مرا قطعاً برای شکنجه دادن انتخاب کرده بود و در حقیقت بهتر ازین نمی‌توانست انتخاب بکند(((:

دنیا دچار دردسر شده و فقط هم دو راه حل موجود است: یا آنقدر بخندیم تا منفجر شویم، یا فقط منفجر شویم!

حقیقتا آدم ها را درک نمیکنم وقتی از تنهایی می نالند...! تنهایی، عادی ترین قسمت زندگی است.

هی فلانی! زندگی شاید همین باشد؛ یک فریب ساده و کوچک!.

دورافتادگی از آدم‌هایی که دوست‌شان داری، شکلِ دیگری از مُردن است:))!

سلام

ما حتی به دنبال خوشی هم نیستیم تنها میخواهیم قدری کمتر رنج ببریم.

می‌گفت: به تعداد خنده‌هایی که از هم دریغ میکنیم؛ احمقیم!

من با كلمات مشكل دارم. هرچى بيشتر باهاشون سر وكلّه ميزنم بيشتر به اين نتيجه مى‌رسم كه ما براى نشون دادنِ خيلى از احساساتمون كلمه نداريم. كلماتِ ما كهنه شدن، زنگ زدن. انقدر دستمالى شدن كه ديگه به ما اجازه نميدن احساسمون رو با كسى در ميون بگذاریم.‌..

آدم ها به فهم های بعد از فقدان عادت دارند؛