گذران زندگی این را به من آموخت که آدم‌ها معمولا چیزهایی را از دست می‌دهند که از داشتنش مطمئن هستند...

پایم درد می‌کرد ... یعنی کفشم مال پارسالم بود و تنگ شده بود هرچند کفش تنگ نمی‌شود و پا بزرگ می‌شود ولی آدم چون خودش را نمی‌بیند، تقصیر را گردن چیزهای دیگر می‌اندازد!

و من وسطِ حرف زدن یادت میفتم سکوت میکنم .

‌ آدم همیشه به یه نفر احتیاج داره که باهاش همونجوری حرف بزنه که تو دلش با خودش حرف میزنه . . ‌.

نیش نیزه‌ای بر پاره‌ی جگرم ، از بوسه لبان شما مستی بخش‌تر بود . چرا که از لبان شما هرگز سخنی جز به ناراستی نشنیده‌ام:))!

سلام

ولی گاهی وقتا باید بیخیالِ خیلی چیزا بشی ‌، مخصوصا خاطرات و گذشته‌ها.

و اندوه نوعی سلاحِ کشتار جمعی است..

به مو میرسه، پاره هم میشه اما باز گره میزنی و ادامه میدی چون زندگی همینه:)))

حال من خوب است نه عاشقم، نه غمگینم، نه دلتنگ... از شما چه پنهان، این روزها جای هیچ کسی خالی نیست! من در بی‌تفاوت ترین حالت ممکن قرار دارم...!

‌یک‌هو همه‌چیز را گذاشت و رفت،مقصدش گم‌شدن بود ؛