قسمت هفدهم.
وقتی آن پسران نتیجه گرفتند که ادی به اندازه کافی ادب شده و رفتند، او با تمام توان و آخرین جانش در بدن سعی کرد خودش را به جای امنی برساند.
نمیدانست چه شد که خودش را آش و لاش رو به روی اتاقک فلزی تئو دید. با ضعف دستش را بلند کرد و آرام در زد. وقتی تئو در را باز کرد و او را دید چهرهاش از تعجب و حیرت باز شد و ادی بالاخره تسلیم درد شد و روی او فرود آمد.
تئو ادی بیهوش را کشان کشان به داخل خانه برد. تریستین وقتی آنها را دید با عجله و حیرت انگشتان پفکیاش را پاک کرد و به کمک تئو رفت.
آنها ادی را روی مبل مندرس گذاشتند، تئو ابروهایش را گره زد و تریستین پرسید:《وضعش خیلی خرابه. باید ببریمش بیمارستان.》
تئو او را شماتت کرد:《دیوونه شدی؟ بعدش چی؟ میبرن آزمایشگاه تیکه تیکهش کنن تا بفهمن چی توشه ها؟》
تریستین دستهایش را به نشانه تسلیم بالا گرفت:《فقط میخواستم کمک کنم.》
تئو کمی فکر کرد و سپس گقت:《اگه میخوای کمک کنی برو خواهرتو بیار. مگه پرستار نبود؟》
تریستین فورا گفت:《تئا نه. اونو وارد این قضایا نمیکنم.》
یک ساعت بعد تریستین به یک آمبولانش جلوی محل کار تئا تکیه زده بود و منتظر بود تا او از راه برسد. تئا از بیمارستان بیرون آمد و وقتی تریستین را دید به سمتش حرکت کرد.
تریستین او را به دنبال خودش به سر خیابان برد و در حالی که تاکسی میگرفت گفت:《یه مریض داریم، نمیشد آوردش بیمارستان پس تو رو میبریم پیشش.》
تئا سعی کرد چیزی بگوید اما کلمات او را یاری نمیکردند، پس فقط گفت:《آها. فکر... نکنم مشکلی باشه.》
تریستین با جدیتی که هیچگاه در چهرهاش یافت نمیشد به او گفت:《مسئله اینجاست که اون عادی نیست... اون آدم نیست.》
تئا اخم کرد و مانند مادری که به بچهاش ادب یاد میدهد به او گفت:《تو نباید آدما رو به خاطر مشکلات روحی یا جسمی مسخره کنی تریس.》
تریستین غر زد:《میخوام بدونم وقتی دیدیش هم همینو میگی یا نه.》
و سوار تاکسی زردی شد که جلوی پایش ایستاد.
#Another_life
قسمت هجدهم.
تریستین پول تاکسی را حساب کرد و به همراه تئا وارد قبرستان ماشینها شد. وقتی به خانه رسیدند، تریستین به تئا گفت:《هر کاری میکنی جیغ نزن.》
و در را باز کرد. تئا میخواست بگوید که چیزی برای ترسیدن وجود ندارد، تا آنکه ادی را روی مبل دید.
میتوانست قسمت بخورد که قلبش چند تپش جا انداخت. تئو و تریستین با انتظار به تئا خیره شدند اما تئا خشکش زده بود. با چشمانش بالهای ادی را دنبال کرد، آنها را روی موهای آشفتهی او لغزاند و سپس سراغ دندانهای نیشش رفت که از دهان کمی بازش نمایان بودند.
تئا چندبار دهانش را باز کرد تا توانست صدایی بیرون بدهد:《او... اون چیه؟》
تریستین دستپاچه دستش را به پشت گردنش مالید و گفت:《میشه گفت خونآشام.》
خونآشام.
تئا خندهای عصبی کرد:《خونآشام مثل همونا که تو تابوت میخوابن و خون آدما رو میمکن؟》
با ناباوری نفسش را بیرون داد. تئو پاسخ داد:《فکر نکنم این یکی تو تابوت بخوابه ولی آره همونا.》
کمی دیگر سکوت برقرار شد. تا آنکه تئا نفس عمیقی کشید و رو به تئو گفت:《جعبه کمکهای اولیهتو بیار.》و رو به تریستین گفت:《چندتا چیز میخوام برام از داروخونه بخری.》
ادی با درد شدیدی در دستش و بالهایش به هوش آمد. چشمانش را که گویی خُرده شیشه در آنها ریخته بودند، آنقدر که میسوخت، باز کرد و وقتی تاری آنها از بین رفت، یک دختر بالای سرش دید.
او خواهر تریستین بود، اسمش چی بود؟ تئا. موهای مواج و بلوندش روی شانه ریخته بودند. و او داشت گریه میکرد!
اشکهایش مثل مروارید میچکیدند و چشمانش خطوط روی کتاب را دنبال میکردند. یعنی به خاطر نوشتهی داخل کتاب اشک میریخت؟ فکری احمقانه به سر ادی زد که میگفت شاید هم او برای ادی اشک میریخت!
