زندگی جلوه‌هایی دارد که توی زیستنِ غیرِ تکراری‌هایِ بنی بشر خودش را بیشتر و بهتر نشان می‌دهد... و من دنبالِ این غیر تکراری‌هایِ آدم‌گریز هستم #روایت_حسین @ALEF_KAF_NEVESHT

#صدُ_دو ایرانی‌جماعت توی هر چیزی رونوشت زده، این یکی هنوز توی معادلاتش جایی باز نکرده! موکب‌السِراتو مد نظرم است. اینطوری که مثلاً داری توی حال و هوای خودت کنار خیابان‌های شهر کربلا قدم می‌زنی، یک‌هویی یک سراتویِ توش پر از آدم می‌زند کنارت و مادرِ خانواده به یکی‌یکی همراهانت نوشمک‌العراقی بدهد! قشنگ‌تر بنویسم اسم موکبش را که دست‌تان بیاید ماجرا؛ اسمش را باید گذاشت «موکبِ سیارِ خانوادگیِ سِراتو.» آقای موکب فرماندارِ موکب است، خانومِ موکب کارتنِ نوشمک گذاشته روی پا و دانه‌دانه به زوار می‌دهد و بچه‌های پشت سر رونق کرده‌اند... دو باری هم از کنارمان می‌گذرد. بار دوم که دور زد و آمد، فهمید همین چند دقیقه قبل نوشمک‌مان داده و رفت برای بقیه‌ی زائرها... چقدر خوشگل و خواستنی موکب‌داری و میهمان‌داری می‌کند این عراقی‌جماعت توی اربعین... #روایت_حسین @ALEF_KAF_NEVESHT

... شاید به این فکر می‌کرد که عمرم تمام شد و نرفتم مشهدِ امام رضا...! شاید یادِ یک خاطره‌ی قدیمی افتاده از تنها زیارتش... مثل ما نیستن سر و ته‌مون رو بزنن، مشهدیم... #یادم_اومد_ننوشتم

#صدُ_سه من اینجای دنیا که می‌رسم برایم عادی شده نفهمیدن! حتی خودم را بیشتر به نفهمی زدن! حتی‌تر خودم را دادنِ دستِ خودِ خودش. و منْ هیچ، منْ تمام، منْ بی پِلن‌ترینِ زائر ممکن در میان زائرها! من اینجا حتی آن مدعیِ کلمه ردیف کردن‌هایِ برای خودم کسی هستم هم نیستم! یک دائرة‌المعارفِ برهوت که خشک افتاده و یکْ نَمِ کلمه ندارد پس بدهد. نویسنده بودن یعنی اینجا بتوانی صحنه‌پردازی کنی، شخصیت‌ها را روایت کنی و حالاتشان را؛ حتی کمی روالِ تکنیکِ کار را ببری بالاتر و بو بدهی به فضای نوشته و شامّه‌ی مخاطبت را هم به بوی حرم تحریک کنی. نویسنده باشی بعد از نوشتنِ تو نباید هیچ مخاطبی آدم قبل از خواندن متن‌ت باشد، باید زده باشی طرف را توی موج آدم‌های حرم غرق کرده باشی، باید نفسش را پر از عطرِ سیبِ حرم کرده باشی. باید کاری کرده باشی که کلماتت توی گلوی مخاطب گیر کند و چشمش به اشک بنشیند. کاری کنی بعد از متن تو در به درِ راهی شود برای رسیدن به اینجای دنیا که شبیه هیچ کجا نیست، الّا خودش... من اینجا نه نویسنده که حتی یک زائر هم نیستم! من بی روایت‌ترین دست به کلماتی‌ام که حیران مانده در بهترین نقطه‌ی زمین و زمان... #فعلاً_تمام_تا_... #روایت_حسین @ALEF_KAF_NEVESHT

زمینِ بهشت... #کربلا @ALEF_KAF_NEVESHT

و سقفِ بهشت... #کربلا @ALEF_KAF_NEVESHT

حالایی که داریم با سرعت زیاد می‌رویم سمت مرز، جمعیت با حجم زیادی هنوز کیلومترها راه دارد تا نجف! به این می‌گویند بزرگترین تجمع و بزرگترین پیاده‌روی تاریخ بشر، که هنوز دارد می‌رود که برازنده حسین شود... حدود یک ماه، صدها و هزاران کیلومتر جاده در عراق و حتی کشورهای همسایه‌اش در تسخیر عاشق‌هاست! @ALEF_KAF_NEVESHT

چقدر دوربین‌ها مفلوک و ناچیزند برای ثبتِ این عظمتِ منتشر... کیلومترها نرسیده به نجف @ALEF_KAF_NEVESHT

الانِ صبح جمعه‌ی برگشت... #موکب_آسپاس @ALEF_KAF_NEVESHT

برای کله‌هایی که بوی قرمه‌سبزی می‌دهد، چالش‌های خبرنگاری لذت‌بخش است؛ البته تا وقتی آدم به نقطه‌ی رهایی نرسیده! این وقت‌ها آدم زمانی که رسید پای کار، یک «لامصب تو اینجا چه کار می‌کنیِ» آرامی پیش خودش زمزمه می‌کند که البته دیگر کار از کار گذشته! مثل پنج سال پیش، در تاریخ یِکِ‌یِکِ کرونا. همه بیمارستانْ کرونایی خوابیده بود و روی حجله‌های شهر چندتا چندتا عکسِ قربانیان ویروسِ تاج‌دار را می‌زدند! یکی دو هفته‌ای پیگیرِ پیدا کردنِ معبری به بیمارستان شدیم و آخرش من و علی پامان باز شد به جایی که در ذهن مردم شده بود قتلگاه. پایم که رسید دمِ بخشِ کرونا، دست و پام رفت روی ویبره! و یک لامصب تو اینجا چه می‌کنیِ رویِ لرزی آمد روی زبانِ عقلم. در حالی که می‌توانستم آن وقت روز جایی در امنیت ذهنی کامل دنبال کار و زندگی خودم باشم. چالش‌های خبرنگاری بعد از انجام‌شان اما لذت‌بخش‌ترین خاطره‌های زندگی می‌شدند. و جواب خوبی به سرکشی‌های روحم می‌دادند. هر چند نه همه‌ی کار خبرنگاری و نه برای همیشه! امروز روز خبرنگار است. با گذاشتن این کلیپ از روزهای اول کرونا، خواستم یک بازآوری ذهنی برای آن روزهای خاص زندگی داشته باشم و این روز را به دوستان و رفقای عزیزم که هنوز خبرنگارند تبریک بگویم... @ALEF_KAF_NEVESHT

ظلم نکنید به امام حسین...! @ALEF_KAF_NEVESHT