کم نیست، من و تو کم گفتیم!

عجب معمارهایی هستیم ... بعد از ویران کردن یکدیگر میگوییم؛ ما برای هم ساخته نشده ایم(:

رازهای دل مان را درنمی یابند، مگر آنان که دلشان مملو از اسرار است...

هیچ‌کس اندوهی را از دلم در نیاورد. من همیشه تک و تنها، در گوشه کناری همه را بخشیدم ..

به خودت هم اهمیت بده وگرنه لا به لای زندگی از بین می‌روی، و هیچ‌کس هم نمی‌فهمد:))!

سلام

همه به امید فرار به دنیای دیگر زنده بودند.

آدم‌ها معجزه هستند. معجزه‌هایی دردناک که موقتاً در اختیارِ ما هستند، تا تمرینِ دل نبستن کنیم...

‏من واقعاً نياز به معاشرت دارم، نياز دارم با آدماى جديد آشنا بشم ولى هم حال و حوصله طى كردن مسير آشنايى رو ندارم، هم با هركى یکم آشنا ميشم میبینم فرسنگ‌ها از هم دوریم و دنیاهامون متفاوته !.

مدتیست گرفتاریم در سکوت بغض الود؛

جایی بین آغوشِ بازِ مرگ؛ و آغوشِ بسته‌یِ زندگی، پنهان شده‌‌ام.