دستامو دور گردنش حلقه کردمو فشار دادم؛ جیغ میزد میگفت، نکن من احساستم !

از آدمیزاد هیچ بعید نیست که بگوید خداحافظ و بند بند وجودش میخاهم بمانم باشد: ). .

ولی وقتی دائما توی شرایط سخت قرار میگیری؛ کم کم عادت میکنی… به عادت کردن هم، عادت میکنی.

:>>

یه وقتایی تو تنهاییام حس میکنم یه درد کُشنده میاد سراغم... انگاری یکی قلبمو از سینه درمیاره و با تموم توانش جلوی خودم فشار میده... خون قلبم از لای انگشت‌هاش میچکه و من فقط نگاه میکنم... نگاه می‌کنم و یهو یادم میاد که چطوری دونه دونه آدمای زندگی‌مو از دست دادم و قدر ندونستم... حالا هر وقت دلتنگی‌شون میشم؛ حسِ دردِ یه قلبی که داره مچاله میشه رو دارم...

من گم شده ام تو مرا به خودم برسان . . .

چکیدن اشک از چشمانی بسته.؛

-ولی من نمیخوام زنده بمونم،میخوام زندگی‌ کنم؛

شایدم دستای ما واسه اینکه همه چی رو با هم داشته باشیم زیادی کوچیکه(:

و این...

کاش آخر این مرگ "زندگی" باشه.

انقد نگفتیم و خونده نشد که گفتن هم خوبمون نمیکنه . . !