ما جوان ترین پیر شده های قرنیم .

سکوت مثل وزنه ای روی سینه مینشیند ، وآرام آرام نفس کشیدن را سخت میکند .

ما قربانیان بخشیدن های مکرریم !

وقتی یه نفر بهم میگه نیمه پر لیوان رو ببین ، دلم میخاد لیوان رو بزنم تو سرش بگم تو چیزی توش میبینی؟؟

از خستگی و درماندگی تمام سلول های بدنش در حال فروپاشی بود ولی همچنان سکوت کرده بود و گاهی لبخند میزد .

:)

«نمی‌دانم چرا این‌قدر خالی شده‌ام نه حرفی برای گفتن دارم و نه کاری برای کردن»

وقتی به سکوت عادت کنی ، دیگه حرف زدن سخت و گاهی غیر ممکن میشه..

از یک سنی به بعد همین میشه که فروغ فرخزاد میگه: در برابر بی مهری هیچ نمیگویم ! سکوت و سکوت و سکوت ... انگار که لال شده باشم ؛ شایدهم کور و کر دیگر نه انرژی توضیح دادن دارم و نه حوصله اش را!

صبر ؟! تا کی ای بزرگ ؟ ما ز صبر بسیار جوانی داده ایم بر باد ...

پر از درد های از پیش تعین نشده ؛