با همون حال خراب و صدای گرفته گفتم: یه روزی برای اینکه بیشتر حواست به خودت باشه به شوخی دستتو دستبند زدم، غلط اضافه کردم! الان که دارم به عنوان.. به عنوان... لبخند تلخی زد و گفت: متهم؟! اشکام شدت گرفتن و دستم رو حائل صورتم کردم و ادامه دادم: الان که دارم به عنوان متهم بهت دستبند می‌زنم، کم مونده قلبم سینه‌ام رو بشکافه و بزنه بیرون! نگاه غم‌انگیزش رو بهم داد. دست گرمش رو روی گونه‌ام کشید و اشکام رو پاک کرد! با ناراحتی گفت: رسول جونِ محمد گریه نکن! محکم‌تر از همیشه به آغوش کشیدمش... تصور اینکه یه مدت.. هر چند کوتاه از این آغوش برادرانه دور باشم، برام آزاردهنده بود! بوسه‌ای به شونه‌اش زدم و ازش جدا شدم... دستاش رو جلو آورد... سرم رو پایین انداختم و دستبند رو توی دستام فشار دادم... چشمام رو محکم روی هم فشردم و گفتم: آقا.. من... نمی‌تونم! - رسول... لطفاً! چشماش... مثل همیشه... آرامش خاصی داشت! آرامشی که توی این شرایط آتیش می‌زد به دلم..! با بی‌میلی دستاش رو دستبند زدم.. سرم از شرم‌ساری پایین افتاد... + آقا.. بخدا شرمنده‌تونم... با همون لبخند مهربونش و با آرامش جواب داد: دشمنت شرمنده داداش(: تو داری وظیفه‌ات رو انجام میدی، نباید شرمنده باشی رسول‌جان! وقتی می‌گفت رسول‌جان، قند توی دلم آب می‌شد! اشکام رو پاک کردم و دستاش رو گرفتم.. + مراقب خودت باش داداش، اصلانم نگران نباش! من... من مطمئنم همه چیز درست میشه! به یه لبخند تلخ اکتفا کرد. دوباره بغلش کردم، محکم‌تر از قبل! بغل کردنش بهم آرامش می‌داد. حتی الانم که توی همچین وضعیتیه، مرحم دردامونه و سنگ صبورمون! الان ما باید بهش روحیه بدیم، اما اون داره این کار رو می‌کنه! آروم لب زدم: درست میشه.. زبونم اینو می‌گفت، اما یه حس بد درونم می‌گفت که آره، به همین خیال باش.. چی درست میشه؟! مگه توی خواب! افکار منفیم رو پس زدم.. همون لحظه داوود اومد توی اتاق! به چشمای سرخش نگاه کردم... سخت بود برام! اما... اما از آقا‌محمد فاصله گرفتم و تکیه‌ام رو به میز کوچک وسط سلول دادم.. سرم رو پایین انداختم که مبادا دوباره اشکم رو ببینن! آقا‌محمد که حال ما رو دید با غم نگاهم‌مون کرد و گفت: بچه‌ها اینجوری نکنین... بخدا دیدن این حال و روز شما واسه من از هر چیزی سخت‌تره! شما که می‌دونین طاقت دیدن حال بدتون رو ندارم! به زور جلوی بغضم رو گرفته بودم که دوباره نشکنه! دستی به صورتم کشیدم. باصدای لرزونم گفتم: آقا بخدا.... بخدا ما هم طاقت نداریم... شما رو توی این وضعیت ببینیم! خیلی سخته آقا، خیلی سخته! آقا‌محمد دیگه چیزی نگفت.. می‌دونست اینبار دیگه نمی‌تونه آروم‌مون کنه! گاهی فقط خدا می‌تونه آرومت کنه(:! داوود فقط نظاره‌گر بود و سکوت کرده بود.. خوب می‌شناختمش! وقتی مثل حالا سکوت می‌کرد، یعنی داشت از درون خورد می‌شد💔! در کل آدم درونگرایی بود و اکثراً می‌ریخت توی خودش... جلو اومد و باصدای گرفته‌اش خطاب به آقا‌محمد گفت: بریم آقا؟ محمد با آرامش همیشگیش و همون تلخ‌خند جواب داد: بریم! رو کرد به من و ادامه داد: یا‌علی... زمزمه‌وار گفتم: علی یارت باشه داداشم! با چشم رفتن‌شون رو دنبال کردم، چقدر دلم می‌خواست همراه‌شون برم.. وقتی از دیدم خارج شدن، دیگه نتونستم جلوی خودم رو بگیرم! همون‌جا روی زمین نشستم و برای داداشِ بی‌گناهم بی‌صدا اشک ریختم... ✍🏻 به قلم: م. اسکینی پ.ن: و اما... امان از دیدنِ حالِ بدِ رفیق(:💔! کپی از رمان، در ایتا با ذکر نام‌نویسنده آزاد✅ «⭕️اگر در پیام‌رسان دیگه‌ای ((سروش، روبیکا و...)) کپی می‌کنید، لینک‌کانال و نام‌نویسنده هر‌دو باید باشند... در غیر این صورت، کپی حرامه و رضایت ندارم!❌» لینک کانال⇩ https://eitaa.com/gandoomy

✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨ ✨✨✨ ✨✨ ✨ #رمان_امنیتی_سربازان_گمنام "مدافع عـ♥️ـشق" #پارت_192 #محمد با تکون‌های دستی، آروم چشمام رو باز کردم... - آقا.. آقا‌محمد؟! چندباری پلک زدم که چهره ا‌میرحسین واضح‌تر شد! لبخند کم‌رنگی زدم و با صدای خواب‌آلودی گفتم: جانم؟ انگار خجالت می‌کشید که سرش رو پایین انداخت! - شرمنده که بیدارتون کردم، راستش... دیشب فراموش کردم پابند رو باز کنم، همین که یادم افتاد و اومدم بهتون بگم، فهمیدم خوابیدین! بعدش دیگه دلم نیومد بیدارتون کنم، ببخشید... به آرومی نشستم.. با همون لبخند گفتم: دشمنت شرمنده.. تو ببخش من یه ذره خسته بودم، نفهمیدم کی خوابم برد... آروم سرش رو بالا گرفت. نگاه کردن چهره معصوم و آرومش باعث می‌شد آرامش بگیرم! به آرومی گفت: حالا... اجازه میدید بازش کنم؟ سر تکون دادم و مشغول شد... بعد از اینکه کارش تموم شد، دستم رو به پام گرفتم و کمی ماساژ دادم. امیر با ناراحتی لب زد: خیلی اذیت‌تون کرد؟ + نه، خیلی هم بد نبود.. برای اینکه بیشتر از این ناراحت نشه و بحث رو عوض کرده باشم پرسیدم: ساعت چنده؟ - یک ساعتی به اذان صبح مونده... + باشه، ممنون که بیدارم کردی.. لبخندی زد و بلند شد. - با‌اجازه‌تون... سر تکون دادم و از سلول بیرون رفت. چند لحظه که گذشت، بلند شدم و وضو گرفتم... چند رکعتی نمازشب خوندم.. خواب از سرم پریده بود، شروع کردم به ذکر گفتن... توی دلم آشوبی به پا بود! زمان به سرعت برق و باد گذشت و وقت رفتن رسید! رسول خیلی حالش بد بود و داوود بدتر از اون! سعی کردم با حرفام آروم‌شون کنم، ولی انگار نشدنی بود! از طریق دری که رو به پارکینگ باز می‌شد، رفتیم بیرون و سوار ماشین شدیم... خیلی پیش اومده بود برم دادگستری، اما... اما الان فرق داشت! حالا داشتم به عنوان متهم می‌رفتم! با صدای داوود سرم رو چرخوندم طرفش... - داداش محمد نگران چیزی نباش، خدا بزرگه... درست میشه! دستش رو روی پام گذاشت و بابغض ادامه داد: بخدا دارم دیوونه میشم توی این حال می‌بینمت! حال خودمم دستی کمی ازش نداشت، اما برای راحتی خیالش لبخندی محو زدم و گفتم: من خوبم داوودجان.. خودت داری میگی خدا هست، پس دیگه غمی نمی‌مونه... خودش هوامو داره! بهم نزدیک‌تر شد، دستش رو دور گردنم حلقه کرد و دست دیگه‌اش رو روی بازوم گذاشت و آروم فشار داد.. سرش رو گذاشت روی شونم! لبخند کم‌رنگی زدم... قبلا بهم گفته بود وقتی بغلم می‌کنه، آروم میشه و حس کسی رو داره که توی آغوشِ برادرشه.. از این بابت خوشحال بودم! کاش دستام باز بود و می‌تونستم بغلش کنم، دلم می‌خواست فقط کمی آروم‌تر بشه.. ولی حیف که کار چندانی از دستم بر نمیاد:) به آرومی بوسه‌ای به موهاش زدم... ماشین ترمز کرد و امیرحسین گفت: رسیدیم آقا... سرم رو بلند کردم.. نفس عمیقی کشیدم و با تمام وجودم به خدا توکل کردم و ازش خواستم هر چی به صلاحمه همون بشه! از ماشین پیاده شدیم و رفتیم طرف ساختمون... جلوی در اتاق که ایستادیم، داوود دستام رو با دستای سردش گرفت و دستبند رو باز کرد. خم شد و جای دستبند رو بوسید که دستم رو عقب کشیدم! آروم و درمونده گفتم: نکن داوود، نکن داداش... خودش رو انداخت توی بغلم.. شونه‌هاش می‌لرزیدن! خدایا این بچه‌ها که انقدر دل نازک نبودن، ببین چقدر براشون سخته که اشکاشون سرازیر میشه! بغض بدی به گلوم چنگ می‌زد، ولی من نباید می‌شکستم! باید محکم و قوی می‌موندم! هنوز زود بود برای کم آوردن و تسلیم شدن... دلم می‌خواست محکم‌تر از خودش بغلش کنم، اما می‌ترسیدم براش بد ‌بشه! با‌صدایی که سعی در کنترل لرزشش داشتم گفتم: داوود جان... نکن، برات... مسئولیت داره! حلقه‌ی دستاش رو تنگ‌تر کرد... باصدای گرفته‌اش گفت: چه مسئولیتی؟ جرمه که فرماندمو... رفیقمو... برادرمو بغل کردم؟! بمیرم واسه دلِ پُرِش.. موهاش رو نوازش کردم و آروم لب زدم: نکن این کارو با خودت داوود... خوب بود که حداقل آشنایی اون اطراف نبود! بر خلاف میل باطنیم، با چشمام به امیرحسین اشاره کردم که داوود رو ازم جدا کنه.. به هر حال همه چیز به طور کامل گزارش می‌شد، نمی‌خواستم براش دردسر بشه! امیرحسین کاری که می‌خواستم رو انجام داد و با همون آرامش همیشگیش گفت: آقامحمد نگران نباشید، خدا جای حق نشسته! لبخند کم‌رنگی زدم.. + نگران نیستم... شمارو که دارم، حالم از همیشه بهتره! یه سرباز ساده اومد طرف‌مون... تا حالا اینجا ندیده بودمش، حدس زدم تازه استخدام شده باشه! با پوزخند گفت: ندیده بودیم متهمارو انقققدر تحویل بگیرن! داوود عصبی شد و اومد خیز برداره سمتش که مچ دستش رو گرفتم و با لحنی محکم اما آروم گفتم: داوود بشین! پسره اخمی کرد و گفت: آقای دادستان منتظرتونن... به من اشاره کرد و گفت: فقط تو میری توی اتاق! اینبار دیگه داوود نتونست جلوی خودش رو بگیره و با عصبانیت گفت: تو نه و شما! چشم غره‌ای بهش رفتم که سرش رو پایین انداخت...

ا‌میرحسین چرخید طرفه پسره و به آرومی گفت: یکی از ماهم باید همراه‌شون بره، مسئولیتیه که مافوق‌مون بهمون سپرده و نمی‌شه ازش سرپیچی کرد! پسره نگاهی به داوود و ا‌میرحسین انداخت و بعد رو کرد به امیرحسین... ~ خودت باهاش برو! امیر سر تکون داد و باهم رفتیم توی اتاق... قاضی من رو می‌شناخت! می‌تونستم حس کنم خیلی تعجب کرده که من رو اینجا و توی این وضعیت می‌بینه! ترسی از اینکه آبروم بره نداشتم؛ چون کاری نکرده بودم که قرار باشه آبروی من برده بشه! اما با دیدن جایگاه متهم، برای یه لحظه خشکم زد! هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم یه روزی به گناه نکرده توی این جایگاه قرار بگیرم.. آروم سر جام نشستم و امیر هم کنارم نشست... - محم........ آقای‌حسنی نمی‌خواید از خودتون دفاع کنید؟ آرامش خاصی داشتم و ته دلم قرص بود... یه حسی بهم می‌گفت آخر این ماجرا خوشه! نفس عمیقی کشیدم و با آرامش گفتم: همه حرفای من، همونایی بود که زدم! - یعنی انکار می‌کنید آدرس ایمیل برای شما باشه؟ + نه... آدرس ایمیل برای منه، امّا کسی که اون پیام ها رو رد و بدل کرده، من نبودم! - منظورتون اینه که....... از ایمیلتون سواستفاده شده؟ + بله! - شاهد یا مدرکی برای اثبات ادعاتون دارید؟ + نه... تنها شاهد من، خداست! عینکش رو برداشت و مقابلش گذاشت. نفس عمیقی کشید و گفت: متأسفم... در این صورت هیچ‌کاری از دست من برنمیاد! بعد از مکث کوتاهی ادامه داد: و البته! بی‌گناهیتون ثابت نمیشه و... قطعا مجازات میشید! انگار یه سطل آب‌یخ روم خالی کردن! چشمام رو بستم و سرم رو پایین انداختم... صدای دادستان، جمله آخرش... مدام توی سرم اِکو می‌شد! خدایا یعنی... یعنی به همین راحتی تموم شد؟! ادامه دارد... ✍🏻 به قلم: م. اسکینی پ.ن: تموم شد؟!(: کپی از رمان، در ایتا با ذکر نام‌نویسنده آزاد✅ «⭕️اگر در پیام‌رسان دیگه‌ای ((سروش، روبیکا و...)) کپی می‌کنید، لینک‌کانال و نام‌نویسنده هر‌دو باید باشند... در غیر این صورت، کپی حرامه و رضایت ندارم!❌» لینک کانال⇩ https://eitaa.com/gandoomy

✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨ ✨✨✨ ✨✨ ✨ #رمان_امنیتی_سربازان_گمنام "مدافع عـ♥️ـشق" #پارت_193 #عطیه شب با کلی انتظار به سر اومد و با طلوع خورشید، صبح فرا رسید... ساعت نزدیکای ده بود که با رضایت خودم و البته با کلی شرط و شروط مرخص شدم! با دکتر هماهنگ کردم و اجازه دادن قبل از رفتن برای چند دقیقه زهرا رو ببینم... وارد بخش نوزادان شدم و رفتم توی اتاق.. کنار تختِ زهرا ایستادم و یه دلِ سیر نگاهش کردم! اشک توی چشمام جمع شده بود، به سختی جلوی خودم رو گرفته بودم که گریه نکنم! همیشه دلم می‌خواست مثلِ محمد محکم باشم، ولی خیلی سخت بود! آهی کشیدم و آروم لب زدم: خیلی دوست دارم مامانی، زود خوب شو که من و بابایی چشم انتظارتیم! چند دقیقه که گذشت، از اتاق بیرون رفتم... به اصرار عزیز و مامان رفتم توی اتاق خودمون و دراز کشیدم تا کمی استراحت کنم.. دوساعتی گذشت که مامان گفت میره و شب با بابا برمی‌گرده... بعد از رفتن مامان، یه سری از کارهای عقب‌افتاده‌ام رو انجام دادم. یک ساعت دیگه هم گذشت که حس کردم صدای در اومد! کارام رو تموم کردم و آروم آروم از پله‌ها پایین رفتم... تقه‌ای به درِ اتاق عزیز زدم، صدایی نیومد! در رو به آرومی باز کردم و وارد خونه شدم.. رفتم طرف اتاق عزیز... با دیدن محمد، انگار همه دنیا رو بهم دادن و جون تازه‌ای گرفتم! چند دقیقه بعد برگشتیم بالا.. نگران بود که نکنه مامان و بابا ازش ناراحت باشن، خیالش رو راحت کردم که اینطور نیست! خیلی پریشون بود و همین باعث می‌شد نگرانش باشم! از خدا خواستم توی کارش موفق باشه و سالم و سلامت.. مامان و بابا که رفتن، محمد هم حاضر شد و بعد از اینکه شماره یکی از همکاراش رو برام گذاشت، خداحافظی کوتاهی کرد و رفت... #محمد - آقا‌محمد، آقا‌محمد... باصدای آروم ا‌میرحسین، سرم رو بالا گرفتم و نگاهم رو به صورتش دادم. + جانم؟ آروم‌تر از قبل لب زد: با شُمان! چرخیدم طرف قاضی که گفت: عرض کردم شاهد یا مدرک محکمه‌پسند دارید؟ پس همش فکر و خیال بود.. خدایا شکرت! نفسی گرفتم و در جواب گفتم: نه، تنها شاهد من... خداست! خواستن چیزی بگن که یهو در باز شد و داوود اومد توی اتاق، پشت سرش همون پسره اومد تو و گفت: رئیس، هرچی تلاش کردم آخر حریفش نشدم! ~ مشکلی نیست؛ شما بیرون باش... سربازه بیرون رفت.. داوود با نفس‌نفس گفت: آقای رئیس... ازتون می‌خوام... یک هفته... به ما فرصت بدید... ما بی‌گناهی... محمد رو... ثابت می‌کنیم! قاضی مشکوک پرسید: چطوری می‌خواید این کار رو انجام بدید؟ داوود لبخندی زد و با همون نفس‌نفس گفت: اونش... با ما! فقط... میشه توی این یک هفته... آزاد باشه؟ ~ متأسفانه امکانش نیست! اینم بگم که اگر تا چند روز آینده مدرکی مبنی بر بی‌گناهی آقای‌حسنی به دادگاه ارجاع داده نشه، طبق قانون برای تحقیقات بیشتر به بازداشتگاه سازمان منتقل میشن تا کاملا تحت‌نظر باشن! تپش قلب گرفتم، زیرلب صلواتی فرستادم تا کمی آروم بشم... داوود با ناباوری گفت: با..بازداشتگاهِ... سازمان؟ ا‌میرحسین با نگرانی ادامه داد: نه نه! حتماً تا اون موقع همه‌چیز روشن میشه و جاسوس واقعی لو می‌ره! اصلا... اصلا خودمون پیداش می‌کنیم! اومدن جواب بدن که صدایی از پشت سر به گوشم رسید... ادامه دارد... ✍🏻 به قلم: م. اسکینی کپی از رمان، در ایتا با ذکر نام‌نویسنده آزاد✅ «⭕️اگر در پیام‌رسان دیگه‌ای ((سروش، روبیکا و...)) کپی می‌کنید، لینک‌کانال و نام‌نویسنده هر‌دو باید باشند... در غیر این صورت، کپی حرامه و رضایت ندارم!❌» لینک کانال⇩ https://eitaa.com/gandoomy

✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨ ✨✨✨ ✨✨ ✨ #رمان_امنیتی_سربازان_گمنام "مدافع عـ♥️ـشق" #پارت_194 #داوود با یه حال داغون، آروم‌آروم از پله‌ها پایین رفتم... یه دفعه سرم گیج رفت! ایستادم، چشمام رو بستم و دستم رو به دیوار گرفتم.. چند لحظه که گذشت، حس کردم بهتر شدم. به طرف سلول آقا‌محمد قدم برداشتم و بعد از خداحافظی با رسول، رفتیم توی پارکینگ و نشستیم توی ماشین... دستم رو دور گردنش حلقه کردم، سرم رو روی شونش گذاشتم و چشمام رو بستم.. صداش رو می‌شنیدم که زیرلب ذکر می‌گفت، آروم و خالصانه:) خدایا خودت یه راهی پیش پامون بذار، کمک‌مون کن بتونیم خیانت‌کار واقعی رو پیدا کنیم! با ایستادن ماشین، به خیالاتم خاتمه دادم... پیاده شدیم و رفتیم توی ساختمون.. جلوی در اتاق که رسیدیم، با دستای سرد و لرزونم دستای محمد رو گرفتم و دستبند رو باز کردم. رد دستبند، روی دستاش مونده بود! بمیرم واسش که این حقش نبود... بوسه‌ای به دستای گرمش زدم که دستاش رو عقب کشید.. بغلش کردم که ناخواسته بغضم سر باز کرد و اشکام سرازیر شد! حتی توی این شرایط هم نگران من بود که نکنه برام دردسر بشه.. محمد از برادر برام عزیزتر و بهم نزدیک‌تر بود، طاقت نداشتم توی این حال ببینمش... وقتی اون پسره تیکه انداخت، خون جلوی چشمم رو گرفت! ولی محمد نذاشت کاری انجام بدم.. بعد از اینکه رفتن توی اتاق، سربازه در رو بست و کنار ایستاد... کمی عقب رفتم و نشستم روی صندلی.. سربازه چشم غره‌ای بهم رفت، نگاهم رو ازش گرفتم و زیرلب استغفار کردم! هنوز چند دقیقه بیشتر نگذشته بود که از دور آقای‌عبدی رو دیدم، با بهت ایستادم... بهم رسیدن و سلام کردم که جوابم رو دادن.. - چی شد؟ + هنوز توی اتاقن آقا! با کلافگی گفتن: گزارش دوربین‌های بازداشتگاه رو همون موقع که آوردی خوندم، چند دقیقه قبل از اینکه برسید براشون ارسال شده! تنم یخ کرد! + ی‍..یعنی چی آقا؟ - ممکنه بخوان منتقلش کنن سازمان! تو همین‌جا بمون من برمی‌گردم! از کنارم رد شدن و رفتن، ولی من هنوز توی شوک بودم! تصورشم برام آزاردهنده بود..! بی‌اختیار رفتم طرف اتاق که سربازه جلوم رو گرفت و مانع ورودم شد! ~ کجا آقا؟ + باید برم تو، می‌خوام با آقای‌قاضی حرف بزنم! با اخم گفت: نمیشه! نفس پر حرصی کشیدم و دستام رو مشت کردم! + مسئولیتش با خودمه... پوزخندی زد.. ~ جان؟ با خودته؟ اگه نمی‌دونی بدون! اگه بدون اجازه وارد بشی و مزاحمت ایجاد کنی، مسئولیتش پای منه و..... از استرس و عصبانیت نفس‌نفس می‌زدم! منتظر ادامه حرفش نشدم و کنارش زدم، در رو باز کردم و هر چیزی توی دلم بود و به ذهنم رسید، به زبون آوردم تا شاید شرایط تغییری کنه... ولی بی‌فایده بود! فقط چند روز فرصت داشتیم... فقط چند روز! #محمد - سلام آقای‌باقری... صدا متعلق به آقای‌عبدی بود، نگاه متعجبی به ا‌میرحسین کردم، آروم ایستادیم و چرخیدیم عقب.. به آرومی سلام کردیم و جواب‌مون رو دادن. آقای‌قاضی ایستادن و در جواب گفتن: سلام آقای‌عبدی! شما... اینجا... گفته بودید جلسه دارید! ~ بله، ولی خداروشکر تونستم خودم رو برسونم.. می‌خواستم دربارهٔ نتیجه کمسیونی که در رابطه با اتهام جاسوسی آقای‌حسنی تشکیل شده باهاتون صحبت کنم! × بسیارخب، بفرمایید... آقای‌عبدی جلو رفتن و پوشه‌ای رو روی میز گذاشتن. داوود هنوز کنار در ایستاده بود و مضطرب به من نگاه کرد! صدای آقای‌عبدی باعث شد به طرف‌شون برگردیم... ~ نتیجه این شد که پرونده آقای محمد حسنی فعلا توسط ما و البته با نظارت کامل بنده و سازمان بررسی بشه و اگر تا دو سه روز آینده پیشرفتی نداشتیم، طبق قانون آقای حسنی به بازداشتگاه سازمان منتقل میشن و پرونده زیرنظر شما ادامه پیدا می‌کنه! نفس راحتی کشیدم، لبخندی روی لبم شکل گرفت! × اجازه بدید بررسی کنم.. تلفن رو برداشتن و تماس گرفتن، چند لحظه بعد قطع کردن و رو به آقای‌عبدی گفتن: بله، درست بود! نیم‌ساعتی گذشت و بعد از یه سری توضیحات و صحبت‌های دیگه آقای‌قاضی گفتن: امیدوارم هر چه زودتر بتونید این پرونده رو حل کنید و خیانت‌کار اصلی شناسایی بشه! نفسی عمیق کشیدن و ادامه دادن: ختم جلسه! آقای‌عبدی چرخیدن طرفم و با لبخند و تکون دادن سرشون بهم اطمینان خاطر دادن! داوود اومد و رو به روم ایستاد! دستبند رو از جیبش درآورد، سرش رو پایین انداخت و آروم لب زد: خیلی شرمنده‌ام! بلند شدم و دست روی شونه‌اش گذاشتم، لبخندی زدم و گفتم: دشمنت شرمنده... دستام رو جلو آوردم، برخلاف تصورم فقط دست راستم رو دستبند زد! دست چپ خودش رو هم بست و گفت: اینجوری بهتره، حداقل کمتر شرمنده‌تون میشم! آروم لب زدم: قربون دلت برم(: سرش رو بالا گرفت و توی چشمام نگاه کرد! - خدا نکنه.. آقای‌عبدی به طرف‌مون اومدن و گفتن: بریم بچه‌ها، باید تمام تلاش‌مون رو بکنیم که قبل از تموم شدن وقت‌مون این ماجرا رو جمعش کنیم! زیر لب ان‌شاءاللهی گفتم.. خبری از ا‌میرحسین نبود!

رو کردم به داوود و پرسیدم: پس امیر کو؟ - رفت ماشین رو آماده کنه.. سر تکون دادم و اینبار رو به آقای‌عبدی گفتم: آقا اگه نتونیم ثابت کنیم...... ~ نگران نباش محمد، ما تمام سعی‌مون رو می‌کنیم! بقیش با خداست، به خودش توکل کن.. سر تکون دادم و بعد از هماهنگی کوچیکی از دادگستری خارج شدیم... ادامه دارد... ✍🏻 به قلم: م. اسکینی پ.ن: و تنها خداست که در دلِ نگرانی‌ها، قرارِ دلِ بی‌قرارِ من است(:♥️ کپی از رمان، در ایتا با ذکر نام‌نویسنده آزاد✅ «⭕️اگر در پیام‌رسان دیگه‌ای ((سروش، روبیکا و...)) کپی می‌کنید، لینک‌کانال و نام‌نویسنده هر‌دو باید باشند... در غیر این صورت، کپی حرامه و رضایت ندارم!❌» لینک کانال⇩ https://eitaa.com/gandoomy

✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨ ✨✨✨ ✨✨ ✨ #رمان_امنیتی_سربازان_گمنام "مدافع عـ♥️ـشق" #پارت_195 #امیر کمی که استراحت کردم، برگشتم سایت... چشمم به داوود افتاد، به سرعت قدم‌هام اضافه کردم و رسیدم بهش! بعد از سلام و احوال‌پرسی مختصری گفتم: دادگاه چی شد؟ نفسی عمیق کشید و جواب داد: اگه تا دو سه روز دیگه به چیز تازه‌ای نرسیدیم و مدرکی واسه بی‌گناهی آقا‌محمد پیدا نکنیم، پرونده رو اَزَمون می‌گیرن و... سرش رو پایین انداخت، نتونست ادامه بده! مشکوک پرسیدم: پرونده رو اَزَمون می‌گیرن و چی؟ آروم سرش رو بالا گرفت، ناراحتی توی چشماش هویدا بود! - محمدو می‌برن بازداشتگاه سازمان! ترس عجیبی به سراغم اومد! خدایا خودت کمک‌مون کن.. با صدایی که از ته چاه درمیومد گفتم: آقا‌محمد... حالش چطوره؟ لبخند تلخی روی لباش نشست.. - به ظاهر خوبه، اما از درون داره خورد میشه! خیلی یهویی یاد بازجویی الکساندر افتادم! + داوود امروز چند شنبه‌ست؟ - دوشنبه... با بهت گفت: نه! + آره! بجنب داوود، باید با آقای‌عبدی هماهنگ کنیم.. سری تکون داد و هر دو رفتیم طرف اتاق‌شون... #سعید با حرفی که امیر زد، مثل برق از جام پریدم! + واقعاً؟ - آره دیگه، الان تنها راهی که داریم همینه! نفسم رو پر صدا بیرون دادم. + خیلی‌خب، زود خودمو می‌رسونم... - منتظرتیم، یا‌علی.. + علی‌یارت... تماس رو قطع کردم و سریع حاضر شدم... وارد سایت که شدم، فوری رفتم طرف میز رسول.. همه بچه‌ها به جز فرشید دور میز ایستاده بودن! سلام کردم و جوابم رو دادن.. رو به رسول گفتم: دوربین‌های پارک چی شد؟ - بهم دسترسی دادن، فعلا خبری نیست... سرم رو تکون دادم که داوود گفت: سعید برو اتاق آقای‌عبدی، کارت دارن.. + چیکار؟ شونه‌ای بالا انداخت و جواب داد: نمی‌دونم، برو ببین چیکار دارن... از بچه‌ها دور شدم و رفتم طرف راه‌پله.. جلوی در اتاق ایستادم و ضربه‌ای بهش زدم. صدای آقای‌عبدی به گوشم رسید! - بیا تو سعید... در رو باز کردم و گفتم: سلام آقا، داوود گفت باهام کار دارید.. - آره، بشین. در رو بستم و نشستم که گفتن: می‌خواستم درباره دستگیری کیانی باهات صحبت کنم! منتظر نگاه‌شون کردم و ادامه دادن: مسئولیت این کار با توئه! ابروهام بالا پرید و با تعجب گفتم: من آقا؟ - جز تو کسِ دیگه‌ای تویِ این اتاقه؟! سرم رو پایین انداختم و آروم لب زدم: آخه... می‌ترسم نتونم از پسش بربیام! - اگه یک‌درصد به توانایی‌هات شک داشتم، قطعاً انتخابت نمی‌کردم! حالا که محمد نمی‌تونه باهاتون باشه، باید یه نفر بین بچه‌ها هماهنگی برقرار کنه.. لبخندی زورکی زدم و زیر لب تشکر کردم. چند لحظه بعد گفتم: فقط... ممکنه که اونا هم روش سوار باشن و تامین داشته باشه! البته احتمالش کمه، ولی خب صفر نیست! به نظرتون بهتر نیست فعلا فقط روش سوار باشیم و روابط و قرارهاش رو چک کنیم؟ - حرفت درسته، اما نمی‌تونیم بیشتر از این صبر کنیم! زمان زیادی نداریم و باید هر چه زودتر نفوذی واقعی رو پیدا کنیم! در حال حاضر کیانی تنها کسیِ که می‌تونه حقیقت رو بگه و کمکی به باز شدن گره این ماجرا بکنه! + ولی اگه دروغ بگه چی؟ چشماشون رو محکم روی هم فشردن.. چند ثانیه بعد با آرامش گفتن: آقای‌شهیدی ازش بازجویی می‌کنه، قطعاً اگه دروغ بگه مشخص میشه! آروم زمزمه کردم: ان‌شاءالله... آقای‌عبدی اینبار گفتن: حداقل یک‌ساعت قبل از زمان مورد نظر توی پارک مستقر بشید و موقعیت رو بررسی کنید! الانم برو و با بچه‌ها هماهنگ شو! حواست باشه سعید، این تنها فرصتیه که داریم! به هیچ عنوان نباید از دستش بدیم.. + چشم آقا... بلند شدم و رفتم طرف در که صدام زدن! چرخیدم طرف‌شون.. + جانم؟ - مراقب خودت و بچه‌ها باش! لبخند کم‌رنگی زدم. + چشم، با‌اجازه.. - در پناه خدا... از اتاق بیرون رفتم و با بچه‌ها صحبت کردم. زمان به سرعت گذشت.. ساعت نزدیکای چهار عصر بود که رفتیم اتاق تجهیزات و بعد از برداشتن وسایل، سوار ماشین‌ها و موتورها شدیم و رفتیم طرف موقعیت... سر جاهامون مستقر شدیم.. شاخ و برگ درخت رو کنار زدم و نگاهی به اطراف انداختم... چشمم به امیر خورد! نامحسوس سرم رو تکون دادم و اون هم همین کار رو کرد... دستم رو کنار گوشم گذاشتم و آروم گفتم: رسول صدامو داری؟ - آره، بگو.. + می‌بینی منو؟ بعد از چند لحظه مکث جواب داد: دارَمِت! فعلا خبری از کیانی نیست، وارد پارک نشده! شما مستقر باشید تا بهتون خبر بدم... + باشه.. شروع کردم به قدم زدن و منتظر خبر رسول شدم... حدود یک ساعت بعد صدای رسول توی گوشم پیچید! - بچه‌ها دیدمش! ایستادم و گفتم: کجاست؟ - ضلع شرقی.. رو به روی بوفه ایستاده و داره با تلفن حرف می‌زنه! به آرومی گفتم: حله... خیلی عادی رفتم طرف بوفه، تلفنش رو قطع کرد و گذاشت توی جیبش.. سرش رو به اطراف چرخوند که نگاهم رو ازش دزدیدم! منتظر موندم تا بچه‌ها برسن، کیانی مدام اطراف رو نگاه می‌کرد.. انگار منتظر کسی بود!

