نکته شماره ۲۱۳ ده نکته اولیه درباره ناداستان روایی ویژگی شماره 6️⃣ در ناداستان روایی، اگر *آدم زنده* نداشته باشید، متن به‌راحتی گزارش یا مقاله می‌شود. اطلاعات، وقتی ماندگار می‌شوند که از زاویه یک انسانِ ملموس دیده شوند. شخصیت در ناداستان روایی یعنی یک فرد واقعی با خواسته‌ها، ترس‌ها، عادت‌ها، تضادها و تصمیم‌ها؛ نه یک اسم و عنوان مثل «یک قربانی»، «یک سرباز» یا «یک نویسنده». برای شخصیت‌پردازی، باید نشان بدهیم آدم‌ها چه می‌خواهند، چه مانعی جلویشان است، چگونه حرف می‌زنند، در فشار چگونه واکنش نشان می‌دهند و دیگران درباره‌شان چه می‌گویند. اما شخصیت‌سازی نباید با اغراق یا نسبت دادنِ چیزهای نادانسته انجام شود؛ ما فقط حق داریم بر پایه مشاهده، مصاحبه، سند و روایت معتبر جلو برویم. راه خوب این است که به‌جای برچسب زدن، «جزئیات رفتاری» بدهیم: کسی که ناخن‌هایش را می‌جود، کسی که مدام ساعتش را نگاه می‌کند، کسی که در جواب سؤال مکث می‌کند یا در بحران سکوت می‌کند. شخصیت، مرکز ثقلِ کشمکش هم هست: خواننده دنبالِ این نیست که صرفاً «چه شد»، بلکه می‌خواهد ببیند «برای چه کسی چه شد» و آن آدم چگونه از پسِ آن برآمد. *مثال:* در «در کمال خونسردی»، هم اعضای خانواده‌ی کلاتر و هم قاتلان، فقط «نام» نیستند؛ با رفتارها، گذشته و تصمیم‌هایشان به شخصیت‌هایی پیچیده تبدیل می‌شوند و همین متن را جلو می‌برد. در «سال تفکر جادویی»، خودِ نویسنده شخصیت اصلی است؛ او با ثبت واکنش‌های واقعی‌اش به سوگ، اندوه از دست دادن را از یک مفهوم کلی به یک تجربه انسانی و قابل لمس تبدیل می‌کند. #نکات_نوشتن خرمن کلمات یادداشت‌های مسعود آذرباد @Azarbadir

یک بنده‌خدایی که مثل ما اهل نوشتن است و در زمینه آموزش هم دستی بر آتش ندارد یک متن مفصل نوشته است که خودتان را درگیر این چارچوب‌های سخت‌گیرانه امثال جان تروبی نکنید بعد آمدم به حرفش واکنش نشان بدهم بعد دیدم کلا فقط می‌توانیم با👍 واکنش نشان بدهیم. نکشیمون آزادمرد!

نکته شماره ۲۱۴ ده نکته اولیه درباره ناداستان روایی ویژگی شماره 7️⃣ در ناداستان روایی، «نوشتن» از همان لحظه‌ای شروع می‌شود که شما وارد تحقیق می‌شوید. اگر مواد خامِ درست نداشته باشید، بهترین نثر و بهترین روش‌های روایت هم کمکتان نمی‌کند. *تحقیق یعنی دیدنِ دقیق، پرسیدنِ درست و ثبت کردنِ جزئیات.* بخش مهمی از جذابیت ناداستان روایی از همین جزئیات واقعی می‌آید: یک جمله دقیق در مصاحبه، یک حرکت کوچک، یک شیء در اتاق، یک تناقض در گفته‌های شاهدان. نویسنده باید مثل یک خبرنگار پیگیر باشد: با افراد مختلف گفت‌وگو کند، صداها و نگاه‌های متفاوت را بشنود، اسناد را بررسی کند، تاریخ‌ها و نام‌ها را چک کند و هرجا لازم است دوباره برگردد و بپرسد. همچنین باید بداند کجا «نمی‌داند»؛ یعنی اگر چیزی مبهم است، یا باید روشنش کند یا در متن نشان بدهد که این بخش قطعی نیست. یادداشت‌برداری منظم، ضبط صدا (اگر امکان دارد)، نگهداری عکس‌ها و مدارک و راستی‌آزماییِ اطلاعات، ستون‌های کار هستند. بسیاری از متن‌های ضعیف، نه به‌خاطر بد نوشتن، بلکه به‌خاطر کم‌دیدن و کم‌پرسیدن و به صورت کلی کم‌اطلاعی شکست می‌خورند. *مثال:* در «در کمال خونسردی»، قدرتِ کتاب از تحقیقِ سنگین می‌آید: مصاحبه‌های متعدد، پیگیریِ جزئیات پرونده و بازسازی دقیق فضا و آدم‌ها. در «سال تفکر جادویی»، دیدیون علاوه بر خاطره، سراغ یادداشت‌ها، گزارش‌های پزشکی و بررسیِ اطلاعات مرتبط با مرگ و سوگ می‌رود. #نکات_نوشتن خرمن کلمات یادداشت‌های مسعود آذرباد @Azarbadir

