قوی تر شدیم؛ اما هنوز با تکه های شکسته به خواب میرویم.

نمیدانست چه میخواهد؛ اما نیازی مداوم را درون خود حس میکرد که او را به سمت چیزهایی می کشید که معلوم میشد فرسنگ ها با آنچه میخواهد فاصله دارند. حفره ای در او بود که با تمام جهان نیز پر نمیشد.

مرا به حال خود بگذارید و بگذرید؛

افکار ما میتوانند بُرنده تر از هر چیز بر روان ما زخم هایی عمیق بزنند:))!

سلام

﮼در‌ غبار‌ غم‌ها‌ چه‌ جانانه‌ میرقصیم.

رها کن. مگر ندیدی هرکه اهمیت میداد غمگین تر بود؟

من اگه شک کردنام تبدیل به واقعیت نمیشد هیچ وقت آدم شکاکی نمیشدم.

روح او پاره پاره بود، روح من سوخته. اما وقتی باهم بودیم، زخم‌هایمان کمی کمتر درد میکردند...