محکم پلک زد تا فکر ناگهانی و ابلهانه را از سرش بیرون ببرد. به تئا گفت:《س... سلام.》
تئا از جا پرید، با دستش اشکهایش را پاک کرد و با خنده گفت:《شرمنده کتابش خیلی... غمانگیزه. چطوری؟》
ادی سعی کرد سر جایش بنشیند که باعث شد بدنش مثل زمینلرزه بلرزد و سرشار از درد شود. با صدایی که درد در آن پنهان بود گفت:《زندهام.》
تئا لبخند زد:《اونقدرام بد نیست نه؟ تئو و تریس رفتن یه چیزی واسه خوردن بخرن الاناست که بیان.》
تئا حتما او را به جا نیاورده بود، گفت:《آهان.》
کمی در سکوت معذبکننده گذشت. تئا از جایش بلند شد و وقتی برگشت کاسهای سوپ دستش بود:《احتمالا گرسنه باشی. البته نمیدونم... خونآشاما سوپ میخورن؟》
ادی گلویش را صاف کرد و گفت:《خونآشام نبودم هم سوپ نمیخوردم... فکر کنم فقط کسایی که عقل ندارن سوپ بخورن.》
و بعد هردویشان پقی زدند زیر خنده. حتی نمیدانستند به چی میخندند، و صدای خنده تئا کافی بود تا قلب ادی سریعتر بتپد.
تئا سوپ را به ادی داد، چشمک زد:《تو خونآشام بامزهای هستی ادی مانسون از هاوکینز.》
از جایش بلند شد و ادی را تنها گذاشت.
همان یک جمله کافی بود تا ادی سوپ را سر بکشد و احساس کند روحش به پرواز در آمده.
#Another_life
قسمت نوزدهم.
روزهای زیادی گذشت، خوب یا بد به هرحال آنها کنار هم بودند. ادی به بهانه تجدید قوا در خانه تئو ماند اما حتی وقتی هم خوب شد از آنجا نرفت و تئو در کمال تعجب حرفی به او نزد.
تئا دیگر خودش را در کار غرق نمیکرد و شبها شیفت نمیایستاد، تئا و تریستین هر شب به خانه تئو میآمدند. تریستین افسردگی و ناراحتی را کنار گذاشت و دنبال یک کار و یک تیم گشت.
و تمام اینها به لطف ادی بود.
آنها شکستخورده بودند، بازندگانی که در تمام عمر خود فقط زنده بودند و اصلا نمیدانستند زندگی چیست، اما از وقتی ادی آمد، از وقتی شبها دور هم جمع میشدند همهچیز فرق کرد.
آنها با پاسور و D&D دریافتند زندگی چیست، با دیدن فیلمهای ترسناک در تاریکی یا اشک ریختن بر سر فیلمهای غمگین.
آنها با خوردن غذاهای سوخته یا نپخته، با خوابیدن کنار هم و تجربههای جدید دریافتند زندگی چیست.
که زندگی فقط کار و فاصله گرفتن از دیگران نیست، زندگی یعنی هیجانِ رو کردن یک کارت، یعنی ذوق برای پایان خوش فیلم، یعنی قهقهه زدن بهگونهای که تا مترها آنطرف تر صدا شنیده شود.
زندگی یعنی گونههای سرخ تئا موقع خیره شدن ادی به او، یعنی بالا رفتن ضربان قلب ادی به هنگام خندیدن تئا، یعنی شبها را با فکر به همدیگر بگذرانند، یعنی با خیالپردازی درباره آیندهشان به خواب بروند.
این زندگی بود، عشق و رفاقت.
چیزی که ویژگیهای هیولایی ادی به آنها به تقدیم کرده بود.
و در آخر، پس از گذشت سه ماه آشنایی و احساسات مخفیانه، ادی تصمیم خودش را گرفت. تصمیمی که شاید خودخواهانه بود اما اگر آن را بروز نمیداد قطعا به جنون میرسید.
ادی در کاغذی نوشت:《نمیدونم اسم این حس چیه، و میدونم که من یه هیولام. اما این هیولا یه حسی عین عشق به تو داره و میخواد که اینو بدونی. فردا شب میرم یکم گشت بزنم بیرون... اگه... احیانا تو هم یه کوچولو این حسو داری بیا خیابون خودتون. ساعت دوازده شب.》
و کاغذ را داخل کیف تئا انداخت. موقع انجام این کار، مدام زبانش را از روی اضطراب بر دندانهای نیشش میکشید و قلبش آنقدر محکم میکوبید که گویی پتک میکوبد بر صخرهی کنار دریا.
فردا شب تریستین قرار بود با تیم جدیدش تا دیروقت تمرین کند، این بهترین فرصت بود.
#Another_life
قسمت بیستم و آخر.
تئا نمیدانست چه تصمیمی بگیرد، او را دوست داشت؟ خیلی زیاد، اما زندگی کردن با یک خونآشام قطعا سختتر از تصور آدم است.
داخل بیمارستان ساعات به سرعت میگذشتند و تئا چشم که بر هم زد دریافت وقتش است. وقت رفتن یا ماندن. با اضطراب خودکار را روی دسته صندلی سالن انتظار میزد و ناخنش را میجوید، ذهنش سراسر از جدال بود.