از دور امیر و داوود رو دیدم که بهش نزدیک می‌شدن... به طرفش قدم برداشتم و نزدیک‌تر رفتم.. انگار متوجه شد که رنگش پرید! زود سرش رو پایین انداخت و خواست از کنارم رد بشه که بازوش رو گرفتم... سرش رو بالا گرفت که توی چشماش نگاه کردم و گفتم: آقای صابر کیانی؟ - ا..اشتباه گرفتید! تنه‌ای بهم زد و فوری از بغلم رد شد... شروع کرد به دویدن! پوزخندی زدم، بچه‌ها دقیقاً مقابلش ایستاده بودن! با کلافگی به اطراف نگاه کرد! فهمید دیگه راه فراری نداره، به داوود اشاره کردم... جلو رفت و دستبند زد.. به چندتا از بچه‌ها سپردم که هارد دوربین‌ها رو بگیرن و از لحظه ورود تا خروج‌مون رو حذف کنن.. وقتی مطمئن شدم همه‌چیز همون‌طور که باید پیش رفته، برگشتیم سایت... ادامه دارد... ✍🏻 به قلم: م. اسکینی کپی از رمان، در ایتا با ذکر نام‌نویسنده آزاد✅ «⭕️اگر در پیام‌رسان دیگه‌ای ((سروش، روبیکا و...)) کپی می‌کنید، لینک‌کانال و نام‌نویسنده هر‌دو باید باشند... در غیر این صورت، کپی حرامه و رضایت ندارم!❌» لینک کانال⇩ https://eitaa.com/gandoomy

✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨ ✨✨✨ ✨✨ ✨ #رمان_امنیتی_سربازان_گمنام "مدافع عـ♥️ـشق" #پارت_196 #فرشید سر میز نشسته بودیم و غذا می‌خوردیم که صدای زنگ گوشیم از توی اتاق‌خواب بلند شد، رفتم توی اتاق و بعد از برداشتن موبایلم برگشتم سر میز... با دیدن اسم رسول، گوشی رو گرفتم طرف ریحانه و گفتم: خان‌داداشته! - وقتی تو رو گرفته یعنی با تو کار داره آقا‌فرشید! مگه من خودم موبایل ندارم؟ اخم کم‌رنگی کردم و گفتم: اجباری نیست؛ اگه جواب نمیدی قطعش کنم..! نفس پر حرصی کشید و گفت: لازم نکرده، الان قطع می‌کنی نگران میشه! گوشی رو ازم گرفت و جواب داد، بعد از سلام و احوال‌پرسی گفت: کمی سرش درد می‌کنه، آره، میگم زنگ بزنه. باشه باشه.. خداحافظ... گوشی رو گذاشت روی میز و گفت: گفت بهت بگم آقامحمد از جلسه برگشتن! فهمیدم منظورش جلسه دادگاه بوده! سر تکون دادم و گفتم: باشه، ممنون که گفتی.. شاید اگه این تماس قبل از چک کردن دوربین‌های پارک یا بحثم با رسول برقرار می‌شد، خودم جواب می‌دادم تا از نتیجه با خبر بشم.. ولی توی این شرایط برام مهم نبود! - فرشید؟ با صدای ریحانه به خودم اومدم و سرم رو بالا گرفتم... + جانم؟ - با رسول دعوا کردی؟ + نه... - انتظار داری باور کنم؟ + چیزی نیست، بحث‌مون شد! حل میشه، نگران نباش.. دیگه چیزی نگفت... ریحانه هیچ وقت وادارت نمی‌کرد حرف بزنی و بهت مهلت می‌داد که هر وقت تونستی صحبت کنی، این اخلاقش رو خیلی دوست داشتم! بعد از غذا، به ریحانه توی جمع کردن سفره و شستن ظرف‌ها کمک کردم و بعد هم به اتاق رفتم تا کمی استراحت کنم... #عطیه با کلافگی پتو رو از روی سرم کنار زدم... هر کاری می‌کردم خوابم نمی‌برد! ذهنم خیلی درگیر بود.. از یه طرف محمد، از یه طرف زهرا... حال جفت‌شون خوب نبود و واسه هیچ کدوم نمی‌تونستم کاری جز دعا کردن انجام بدم! یاد امروز صبح افتادم، لبخندی تلخ روی لبام نقش بست.. امروز بعد از ترخیص و توی راه برگشت به خونه، متوجه شدم موبایلم رو توی بیمارستان جا گذاشتم! درگیری ذهنی و بی‌حالی، دقت رو ازم گرفته بود و حواسم رو پرت کرده بود! ماجرا رو تعریف کردم که بابا دور زد و برگشت بیمارستان.. ازشون خواستم توی ماشین بمونن و خودم پیاده شدم... وارد سالن بیمارستان شدم و با پرستارها صحبت کردم، خداروشکر نظافتچی موبایل رو دیده بود و به حراست تحویل داده بود.. گوشی رو گرفتم و خواستم برگردم که دوباره دلم هوای زهرا رو کرد! راسته که میگن وقتی مادر میشی، نمی‌تونی برای یه لحظه از پارهٔ‌تنت دل بِکَنی:)! دوباره برگشتم پیش ماشین.. به هزار زحمت مامان اینا رو راضی کردم که برن خونه و خودم برگردم، دلم می‌خواست بعد از دیدن زهرا کمی تنها باشم و با خودم خلوت کنم... دکتر اجازه داد برای چند دقیقه دخترکم رو ببینم، داشتم از اتاقش بیرون می‌رفتم که گفت: راستی همسرتون هم اونجان.. هم جا خوردم و هم ذوق کردم! پا تند کردم طرف بخش نوزادان... از پشت شیشه به داخل اتاق نگاهی کردم، با دیدن محمد که زانو زده بود و شونه‌هاش می‌لرزید، حس کردم کسی به قلبم چنگ انداخت! بغضی که توی گلوم گیر کرده بود بالاخره سر باز کرد و شکسته شد... با پاهایی لرزون وارد اتاق شدم و پشت سر محمد ایستادم، انقدر تویِ حال و هوایِ خودش غرق بود که اصلا متوجه اومدنم نشد.. با شنیدن حرف‌هاش، گریه‌ام شدت گرفت! دستم رو آروم روی شونه‌اش گذاشتم که چرخید عقب.. با دیدنم بلند شد و سرش رو پایین انداخت... بمیرم براش که از سر شرمندگی سرش پایین بود! سعی کردم با حرفام آرومش کنم... از بخش نوزادان بیرون اومدیم و کمی با هم حرف زدیم.. دلم می‌خواست زمان متوقف بشه، محمد حرف بزنه و من فقط بهش گوش بدم... این مدت بیشتر از همیشه دلتنگش شده بودم! موبایلش زنگ خورد، ازم خواست جایی بشینم که اذیت نشم.. دلم لک زده بود واسه همین مهربونی‌هاش و به فکر بودناش(:! وقتی برگشت، نگران بود و رنگ‌پریده! گفت یکی از دوستاش تصادف کرده و باید بره پیشش، ولی قول داد زود بیاد خونه و همین هم شد! مثل همیشه به قولش عمل کرد... دلم می‌خواست بیشتر بمونه، ولی می‌دونستم نمی‌تونه! انگار قسمت این بود توی این روزا که بیشتر از همیشه بهم دیگه نیاز داشتیم، از هم دور باشیم.. به خودم که اومدم، صورتم از اشک خیس بود! آهی کشیدم و اشکام رو پاک کردم.. شروع کردم به ذکر گفتن... کم‌کم دلم آروم گرفت و پلکام سنگین شد.. خیلی زود به دنیای بی‌خبری فرو رفتم... ادامه دارد... ✍🏻 به قلم: م. اسکینی کپی از رمان، در ایتا با ذکر نام‌نویسنده آزاد✅ «⭕️اگر در پیام‌رسان دیگه‌ای ((سروش، روبیکا و...)) کپی می‌کنید، لینک‌کانال و نام‌نویسنده هر‌دو باید باشند... در غیر این صورت، کپی حرامه و رضایت ندارم!❌» لینک کانال⇩ https://eitaa.com/gandoomy

✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨ ✨✨✨ ✨✨ ✨ #رمان_امنیتی_سربازان_گمنام "مدافع عـ♥️ـشق" #پارت_197 #محمد غرق فکر بودم و به بیرون نگاه می‌کردم که صدای زنگ گوشی داوود بلند شد و چند لحظه بعد، خیلی ناگهانی دستم باشدت کشیده شد! آخِ ریزی گفتم و چرخیدم طرف داوود... گوشیش رو رها کرد و با استرس، اما آروم گفت: وای آقا شرمنده‌ام... اصلا حواسم به دست‌تون نبود! لبخند کم‌رنگی زدم و مثل خودش به آرومی گفتم: عیبی نداره، گوشیتو جواب بده خودشو کشت! ببخشیدی گفت و گوشیش رو برداشت و جواب داد... امیرحسین از توی آینه نگاهم کرد و سرش رو به نشونه «چی شده؟» تکون داد! آروم لب زدم: چیزی نیست.. نفسی عمیق کشیدم، سرم رو به شیشه تکیه دادم و دوباره نگاهم رو به خیابون دوختم... داوود دستم رو باز کرد و بعد بلافاصله بغلم کرد! لبخند ریزی زدم و دستم رو نوازش‌وار روی کمرش کشیدم... چند لحظه بعد، ازم جدا شد و گفت: مراقب خودتون باشید، استرسم نداشته باشید.. من مطمئنم خیلی زود دست خیانت‌کار واقعی رو میشه! هوا رو به شدت بلعیدم.. + ان‌شاءالله، مواظب خودت و بچه‌ها باش، الانم برو به کارات برس... وگرنه میگم سعید توبیخت کنه! سرش رو پایین انداخت، خندید و گفت: چشم، با‌اجازه... با لبخند بدرقه‌اش کردم. بعد از رفتن داوود، همراه امیرحسین رفتم طرف سلول.. در رو که باز کرد گفتم: امیرجان یه سر برو خونه... چرخید طرفم و جواب داد: آخه آقا بچه‌ها دست‌تنهان... خانم بچه‌ها رو گذاشتم خونه‌ی مادرم اینا، با اجازتون خودم اینجام.. سعی می‌کنم بیشتر از همیشه کنار بچه‌ها باشم و کمک‌شون کنم. لبخند عمیقی زدم و گفتم: می‌دونی بعد از داوود، کوچک‌ترین عضو سایتی؟ سرش رو پایین انداخت و گفت: بله آقا... با همون لبخند ادامه دادم: ولی چهره‌ات، حرکاتت، رفتارت... همه مثل یه مرد پخته و کامله! لبخند ریزی زد و مثل همیشه خجالتی گفت: ممنون آقا، درس پس می‌دیم.. لبخند سرشار از محبتی به روش پاشیدم که یهو سرش رو بلند کرد و گفت: ای وای... داروهاتون! یک‌ساعت پیش وقت‌شون بود.. سر به زیر ادامه داد: شرمنده‌ام... دستم رو روی شونه‌اش گذاشتم و گفتم: این چه حرفیه امیر؟ دشمنت شرمنده باشه، چیزی نشده که! یه قرصه دیگه... ریز خندیدم و گفتم: نترس، انقدر ضعیف نشدم که بخاطر نخوردن یه قرص حالم بد بشه! فوری سرش رو بالا گرفت و گفت: دور از جونتون! الان میرم میارم، شما بفرمایید داخل... وارد سلول شدم و نشستم روی تخت.. چند دقیقه بعد امیرحسین برگشت و داروها رو خوردم. نیم‌ساعتی گذشت که حس کردم خیلی خسته و کسل شدم... صبر کردم تا وقت اذان بشه و بعد از خوندن نمازم کمی بخوابم.. بعد از نماز، دراز کشیدم و خیلی زود به خواب رفتم... با صدای باز شدن در چشمام رو باز کردم... دوساعتی می‌شد بیدار شده بودم.. آروم سر جام نشستم. امیر جلوتر اومد، انگار می‌خواست چیزی بگه که واسه گفتنش دست دست می‌کرد! پیش‌دستی کردم و پرسیدم: چیزی شده؟ نفس عمیقی کشید و با اخم ریزی گفت: آقای‌شهیدی گفتن بریم اتاق بازجویی... بلند شدم و همراهش رفتم.. تا وقتی برسیم همش به این فکر می‌کردم که چرا آقای‌شهیدی گفتن بریم اتاق بازجویی و چه اتفاقی افتاده و دلیل اخم امیرحسین چیه؟ - آقا حال‌تون خوبه؟ با صدای ا‌میر به خودم اومدم و سرم رو بالا گرفتم.. + آره، خوبم... - مطمئنید؟ آخه چندبار صداتون زدم متوجه نشدید! لبخندی برای راحتی خیالش زدم و گفتم: خوبم، نگران نباش... سری تکون داد، در رو باز کرد و کنار ایستاد. هنوز وارد نشده بودم که صدای غریبه‌ای به گوشم خورد.. - خودشه! آروم سرم رو بالا آوردم. یه مرد حدوداً چهل‌و‌پنج‌ساله روی صندلیِ متهم نشسته بود و آقای‌شهیدی هم کنارش ایستاده بودن! تعجب کردم.. اینجا چه خبره؟ آقای‌شهیدی پشت صندلی‌ای که رو به روی اون مرد بود ایستادن و آوردنش عقب‌تر... رو به من گفتن: بشین! جلوتر رفتم و آروم روی صندلی نشستم... این‌بار اشاره‌ای به مرد غریبه کردن و آروم لب زدن: می‌شناسیش؟ نفسی عمیق کشیدم. + نه! مرد داد زد: عه‌عه‌عه، چرا دروغ میگی؟ تو منو نمی‌شناسی؟ نمی‌دونی من کیم؟ آقای‌شهیدی با آرامش خطاب بهش گفتن: آروم! با بهت به مرده نگاه کردم که ادامه داد: یه جوری نگاه نکن انگار اولین‌باره داری منو می‌بینی‌‌.. می‌دونستم اگه گیر بیفتم وانمود می‌کنی منو نمی‌شناسی، ولی فکر نمی‌کردم کلا منکر بشی! سکوت کردم که گفت: ها چیه؟ نکنه همه چیز یادت رفته؟ آروم چرخیدم طرف آقای‌شهیدی و گفتم: باور کنید من این آقا رو نمی‌شناسم! اولین‌باره دارم می‌بینمش...

