‏اینایی که میگن تو خونه موندن براشون سخته رو درک نمیکنم. ‏خونه امنه، خنکه، ساکته، آدما تو مخت نیستن، خوراکی دم‌دسته، لباسات راحته، میتونی زشت و شلخته باشی. ‏چی داره این بیرون آخه؟:/

زخم ها حافظه دارند؛ پس از خوب شدن هم به یاد می‌آورند ..(:

یه کتابی خوندم توش نوشته بود دیگه از فردا فراموشت میکنم. اِسم کتابِش "نَشدنی" بود ! . .

حس عجیبی دارم، چون هم زمان یه شخصیت شاد و یه روح غمگین تو بدنم زندگی میکنن؛

احتیاج دارم با یکی که سلیقه ی موسیقیش شبیه منه، شب بندازیم تو جاده و هیچی نگیم، فقط آهنگ گوش کنیم..

-من دیگه نمیتونم خوشحال باشم؛

‏آدم هر چی خسته‌ تر ميشه راحت تر از دست ميده .

بیاین بریم اونجا که تو شباش غصه نباشه...(:

ولی خب وقتی میخوای یه نفری رو فراموش کنی:

وقتی میخوای یه نفر که خیلی دوستش داری رو فراموش کنی، مثل این می مونه که با خودکار نوشته باشی‌ و بخوای با پاک کن پاکش کنی یا بخوای غلط گیر استفاده کنی، شاید با پاک کن کم رنگ بشه، یا اونقد بکشی رو کاغذ که حتی کاغذ پاره بشه یا با غلط گیر روش رو بگیری که دیگه اون نوشته رو نبینی یا یه تیکه از کاغذت کنده میشه یا یه لکه روش می مونه اما بازم اثرش هست؛ هیچ وقت نمیره . .

بگذار ندانند چقدر بعضی شبها دست نوازششان را کم داشتیم اما تظاهر به قوی بودن کردیم: )!