زندگی من مثل بالا رفتن از یه کوه آسمون خراش میمونه؛ هم اون وسط نفست میبُره و نمیتونی ادامه بدی، هم اگه ادامه ندی سنگای زیر پات میلغزن و سر میخوری تا پایین و میمیری.
+ فقط یه هنر رو باید یاد بگیری، اونم تحمله
- تحملِ چی؟!
+ نگران اون نباش، موضوع کم نمیاری ..
هر روز بیش از پیش میکوشیدم که از اطرافیانم نرنجم، اما انگار کوشش آنها برای رنجاندن من بیشتر بود . . .
رفتار و گفتارِ آدمها چیزی نیست جزء
پوششی برای پنهان کردنِ آنچه که
در خیالشان میگذرد .
ما اکثرمون استعداد فوقالعادهای تو متنفر بودن از خودمون داریم و مدرسه یکی از مهمترین جاهاییه که این رو عملا به ما یاد داده.