سلام

چقدر سخت میگیرین زندگی فقط صد سال اولش سخته.

که جامعه پوسیده ام کفاف روح عمیقم نبود، یک روز شال و کلاه کنان به وقت کوچ می روم از این کالبد پوچ...

میگفت: چندتا ‹ یادته › يادت بيارم که يادت بياد يادمه . .

ناگهان ترکت میکنند . .

چنان ك روح بعد عمری ؛ وفاداری . . بَدن را !

تنها وضعیت وحشتنا‌ک تر از کوری اینه که تنها فرد بینای جمع باشی...

بی صبرانه منتظر پاییزم . روزای کوتاه، ساکت، سرد، هودی، خیابونای زرد و نارنجی، قهوه زیر بارون ..

ما بازنده بودیم. هر بار که رها می‌شدیم و رها نمی‌کردیم بازنده بودیم. هربار که می‌مردیم و می‌ماندیم بازنده بودیم. ما هربار که بال‌هایمان بریده می‌شد و در قفس می‌ماندیم، بازنده بودیم. ما بازنده بودیم هربار که فراموش می‌شدیم و فراموش نمی‌کردیم. ما بازنده بودیم؛ ما بازنده بودیم هزاران باری که با چشم دیدیم و باز باور نکردیم.

فهمیدن خیلی سخت‌تر از شناختنه؛ ممکنه خیلیا تورو بشناسن، اما خیلی کمن اونایی که تورو میفهمنت .