ممنون از «احمد» عزیز که زحمت ترجمه‌ی انگلیسی این متن را کشید و ممنون از «ابوالفضل» دوست داشتنی برای ترجمه‌ی ایتالیایی و ممنون از «حسین» که باعث ثبت این تصویر شد... برای دوستانی اگر در خارج از کشور دارید ارسال کنید، لطفاً... ممنونم

اقتدا کرده به عباس، یک نفر موکب‌دار... #روایت_حسین @ALEF_KAF_NEVESHT

مشّایه را دارند کم‌کم سقف می‌زنند... #روایت_حسین @ALEF_KAF_NEVESHT

#نودُ_شش یادِ عمامه پرانی و عمامه بوسیِ ماجرای زن‌زندگی‌آزادی می‌افتم وقتی موکب‌دارهایِ دست به شلنگ را می‌بینم! شبیه آخوندهایی که نمی‌دانستند طرف حسابشان دارد می‌آید عمامه‌اش را بپراند یا ببوسد! حالِ مشّایه برای من همین است وقتی خادم‌ها را می‌بینم در حال آب پاشیدنِ با شلنگ. یک حال ناجورِ دوگانه‌ای این‌جاها که آدم هوسِ سرد شدنِ پاهایش را می‌کند اما می‌ترسد به آنها نزدیک هم بشود. راستش من یکی اصلأ حال نمی‌کنم یکی به سنِ بابابزرگم خم شود و پاهایِ من ایستادهْ بالای سرش را بشورد! برای همین هم پاچه‌های شلوارم را همان دو سه متریِ نرسیده به موکب‌دارهای دست به شلنگ می‌دهم بالا و اشاره می‌کنم آب را از همان دور بگیرند روی پاهام. و این از اتفاقات توی جاده‌ی نجف‌کربلاست که آدم ببیند پیرمردی با وجهه و شخصیتِ جا افتاده نشسته باشد و پایِ یکی به سنِ نوه و نتیجه‌ی خودش را بشورد؛ ولو اینکه به زور و خواهش جلوی کارش را بگیرند! #روایت_حسین @ALEF_KAF_NEVESHT

#نودُ_هفت بقیه خوابند. از موکب یخچال آمده‌ام بیرون بنشینم دمِ مشّایه، زائر سِیر کنم. مردِ موکب‌دار چایی می‌داد دستِ خلق‌الله. رفتم یک استکانِ اکثیرِ حیات خوردم کرختی خواب را بشورد بریزد دور. یک‌هو وسط پنجاه درجه‌ی عراق یادِ «حاج سکین» افتادم. زن‌عموم توی یزد! شش‌تا ما بودیم، شش‌تا خودشان. تابستان‌ها مینی‌بوس می‌شدیم یزد، آوارِ رو سرشان. توان‌مان توی بدی کردن می‌شد به توان ششصد! و بچه بود که از تحتانی‌ترین قسمت خانهْ زیرزمین، تا فوقانی‌ترین قسمتشْ خرپشته، می‌لولید توی سوراخ‌سمبه‌های خانه... زن‌عمو خدای تعارف‌های این تو بمیری از آن تو بمیری‌ها نیست، بود! یک حرص‌خوردنی داشت توی میهمان‌داری که حداقل کار مرا چند باری به مریضی رساند! از آجیل و میوه تا دست‌ودل‌بازی در سه وعده غذادادن‌های سنگین. ما هم توی‌هم روی‌هم می‌خوردیم و بازی‌مان را می‌کردیم. ساعتِ حدودِ سه و نیمِ یازدهمِ صَفرِ مشّایه یک‌هو حس کردم این دست‌ودل‌بازیِ حاج‌سکین چقدر شبیه موکب‌دارهای عراقی بود. شاید فکر کنید آدم خیلی باید جان بِکَند این دو تا را به هم ربط بدهد. اما برای من یک لحظه جای خالی زن‌عمو خیلی حس شد. آن هم راستِ عمود ۹۲۲. و من می‌دانم داش‌مشتی‌ها حتی اگر یک زن باشند مثل حاج‌سکین، چقدر به عنایت و مرام سیدالشهداء نزدیک‌ند؛ خدایت رحمت کند زن‌عمو... پی‌نوشت؛ صلواتی برای خیرات🤌 #روایت_حسین @ALEF_KAF_NEVESHT

مای‌بارد... #روایت_حسین @ALEF_KAF_NEVESHT

به ذره‌ای هم که شده دخیل می‌شوند توی حماسه‌ی اربعین... رد پنجه‌های یک کوچولوی چهار پنج ساله‌ی عراقی است کف دستم که مهر زده و حضور ثبت کرده! #روایت_حسین @ALEF_KAF_NEVESHT

مای‌بارد... #روایت_حسین @ALEF_KAF_NEVESHT

کودکِ کربلا دیگر تشنه نیست! و خودش ساقی شده... #روایت_حسین @ALEF_KAF_NEVESHT

بالاترین آمار مراجعه‌ی پزشکی در مشّایه همین رسیدگی به تاول پاهاست... #موکب‌های_پزشکی #روایت_حسین @ALEF_KAF_NEVESHT

#نودُ_هشت ایرانی همیشه گُلِ سرسبد مشّایه بوده، بعد از جنگ تحمیلی دوازده روزه عزیزتر هم شده توی عراق. و حالا یک پسوندِ «بالستیک» چسبیده به ایرانی که عراقی‌جماعت از اسم‌بردنش حال می‌کنند. جوانکِ تپلِ عراقی بالای سه‌چرخه پرچمِ پشتِ کوله‌مان را دید که چند بار پشت سر هم داد زد «بالستیک!» و من برای تکمیلِ شادمانی‌ش انگشتم را فایر کردم بالا و شیرجه بردم به سمت پایین و این را اهل معنا هم نباشی به راحتی می‌فهمی که یعنی له کردن و بیچاره کردن اسرائیل! به هر حال امسال بیشتر از هر سال غرور دارد حمل کردن پرچم سه‌رنگ خوشگل‌مان. همیشه داشتیمش؛ ان‌شاءالله که یک روز خدای حسین بخواهد و خوشش بیاید و بپسندد برای تزیین روی تابوت‌مان... #روایت_حسین @ALEF_KAF_NEVESHT