آخ جون! جنگ شد!

این هم وسط بزن بزن. نویسنده‌ای که یا راهی خواهد یافت یا راهی خواهد ساخت...

اَه! سپاه گفت فقط تیر اخطار بود...

شاید باورتان نشود ولی من از الان نگرانم نکند این چندتا موشک مجموعه وزارت ارشاد را به این نتیجه برساند که نمایشگاه کتاب حضوری تهران را در شهریور لغو کنند!

قسمت دوم عکس‌های نوشتن.

می‌تونید حدس بزنید تصاویر مال چه کتابی است؟

از منابع بسیار کاربردی برای نویسندگان رمان تاریخی، کتاب «تاریخ پوشاک ایرانیان: از ابتدای اسلام تا حمله مغول» است که انتشارات سمت چاپش کرده است. این کتاب یک بازه زمانی نسبتاً طولانی را در بر می‌گیرد؛ از اواخر دوره ساسانی آغاز می‌کند و تا پیش از حمله مغول پیش می‌آید. در این مسیر، پوشاک گروه‌های مختلف اجتماعی بررسی شده است؛ از لباس پیامبر اکرم(صلی‌الله علیه و آله)، اهل‌بیت(علیهم‌السلام) و حای خلفا گرفته تا پوشاک اقشار گوناگون جامعه مانند بازرگانان، غلامان، نظامیان و کارگزاران اداری و دیوانی. در کتاب، پوشاک زنان نیز به تفصیل بررسی شده است؛ از زنان آزاد گرفته تا کنیزان و جایگاه‌های اجتماعی متفاوتی که هر کدام نوع خاصی از پوشش داشته‌اند. علاوه بر لباس، به اجزای دیگر پوشش نیز پرداخته شده است؛ مانند کلاه‌ها، سربندها، روسری‌ها، کفش‌ها و دیگر عناصر پوشاک. یکی از ویژگی‌های ارزشمند این اثر آن است که توصیف‌های متن در پایان کتاب با تصویرسازی همراه شده است. این تصویرها کمک می‌کند خواننده تصور روشن‌تری از شکل و ساختار لباس‌ها در آن دوره تاریخی پیدا کند؛ موضوعی که برای نویسندگان رمان تاریخی اهمیت زیادی دارد. البته استفاده از این کتاب فقط به نویسندگان رمان تاریخی محدود نمی‌شود. کسانی که در فضای ایرانی_اسلامی داستان‌های فانتزی یا الهام‌گرفته از تاریخ می‌نویسند نیز می‌توانند از این منبع برای طراحی لباس و فضای فرهنگی آثارشان بهره ببرند. متأسفانه مدت‌ها است که نسخه کاغذی این کتاب در بازار پیدا نمی‌شود، اما احتمالاً در کتابخانه دیجیتال انتشارات سمت قابل دسترسی است. خرمن کلمات یادداشت‌های مسعود آذرباد

تصویری هم که من بالاتر در کانال منتشر کرده‌ام نیز مربوط به یکی از دوستان نویسنده است که برای استفاده در هنگام نوشتن، از صفحات این کتاب پرینت گرفته تا همیشه دم دستش باشد. خلاصه که منبع خوبی است برای مطالعه در زمینه تاریخ اجتماعی ایران در ششصد سال اول. خرمن کلمات یادداشت‌های مسعود آذرباد @Azarbadir

«هر نویسنده‌ای که می‌شناسم مشکلاتی با نوشتن دارد.» جوزف هلر