مشکوک سر تکون دادن و رو کردن به امیر.. ~ امیرحسین، آقارو به بیرون راهنمایی کن! امیر زیرلب چشمی گفت و رو به مرده ادامه داد: بلند شید لطفاً... در که بسته شد آقای‌شهیدی نفس عمیقی کشیدن و گفتن: محمد... اگه خودت اعتراف کنی، منم قول میدم برات تخفیف بگیرم! چشمام گرد شد و ناباور گفتم: چی؟ به چی اعتراف کنم؟ - ما باید به مدارک و اسناد نگاه کنیم، نه به دلمون! هر چقدر هم که باورش سخت باشه.. محمد صادق باش! منم همون‌طور که گفتم قول میدم برات... پریدم وسط حرف‌شون و عصبی گفتم: به چی اعتراف کنم؟ به گناهِ نکرده؟ فقط برای چندثانیه اسناد رو بذارید کنار... خودتون قبول می‌کنید من این کار رو کرده باشم؟! مکث کوتاهی کردن و گفتن: اگه همه‌ی مدارک برعلیه‌ت باشه مجبورم قبول کنم! چشمام رو محکم بستم و دوباره باز کردم. + وقتی شما بهم شک دارین و قبولم ندارین، از بقیه چه انتظاری میره؟ نفس‌شون رو سنگین بیرون دادن.. - گاهی اوقات توی بازجویی از بعضی آدما، دلم می‌خواد یه چیزی بگن، یا یه سندی رو بشه که مطمئن بشم کار اونا نیست! درست مثل حسی که به تو دارم، ولی هرچی به دست‌مون می‌رسه، برعلیه توئه محمد! باورم نمی‌شد! انگار دیگه هیچ‌کس باورم نداشت... با لحن بی‌تفاوتی که بخاطر دلخوری به وجود اومده بود گفتم: بله درسته، ممنون.. می‌تونم برگردم سلولم؟ به دوربین اشاره کردن... چند لحظه بعد، امیرحسین وارد اتاق شد.. بی هیچ حرفی رفتم طرفش و برگشتیم بازداشتگاه... ادامه دارد... ✍🏻 به قلم: م. اسکینی کپی از رمان، در ایتا با ذکر نام‌نویسنده آزاد✅ «⭕️اگر در پیام‌رسان دیگه‌ای ((سروش، روبیکا و...)) کپی می‌کنید، لینک‌کانال و نام‌نویسنده هر‌دو باید باشند... در غیر این صورت، کپی حرامه و رضایت ندارم!❌» لینک کانال⇩ https://eitaa.com/gandoomy

✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨ ✨✨✨ ✨✨ ✨ #رمان_امنیتی_سربازان_گمنام "مدافع عـ♥️ـشق" #پارت_198 #داوود بعد از دستگیری کیانی، برگشتیم سایت و آقای‌شهیدی ازش بازجویی کردن... اولش همه‌چیز رو انکار کرد، اما کم‌کم متوجه شد کجاست و فهمید نمی‌تونه چیزی رو پنهان کنه! به پیشنهاد آقای‌عبدی با محمد رو به روش کردیم.. باورم نمی‌شد! چطور می‌تونست انقدر پست باشه و مهر تأیید بزنه به جاسوس بودن محمد؟ داشتم از عصبانیت سکته می‌کردم! شیطون رو لعنت کردم و سعی کردم به خودم مسلط باشم. بعد از اینکه امیرحسین کیانی رو برد، آقای‌شهیدی مشغول صحبت با محمد شدن... حرف‌هاشون باعث می‌شد بیشتر عصبی بشم! آخه چطور می‌تونستن به محمد شک کنن؟! بلند شدم و رفتم طرف در که دستم از پشت کشیده شد! چرخیدم عقب که با امیر رو به رو شدم... انگار قصدم رو فهمید که مشکوک پرسید: کجا؟ + نشنیدی مگه؟ اخم کم‌رنگی کرد و گفت: داوود بری توی اتاق دیگه نه من نه تو! با کلافگی و نسبتاً عصبی گفتم: امیر من نمی‌تونم مثل تو آروم و بی‌تفاوت باشم! با بهت لب زد: داوود تو واقعاً فکر می‌کنی من بی‌تفاوتم؟ سرم رو پایین انداختم و سکوت کردم که خودش گفت: خدا خودش شاهده که اگه بیشتر از تو نگران آقا‌محمد نباشم، کمترم نیستم! ولی با بحث و دعوا که چیزی حل نمیشه، میشه؟ نفسم رو آه مانند بیرون دادم و بازم چیزی نگفتم که اینبار لبخند زد و ادامه داد: برو نمازخونه، یه دو رکعت نماز بخون آروم میشی! برو داداش... لبخند کم‌رنگی روی لبام نقش بست، دقیقاً همون توصیهٔ همیشگی آقا‌محمد! روز بعد⇩ #رسول با اصرار بچه‌ها قرار شد بریم یه دور بزنیم که به قول داوود مغزمون ورم نکنه... فقط فرشید نیومد! بعد از ماجرای تصادفش و بحث‌مون توی بیمارستان، جدی‌تر شده بود و تمام تمرکزش روی کار بود! - بچه‌ها نظرتون چیه واسه ناهار بریم یه رستوران خوب مهمون من؟ با صدای سعید، به خودم اومدم و نگاهم رو از خیابون گرفتم. کسی چیزی نگفت، انگار خودش از سکوت‌مون جواب‌مون رو متوجه شد که گفت: خب معجون چی؟ بازم هیچ‌کس هیچی نگفت! قصد شوخی نداشتیم، ولی توی این شرایط واقعاً هیچی از گلومون پایین نمی‌رفت... سرش رو خاروند و گفت: امممم فالوده چطور؟ سکوت دوباره‌مون رو که دید پوکرفیس و کلافه گفت: پس بستنی تصویب شد! بالاخره سکوت رو شکستیم و خندیدیم... سعید هم خندید و سرش رو تکون داد.. کمی جلوتر زد بغل و رفت توی یه سوپرمارکت، چند دقیقه بعد، با یه پلاستیک پر از هله‌هوله برگشت! نشست توی ماشین که گفتم: داداش معده‌ی خودته، بهش رحم کن! - معده نه و معده‌هامون! بعدم همه رو که یه جا نمی‌خوریم عزیزِ من... خنده‌ام رو خوردم و با لبخند گفتم: بله، صحیح.. امیر و داوود خندیدن و چیزی نگفتن... با زنگ خوردن گوشیم از جیبم درش آوردم، آقای‌عبدی بودن! به بچه‌ها اشاره کردم ساکت باشن و بعد جواب دادم. + سلام آقا... - سلام، رسول کجایید؟ + همین اطرافیم.. - سریع بیاید سایت، کارتون دارم! + چشم... گوشی رو قطع کردم و رو به سعید گفتم: سعید برو سایت، اقاعبدی کارمون دارن! سر تکون داد و مسیرش رو به طرف سایت کج کرد... خدا خدا می‌کردم اشتباه شنیده باشم! گیج و با بهت لب زدم: ی‍..یعنی چی آقا؟ - یعنی میرید بازداشتگاه، با رعایت اصول قانونی..! محمد رو... حتی گفتنش برای خودشونم سخت بود... چشماشون رو محکم روی هم فشردن، نفس عمیقی کشیدن و ادامه دادن: محمدو می‌برین برای بازجویی! چشمام گرد شد و تنم یخ کرد! همین باعث می‌شد صدام بلرزه.. + آ..آقا... منظورتون از اصول.... عصبی گفتن: خودت خوب می‌دونی منظورم چیه رسول! لازم نیست حتما به زبون بیارم.. بچه‌ها شوکه شده بودن و سکوت بودن! حقم داشتن، کی فکرش رو می‌کرد کار به بازجویی خارج از اداره بکشه؟! یهو فرشید خیلی جدی و محکم گفت: انجام شده بدونین آقا، خیال‌تون راحت باشه! با ضربه‌ی آرنجِ سعید که به پهلوش خورد، اخم کرد و سرش رو پایین انداخت... با تأسف سری تکون دادم و بعد از کسب اجازه، از اتاق بیرون اومدیم و رفتیم طرف بازداشتگاه... قرار شد من بهش بگم.. بچه‌ها کمی دورتر ایستاده بودن... آروم و بی‌صدا پنجره رو باز کردم، روی سجاده خوابش برده بود! لبخندی تلخ زدم. نمی‌دونم چرا، ولی ترسیدم که نکنه حالش بد شده باشه! چرخیدم طرف امیرحسین و با نگرانی، اما آروم گفتم: داروهاشو خورده؟ متعجب گفت: آره بابا خیالت راحت... چرا انقدر استرس داری؟ نفس راحتی کشیدم.. + چند دقیقه‌ست خوابیده؟ - ده‌دقیقه‌ای میشه... با کلافگی چشمام رو روی هم فشردم! این مدت خیلی اذیت شده، حالا هم که... بمیرم براش:) از ا‌میرحسین خواستم در رو باز کنه.. کاری که گفتم رو انجام داد! آروم وارد سلول شدم و کنار سجاده‌اش زانو زدم. دستم رو روی دستش گذاشتم، گرمای دستش توی وجودم نفوذ کرد!