یکی از دوستان و همکارانش با خستگی کنارش نشست و پرسید:《چیه؟ آروم و قرار نداری》
تئا ناخن بعدیاش را جوید و از او پرسید:《تا حالا عاشق شدی؟ اصلا چجوری فهمیدی که عاشق شدی؟ چجوری فهمیدی تصمیم درستیه یا نه؟ چجوری...》
همکارش میان حرف او پرید:《تا حالا عاشق نشدم ولی اگه این سوالو از خودت میپرسی یعنی واقعا عاشق شدی. و فکر کنم خودت باید بفهمی درسته یا نه، اگه واقعا عاشقی پس انجامش بده. چون حسرت انجام ندادنش از اشتباه بودنش خیلی بیشتره.》
تئا با ذهن مشوش نگاهی به او انداخت، سپس نگاهی به ساعت انداخت. همین حالا هم دیر شده بود. به سرعت از جایش بلند شد و با فکر کردن به ادی گفت:《پس انجامش میدم. آره انجامش میدم.》
ادی نمیدانست چه مدت است که در تاریکی ایستاده. آنجا یک کوچه خلوت، تاریک و نمور بود، بدون هیچ جانداری. زودتر از ساعتی که در نامه نوشته بود به اینجا آمده بود، اما حالا اطمینان داشت که از ساعت گذشته. شاید تئا نمیخواست بیاید.
شاید اصلا او را دوست نداشت.
ادی با ناامیدی روی یکی از آهنهای ساختمان نیمهکاره پرید. پایش را قلاب کرد و خودش برعکس شد، بالش را دور خودش جمع کرد و مثل یک خفاش خوابید.
تئا نمیآمد اما ادی حوصله برگشتن به خانه تئو را هم نداشت.
تئا از تاکسی زرد رنگ پیاده شد، حتی لباس پرستاریاش را هم عوض نکرده بود. به ساعتش نگاه کرد، دیر کرده بود، خیلی دیر. قدمهایش را تند کرد و دعا دعا کرد که ادی هنوز نرفته باشد.
ادی خواب کریسی کانینگهام را دید. که چگونه استخوانهایش پیچ و تاب میخورند، خواب خفاشها و بازی D&D را دید.
خواب فرار دید. فرار از همهجا و همهکس. فرار از گذشته، از هاوکینز، از همهچیز.
تئا نفسزنان به سر کوچه رسید. چشمانش داخل کوچه را نمیدیدند، دلش هری فرو ریخت. ادی رفته بود. خیلی دیر رسیده بود.
همیشه دیر میرسید، وقتی مادر و پدرش آنها را ترک کردند دیر رسید، وقتهایی که تریستین تو دردسر میافتاد، دیر میرسید و حالا، حالا هم دیر رسیده بود.
نمیدانم شما به آن چه میگویید، معجزه؟ سرنوشت؟ پایان خوش؟ شاید هم آن را پایان آبکی بدانید.
اما این داستان، برای ادی مانسون نوشته شده. این داستان باید در ازای پایان دردناک او، پایان خوش داشته باشد.
برای یک بار ادی نباید فرار کند، تئا نباید دیر برسد.
برا یک بار ناامیدی نباید عشق را ببرد.
پس تئا با آخرین ذرههای امیدش در کوچه راه رفت. و وقتی او را میان سیاهی دید، به راستی که چشمانش از شوق برق زدند. ادی بالهایش را دور خود پیچیده بود و نفهمید که تئا آمده.
تئا نفس عمیقی کشید و نزدیک او رفت، آنقدر نزدیک که میتوانست صدای نفسهایش را بشنود. گوشهای ادی تیز شدند و صدای قدمها راشنید، از خواب بیدار شد. اما تکان نخورد، نمیخواست خودش را به آمدن تئا امیدوار کند.
تئا به تمام لحظاتی که با او گذرانده بود فکر کرد، دستانش را بالا برد و آرام بالهایش را از هم باز کرد. زمزمه کرد:《ادی مانسون از هاوکینز، من دوستت دارم. برام مهم نیست خونآشامی یا عجیب و غریب، من دوستت دارم.》
با شنیدن این حرفها، ادی هم متقابلا آرام بالهایش را باز کرد. تا به حال دیدهاید دو عاشق چگونه به یکدیگر نگاه میکنند؟ گویی دو ستاره درخشان در آسمان شب باشند.
تئا به ادی نزدیکتر شد، آنقدر که فاصلهشان به صفر رسید و لبهایشان روی هم فرود آمدند. لبهای ادی مزه آهن و تلخی خون میداد.
ادی بالهایش را دور خودشان پیچید و از کمر به بالایشان را از دنیا مخفی کرد.
از دور فقط پاهایشان معلوم بود.
و از نزدیک، از نزدیک یک پایان خوش میشد دید.
پایان خوش برای قهرمان هاوکینز.
پایان خوش برای قهرمان زندگی یک هاکیباز.
پایان خوش برای ادی و تئا، که شاید در جهان دیگر همان ادی و کریسی باشند.
شاید در زندگی دیگر.
پایان.
#Another_life