زن‌عمو خیلی حس شد. آن هم راستِ عمود ۹۲۲. و من می‌دانم داش‌مشتی‌ها حتی اگر یک زن باشند مثل حاج‌سکین، چقدر به عنایت و مرام سیدالشهداء نزدیک‌ند؛ خدایت رحمت کند زن‌عمو... پی‌نوشت؛ صلواتی برای خیرات🤌 #روایت_حسین @ALEF_KAF_NEVESHT

مای‌بارد... #روایت_حسین @ALEF_KAF_NEVESHT