دایره‌ی امنِ من از خودم شروع میشود و در خودم پایان می‌یابد.

‏مامان بزرگم میگفت:«هوا که خنک میشه،درخت‌هایی که سایه مینداختن فراموش میشن.»

یه نفری نمیتونم ادامه بدم ، کاش چندنفر بودم:)

این روزا روزایین که هیچ کاری نمیشه کرد جز اینکه دست نوازش بکشی روی شونه‌ی خودت و بگی از پس اینم برمیای درحالی که میدونی داری بهترین خودت رو ارائه میدی و این تنها چیزیه که توی این نقطه از زندگی مهمه ! . .

؛

«ما مردمی هستیم که شادی را نمی‌دانیم» 

من از فریب دادن خودم میترسم، میترسم که به واقعیت آن طور نگاه کنم که خودم دلم میخواهد نه آنطور که واقعا هست ..

میگفت: هرکسی که منو میشناخت صدام میکرد منطقی ، بی احساس ، گاهی هم سنگدل اما واقعا اینطوری نبودم حتی شاید از پراحساس‌ترین آدما هم احساساتی‌تر بودم ، اما اعتقاد داشتم نباید افسار این احساسات رو رها کنم ، نمیخواستم بی موقع اسیر عشق باشم همه احساساتم را سرکوب کردم ، تا آدمش برسد ، تا موقعش برسد ، تا احساسش کنم ، رسید اما نشد:)))

-صاعِقه زد . به هر چی که داشتیم !