اینا حرفای خودته که دارم بهت میگم محمد‌جان.. لبخند خسته‌ای زدم و گفتم: چقدر خوبه که حداقل توی این شرایط تو کنارمی! یهو رنگش پرید! آب دهنش رو قورت داد و با هول گفت: آره خب... خیلی خوبه! نه یعنی.. منظورم اینه که... لطف داری، وظیفمه! مشکوک پرسیدم: علی چیزی شده؟ - نه! + هر وقت دروغ میگی، خودت خودتو لو میدی! بعد از بیست‌سال رفاقت خیلی خوب می‌شناسمت، پس به من دروغ نگو! سرشو پایین انداخت و با کم‌ترین صدای ممکن گفت: خب.. راستش... مأموریت دارم! ابروهام بالا پرید و لب زدم: مأموریت؟ سرش رو به نشونه تأیید تکون داد. + خب... کجا؟ تا چندوقت؟ نفسی عمیق کشید و جواب داد: ترکیه... معلوم نیست کِی برگردم، حتی ممکنه یکی دوسال.. یا شایدم بیشتر طول بکشه! بهت‌زده و با صدای نسبتاً بلندی گفتم: دو سالللل؟؟؟ - محمد آروم، چشم روی هم بذاری تموم شده! دستی به چشمای خیسم کشیدم و سر به زیر گفتم: مطمئنی دوسال انقدر زود می‌گذره؟ - آره، اگه به خدا توکل کنی خیلی زود می‌گذره! + علی کاش حداقل می‌ذاشتی این دردسر من تموم بشه بعد بری! دستمو گرفت و با مهربونی گفت: دست من نیست که داداش... هنوز قانع نشده بودم، برای همین گفتم: خب... خب اصلا چرا تو باید بری؟ تو که پزشکی! تن صداش رو پایین آورد و گفت: اتفاقاً چون پزشکم باید برم، چون جایی که باید برم، دقیقاً به یه پزشک نیاز داره! بعد با خنده ادامه داد: خب الحمدالله بهانه دیگه‌ای که نداری آقای‌بی‌منطق؟! راست می‌گفت، واقعاً بی‌منطق شده بودم.. ولی دست خودم نبود! - البته به خانم بچه‌ها سپردم حواس‌شون به خانمت باشه.. لبخند کوچیکی زدم و گفتم: دستت درد نکنه، ولی... - دیگه ولی نداره، فقط برام آرزوی موفقیت کن! با همون لبخند سری تکون دادم... برای اینکه بحث رو عوض کنه گفت: ولی خودمونیم‌ها، وقتی گریه می‌کنی خیلی مظلوم میشی، مثل پسربچه‌های آروم و معصوم... سنگم دلش برات آب میشه! با حرص غریدم: علییییی... دستاشو بالا گرفت و با خنده گفت: باشه بابا، تسلیم! چند لحظه بعد جدی شد و ادامه داد: محمد راستش من یه گافی دادم! چینی به پیشونیم دادم و پرسیدم: چه گافی؟ سرش رو پایین انداخت و با صدایی که از ته چاه شنیده می‌شد گفت: عطیه‌خانم اومدن خونه‌مون، ماجرای بیماریت از دهنم در رفت فهمیدن! ناخودآگاه بلند شدم! + چییی؟؟؟ مثل خودم ایستاد و با استرس گفت: به جانِ سبحانم قسم فکر کردم خبر دارن، وگرنه محال بود بگم! نمی‌دونستم چی باید بگم، آروم روی تخت نشستم.. علی با دیدن سکوتم نشست کنارم و گفت: ناراحت شدی؟ محمد باور کن نمی‌خواستم.... پریدم وسط حرفش و گفتم: حالش خیلی بد شد؟ - نگران شدن دیگه، اصلا چرا خودت بهشون نگفتی؟ سرمو بین دستام گرفتم و با کلافگی گفتم: نشد، نتونستم! دست گرمش روی شونه‌ام نشست و گفت: حالا انقدر خودتو ناراحت نکن، حتماً یه خیریتی توش بوده! سرمو بالا گرفتم که ایستاد و ادامه داد: اگه کاری نداری، برم بهداری.. به پاش بلند شدم و با لبخند محوی به آغوش کشیدمش... + ممنون که اومدی علی.. حالا که باهات حرف زدم، حالم خیلی بهتره... حس می‌کنم سبک‌تر شدم! بوسه‌ای به شونه‌ام زد و گفت: هر کاری کردم وظیفه‌ام بوده، مراقب خودت باش! + همچنین.. - غذا و داروهاتم به موقع بخور، نشه حکایت زخم پهلوت که از بس بهش بی‌اهمیتی کردی، به اون روز افتاد و تازه الان داره خوب میشه! دستمو روی چشمم گذاشتم و با همون لبخند، کشدار گفتم: چــشــم آقای‌دکتر! لبخندی زد و بعد از خداحافظی رفت... بازم من موندم و تنهایی... «پایان فلش‌بک⇧» - آقا‌محمد... با صدای میثم به خودم اومدم، چرخیدم عقب و سوالی نگاهش کردم. + سلام آقا‌میثم، جانم؟ سرش رو پایین انداخت و زیرلب سلامی کرد و ادامه داد: ملاقاتی دارین! می‌دونستم قطعاً از بچه‌هاست، یا شاید هم آقای‌عبدی.. به امیرحسین گفته بودم به گوش بچه‌ها برسونه نیان سراغم... نمی‌خواستم براشون دردسر شه، ولی شواهد می‌گفت حالا یه نفرشون منتظره تا منو ببینه! سجاده رو جمع کردم و با یا‌علی بلند شدم. جلوی میثم ایستادم که صدا زد: امین... سربازی تقریبا هم‌قد و شاید هم‌سن میثم، اومد و کنارش ایستاد، قبلا چندباری دیده بودمش. میثم سرش رو پایین انداخت و با ناراحتی و شرمندگی لب زد: آقامحمد... چیزه... ببخشید... دستاتون! خودم سریع‌تر متوجه شدم و دستامو جلو بردم تا دستبند بزنه. از چهرهٔ میثم می‌شد فهمید شرمنده‌ست.. بعد از زدن دستبند، راه افتادیم... در با صدای قیژقیژِ بدی باز شد! سرم رو پایین انداخته بودم... - آقا‌محمد؟ با شنیدن صدای رسول، با بهت سرم رو بالا آوردم! روی صندلی نشسته بود که با دیدن من بلند شد. توقع داشتم هر کس بیاد جز رسول، تأکید کرده بودم به هیچ‌وجه درخواست ملاقات نکنه! چقدر توی این مدت شکسته شده بود، از دستش ناراحت بودم اما بیشتر استرس داشتم که نکنه بیشتر پاش گیر باشه! آخه الان که بهت تهمت هم‌دستی زدن باید بیای ملاقاتم؟

موهاش حسابی ژولیده بود، در صورتی که رسول عادت نداشت شلخته باشه! یعنی بخاطر من به این حال و روز افتاده بود؟ حس کردم خیلی تند رفتم. وقتی از مرگ حرف زد ترسیدم واقعاً دست به کار اشتباهی بزنه، برای همینم مانع رفتنش شدم.. شاید بالاخره می‌تونستم غصه‌هایی که این‌مدت روی دلم تلنبار شده بود رو بهش بگم و کمی آروم بشم! وقتی گفت رفته پیش خانواده‌ام، توی دلم کلی قربون صدقه‌اش رفتم و از ته دلم خدا رو بخاطر داشتن همچین رفیقای بامرامی شکر کردم! داشتم برمی‌گشتم سلول که رسول آروم صدام زد، برگشتم سمتش که با لبخند به قلبش اشاره کرد و خیلی آروم گفت: جات اینجاست♥️! بعد از اون چشمکی زد.. لبخند کم‌رنگی کنج لبم نشست! با کشیده شدن بازوم دنبال سربازه رفتم. کاش زمان همون‌جا می‌ایستاد، ولی حیف... ادامه دارد... ✍🏻 به قلم: م. اسکینی کپی از رمان، در ایتا با ذکر نام‌نویسنده آزاد✅ «⭕️اگر در پیام‌رسان دیگه‌ای ((سروش، روبیکا و...)) کپی می‌کنید، لینک‌کانال و نام‌نویسنده هر‌دو باید باشند... در غیر این صورت، کپی حرامه و رضایت ندارم!❌» لینک کانال⇩ https://eitaa.com/gandoomy

✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨ ✨✨✨ ✨✨ ✨ #رمان_امنیتی_سربازان_گمنام "مدافع عـ♥️ـشق" #پارت_209 #رسول پله‌ها رو دوتا یکی بالا رفتم و جلوی در اتاق آقای‌عبدی ایستادم... بخاطر دویدن نفسام به شماره افتاده بود! کمی که حالم جا اومد، ضربه‌ای به در زدم. آقای‌عبدی سرشون رو بلند کردن و با دیدن من گفتن: بیا تو.. رفتم داخل و بعد از بستن در، زیرلب سلامی کردم که آروم جوابم رو دادن... به صندلی اشاره کردن و گفتن: بشین! آروم نشستم و نفسم رو آهسته بیرون فرستادم. پوزخند کم‌رنگی زدن و گفتن: میری دیدنِ محمد و به ما نمیگی؟! سرم رو با شدت بالا آوردم! حس کردم گردنم رگ‌به‌رگ شد و رنگم پرید. آب دهنم رو به سختی قورت دادم و با صدایی که از ته چاه در میومد گفتم: آقا... من... سرمو پایین انداختم و به سختی لب زدم: شرمنده‌ام! بلافاصله بعد از حرف من، با لحن محکمی گفتن: شرمندگیت فایده‌ای نداره آقا‌رسول! فکر می‌کنی فقط تو نگران محمدی؟ نفس عمیقی کشیدن، حس کردم لحن و صداشون کمی آروم‌تر شد! - محمد برای همهٔ ما عزیزه، اما این دلیل نمیشه قانون رو زیر پا بذاریم یا فکر کنیم تافته جدا بافته‌ایم! نفسی گرفتم و همون‌طور سر به زیر گفتم: بله، حق با شماست.. من اشتباه کردم! بعد از مکث کوتاهی لب زدن: حالش چطور بود؟ + بد نبود، فقط... حس کردم کم‌کم داره دلسرد میشه! ابروهاشون بالا پرید! - دلسرد؟ نفسم رو آه مانند بیرون دادم و گفتم: ببخشید که انقدر رک و صریح میگم.. اما خب... منم اگه جای محمد بودم، نا‌امید می‌شدم! لبام رو تر کردم و کمی جدی‌تر از قبل ادامه دادم: آقا الان نزدیک به یک هفته‌ست محمد توسط سازمان بازداشت شده.. توی این یک هفته به هیچ چیز خاصی نرسیدیم که بتونه گره‌ای از پرونده باز کنه و به اثبات بی‌گناهی محمد کمک کنه! خب محمدم آدمه، مگه چقدر تحمل داره آقای‌عبدی؟ اونم تا یه جایی می‌تونه صبور باشه و تحمل کنه! خیلی سخته بهت تهمت بزنن، متهمت کنن و بعدشم دستگیر بشی، اونم به گناهِ نکرده! سخته از خانواده‌ات دور باشی، دقیقاً وقتی که بچه‌ات به دنیا اومده و حال خوشی نداره! درد داره وقتی عزیزترین آدمای زندگیت بهت نیاز دارن، کنارشون نباشی! حرف‌های آخرم همراه با بغض بود، خیلی سعی می‌کردم بغضم نشکنه و گریه نکنم... چند ثانیه‌ای اتاق توی سکوت مطلق فرو رفت، بالاخره صدای آروم آقای‌عبدی به گوشم خورد که گفتن: می‌تونی بری! زیرلب با‌اجازه‌ای گفتم، بلند شدم و از اتاق زدم بیرون... دستی لای موهام کشیدم، گوشیم رو از جیبم درآوردم و روشنش کردم. هر کدوم از بچه‌ها نزدیک به ده‌بار باهام تماس گرفته بودن! بیشترین تماس، متعلق به داوود بود، هر چند مطمئن بودم اگه آقا‌محمد بیرون بود، بیشترین تعداد تماس رو از اون داشتم! آهی کشیدم و شمارهٔ سارا رو گرفتم، بعد از داوود سارا دومین نفری بود که کلی باهام تماس گرفته بود. - به‌به، سلام آقا‌رسول! با شنیدن صدای قشنگش که البته رنگِ دلخوری داشت، لبخند کم‌رنگی روی لبام نقش بست.. راهمو سمت نمازخونه کج کردم. + سلام عزیزم، حالت خوبه؟ همون‌طور که حدس می‌زدم، دلخور گفت: می‌دونی چند بار بهت زنگ زدم؟ چرا گوشیت خاموش بود رسول؟ دلم هزار راه رفت! وارد نمازخونه شدم و بعد از بستن در گفتم: شرمندتم سارا‌جان، باور کن عمدی نبود! مجبور شدم موبایلمو خاموش کنم... گوشه‌ای نشستم، لحنش آروم‌تر شد و گفت: دشمنت شرمنده باشه، عیب نداره.. فقط لطفاً از این به بعد اگه خواستی موبایلتو خاموش کنی، قبلش خبر بده نگران نشم! ریز خندیدم و گفتم: چـشـم، فدای مهربونیت بشم من... مثل خودم خندید و خدا نکنه‌ای گفت. بعد از چند دقیقه صحبت و توصیه‌های دوباره‌مون، خداحافظی کردیم.. سرمو به دیوار تکیه دادم و نفس عمیقی کشیدم. به دلم افتاده بود همین روزا این ماجرا درست میشه.. توی همین فکرا بودم که سعید وارد نمازخونه شد! بعد از سلام و احوال‌پرسی گفت: کجا رفته بودی تو؟ + میگم بهت، چیزی شده؟ - جلسه داریم! دستشو گرفتم و آروم بلند شدم.. + بریم... #مائده دو روزی می‌شد برگشته بودم سایت و به طور جدی تمرکزم روی کارم بود.. خداروشکر جو خانواده آروم‌تر شده بود و خیال من هم از بابت‌شون راحت‌تر... آقای‌عبدی ماجرای وجود جاسوس رو توضیح داده بودن و امروز یه جلسه مهم داشتیم! میزم رو مرتب کردم و رفتم اتاق کنفرانس... بعد از کسب اجازه و ورود، روی صندلی نشستم و آروم سرم رو بالا گرفتم.. برای لحظه‌ای نگاهم به آقایی خورد که کنار آقای‌عبدی نشسته بودن... چهره‌شون خیلی برام آشنا بود، کمی که دقت کردم شناختم‌شون! ولی چطور امکان داشت؟ #عطیه ماشین رو پارک کردم و پیاده شدم، رفتم توی بیمارستان... این مدت انقدر رفتم و اومدم که شناخته شده بودم و کسی کاری باهام نداشت! مستقیم رفتم اتاقش... محمد گفته بود براش اتاق جدا بگیریم که راحت بتونیم رفت و آمد کنیم. دخترکم آروم خوابیده بود، موهای خرماییش دیوونه‌ام می‌کرد!

بعد از اینکه حسابی بغلش کردم و بهش شیر دادم، گذاشتمش روی تختش و بلند شدم.. رفتم بیرون و پله‌ها رو به مقصد اتاق دکترش بالا رفتم... در زدم و با بسم‌الله وارد شدم. دکتر با دیدنم لبخندی زد و گفت: سلام عطیه‌جان، خوبی؟ لبخندی محو روی لبام نشوندم و گفتم: سلام، ممنونم.. اشاره کردن بشیم. چادرم رو مرتب کردم و چند قدم جلو رفتم، روی صندلی رو به روشون نشستم که گفتن: خداروشکر دخترت حالش بهتره... حس کردم وسط اون همه خستگی چشمام درخشید. با ذوق و خوشحالی وصف‌ناشدنی لب زدم: واقعاً؟ خانم دکتر با همون لبخند جواب دادن: بله واقعاً، همسرت کجاست؟ با ناراحتی نفس عمیقی کشیدم، سر به زیر گفتم: سفر کاری داشت، نمی‌تونه بیاد! - عجب... کاش ایشونم بود که در حضور جفت‌تون یه موضوع مهمی رو می‌گفتم! استرس به وجودم سرازیر شد.. دسته‌ی صندلی رو محکم فشار دادم و با اضطراب گفتم: اتفاقی افتاده خانوم دکتر؟ - اول باید قول بدی خون‌سردی خودت رو حفظ کنی! انگار این جمله نه تنها خون‌سردیم رو حفظ نکرد، بلکه استرسم رو دوچندان کرد... این‌بار با ترس پرسیدم: چی شده دکتر؟ دخترم طوریش شده؟ عینکش رو درآورد و گذاشت روی میز.. نگاهی به چشمای نگرانم کرد و گفت: اینو می‌دونی که دخترت بخاطر مشکل ریه بستری شده، همون‌طور که گفتم حالش خوبه و این روزا هم مرخصه.. امّا.... قلبم از استرس تند تند می‌زد! پریدم وسط حرف دکتر.. + اما چی؟ نفس عمیقی کشید و نگاهش رو به میز داد... - بخاطر نقص ریه‌هاش موقع تولد، ممکنه یه آسم خفیف همیشه همراهش باشه! حس کردم قلبم از جاش کنده شد.. محکم زدم توی صورتم و گفتم: یا‌فاطمهٔ‌زهرا! یعنی چی؟ یعنی دختر من نمی‌تونه مثل همه‌ی بچه‌ها بدون هیچ نگرانی‌ای زندگی کنه؟ دکتر بلند شد و اومد طرفم، دستش رو گذاشت روی شونه‌ام و گفت: آروم باش عزیزم، گفتم که.. خفیفه! تا وقتی مراقبش باشید و به خدا توکل کنید، هیچ مشکلی براش به وجود نمیاد و از بقیه متمایز نمیشه! انقدر حالم بد بود که دیگه حتی اشکی برای ریختن نداشتم... محمد بفهمه چه حالی میشه؟ اصلا چطوری بهش بگم؟ نفهمیدم دکتر چی گفت و چطور خداحافظی کردم و زدم بیرون.. به خودم که اومدم، توی ماشین بودم! سرمو گذاشتم روی فرمون، کم‌کم اشکام جاری شد. کمی آب خوردم و حالم که بهتر شد، حرکت کردم سمت خونه... ~~~ ماشین رو خاموش کردم و بعد از برداشتن کیفم پیاده شدم. این مدت با اینکه مرخصی داشتم، ترجیح می‌دادم برم وزارت‌خونه.. اگه خونه می‌موندم قطعاً از فکر و خیال دیوونه می‌شدم! خانم‌نادری با کلی اصرار قبول کرد این چند روز برم سرکارم.. مامان مدام بهم سر می‌زد و کلی سفارش می‌کرد، حس می‌کردم هنوز از عزیز خجالت می‌کشه! نفس عمیقی کشیدم و به افکارم خاتمه دادم... به طرف در رفتم و با کلید بازش کردم.. بغض داشت خفه‌ام می‌کرد، اما سعی کردم لبخند بزنم که یه وقت عزیز متوجه ناراحتی و بهم ریختگیم نشه... ادامه دارد... ✍🏻 به قلم: م. اسکینی پ.ن: می‌تواند که تو را سخت زمین‌گیر کند، درد ِ یک بغض اگر بین ِ گلو گیر کند(:💔! کپی از رمان، در ایتا با ذکر نام‌نویسنده آزاد✅ «⭕️اگر در پیام‌رسان دیگه‌ای (سروش، روبیکا و...) کپی می‌کنید، لینک‌کانال و نام‌نویسنده هر‌دو باید باشند... در غیر این صورت، کپی حرامه و رضایت ندارم!❌» لینک کانال⇩ https://eitaa.com/gandoomy

✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨ ✨✨✨ ✨✨ ✨ #رمان_امنیتی_سربازان_گمنام "مدافع عـ♥️ـشق" #پارت_210 #مائده آقای جواد کرمی! چطور امکان داشت؟ یعنی ایشون هم مثل من انتقالی گرفته بودن؟ چیزی که بیشتر باعث تعجبم می‌شد این بود که برعکس من، آقای‌کرمی خیلی غافلگیر نشدن... با شنیدن صدای آقای‌عبدی، به خودم اومدم و حواسم رو بهشون دادم.. - ایشون آقای جواد کرمی هستن، یکی از نیروهای متخصص و با سابقه در شرق کشور! به دلایلی به تهران منتقل شدن و بعد از تأیید سازمان قرار بر این شده که ایشون به عنوان کارشناس پرونده مدتی رو در کنار ما باشن و با هم به بررسی ماجرای وجود باگ در سایت بپردازیم! نفسی گرفتن و ادامه دادن: به واسطهٔ توضیحات من تا حدودی با همه‌تون آشنایی دارن، امیدوارم با همکاری هم و با توکل بر خدا بتونیم هر چه زودتر این پرونده رو هم با موفقیت به پایان برسونیم! #داوود امروز بعد از مدت‌ها راضیه‌خانم اومده بودن سایت و سر جلسه هم حاضر شدن... حضور مرد غریبه توی جلسه حس خوبی بهم نمی‌داد! نگاه‌های متعجب راضیه‌خانم به همون مرد بیشتر اذیتم می‌کرد! یعنی همدیگه رو می‌شناختن؟ جواد کرمی... بعد از اینکه آقای‌عبدی معرفی‌شون کرد احساسات منفی بهم وارد شد! بی‌هوا پرسیدم: آقای‌عبدی واقعا دل‌تون اومد برای محمد جایگزین انتخاب کنید؟! سعید که کنارم نشسته بود طوری که کسی نفهمه یدونه زد به پهلوم که سکوت کنم! با اخم ازش رو گرفتم و دوباره به آقای‌عبدی و آقای‌کرمی نگاه کردم... آقای‌عبدی لبخند خیلی محوی زدن و گفتن: داوودجان خودت می‌دونی حرفی که زدی کاملا اشتباهه! آقای‌کرمی فقط قراره کمک‌مون کنن تا مدارک سازماندهی بشه و پرونده یه بازپرس داشته باشه... اومدم چیزی بگم که صدای زنگ موبایلی مانع شد! آقای‌کرمی گوشیشو از جیبش بیرون آورد و بلند شد و گفت: ببخشید، من اینو جواب بدم برمی‌گردم! بعد از تایید آقای‌عبدی و رفتنش، رسول دلخور گفت: آقای‌عبدی شما مافوق مایید، هر تصمیمی بگیرید ما اطاعت می‌کنیم، اما جسارتاً بهتر نبود قبل از اینکه برای محمد جانشین انتخاب کنید به ما هم اطلاع بدید؟ حس کردم عصبی شدن، چشماشون رو محکم روی هم فشردن و گفتن: نمی‌خوام این بحث بیشتر از این ادامه پیدا کنه، حتما صلاح دیدم که این‌کار رو کردم! درضمن آقارسول... هیچ‌کس حق نداره جانشین محمد باشه! رسول این‌بار با حرص گفت: واقعاً؟ باشه، پس اگه این‌طوره این آقا حق نداره پاشو بذاره توی اتاق محمد! سعید سرزنش‌وار اسمشو صدا زد که رسول با عصبانیت گفت: سعید فکر کنم خیلی دلت می‌خواد یکی بیاد جای آقامحمد و بهت امر و نهی کنه! آقای‌عبدی نفس عمیقی کشیدن و گفتن: رسول لطفاً جلسه رو ترک کن! نگاهی به رسول کردم که بعد از مکثی کوتاه لب زد: ببخشید آقای‌عبدی احترام‌تون واجبه، ولی فکر می‌کنم اونی که باید بره من نیستم! راضیه‌خانم ببخشیدی گفتن که توجه‌ها به سمت‌شون جلب بشه، وقتی همه ساکت شدن گفتن: آقای‌کرمی توی بجنورد مافوق بنده بودن، من حدود چهارسال توی تیم‌شون کار کردم، به اون بدی که فکر می‌کنید نیستن... فکر نمی‌کنم به جایگاه آقامحمد هم چشم‌داشتی داشته باشن! ناخودآگاه اخمام توی هم رفت، نمی‌دونم چرا از اینکه ازش حمایت می‌کردن حرصم گرفته بود.. + راضیه‌خانم فکر کنید درغیاب دوست‌تون یکی رو بذارن جای ایشون! چه حسی بهتون دست میده؟ حس کردم اخم کردن.. ~ قطعاً اول شرایط رو می‌سنجم، و بعد قضاوت می‌کنم آقای‌رضایی! نمی‌دونم چرا حس کردم آقای‌رضایی رو محکم و باطعنه گفتن... کمی که به مغزم فشار آوردم فهمیدم ماجرا از چه قراره! راضیه‌خانم چی بود وسط جمع گفتم؟ حس کردم سرخ و سفید شدم، حسابی گرمم شده بود! زیرلب ببخشیدی گفتم و بلند شدم و از اتاق زدم بیرون.. ادامه دارد... ✍🏻 به قلم: م. اسکینی پ.ن: بیچاره‌تر از عاشق ِ بی‌صبر کجاست؟ کاین عشق گرفتاری بی‌هیچ دواست! درمان ِ غم ِ عشق نه صبر و نه ریاست، در عشق حقیقی نه وفا و نه جفاست(: - مولانا کپی از رمان، در ایتا با ذکر نام‌نویسنده آزاد✅ «⭕️اگر در پیام‌رسان دیگه‌ای (سروش، روبیکا و...) کپی می‌کنید، لینک‌کانال و نام‌نویسنده هر‌دو باید باشند... در غیر این صورت، کپی حرامه و رضایت ندارم!❌» لینک کانال⇩ https://eitaa.com/gandoomy

✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨ ✨✨✨ ✨✨ ✨ #رمان_امنیتی_سربازان_گمنام "مدافع عـ♥️ـشق" #پارت_211 #داوود سرم پایین بود و همون‌طور که راه می‌رفتم، به گندی که زدم فکر می‌کردم که یهو محکم با کسی برخورد کردم! خدا خدا می‌کردم طرف مقابلم آقای‌کرمی نباشه، اما سرمو که بالا گرفتم کاملا ناامید شدم! موبایلشو توی جیبش گذاشت و لبخند کم‌رنگی زد.. - حواست کجاست برادر؟ البته منم مقصر بودم که حواسم به موبایلم بود، ولی شما هم انگار اینجا نبودی! نمی‌دونم چرا حرصم گرفت و آتیش خشمم شعله‌ورتر شد... اخمامو کشیدم تو هم و خیلی جدی گفتم: فکر می‌کنم افکارم به خودم مربوط باشه.. نگاهش رنگ تعجب گرفت، با توجه به اینکه آقای‌عبدی گفتن درباره اعضای تیم باهاش صحبت کردن، حتماً انتظار چنین برخوردی رو ازم نداشت! نفسم رو پر صدا بیرون فرستادم و ادامه دادم: و یه چیز دیگه! لطفاً از این به بعد بخاطر کارای شخصی‌تون جلسه رو ترک نکنید، چون هم بی‌احترامی به بقیه‌ست و هم نظم جلسه و تمرکز بقیه بهم می‌ریزه! آقا‌محمد هیچ‌وقت کارشو با مسائل شخصیش قاتی نکرده... شما هم لطفاً رعایت کنید! نگاهمو ازش گرفتم و بی‌توجه به چهره متعجب و وا رفتش ازش دور شدم.. کاپشنم رو برداشتم و زدم بیرون، هوا ابری بود و سرد! دستامو توی جیب‌های شلوارم فرو کردم و همون‌طور که قدم می‌زدم به اتفاقات این مدت فکر می‌کردم... از شروع پرونده جدید، تا باختنِ دلم! همه رو مرور کردم.. جواب نامعلومِ خانم امینی فکرمو بیشتر درگیر می‌کرد... نکنه... نکنه هیچ حسی بهم نداره و بخاطر رودربایستی نمی‌تونه بهم بگه؟ اگه این‌طور باشه که باید قید دلمو بزنم! یعنی... یعنی می‌تونم؟ نه، برای من شدنی نبود! شاید جلوی بقیه خیلی به روی خودم نمی‌آوردم، اما واقعیت این بود که از وقتی مهرش به دلم افتاد، آیندمو باهاش ساختم و شد شریک رویاهام، همدم تنهایی‌هام و مرهم دردام... نفسم رو آه مانند بیرون دادم و سعی کردم از افکارم دست بکشم، هر چند بی‌تفاوت بودن برام سخت‌تر از سخت بود..! #محمد تنهایی خیلی آزارم می‌داد.. نمی‌تونستم یه جا بند بشم و از طرفی به خاطر ضعف و سر گیجه‌ای که داشتم، خیلی هم نمی‌شد سر پا بایستم و راه برم... دستمو به تخت تکیه دادم و اومدم بلند بشم، اما همین که نیم خیز شدم نفسم گرفت! دوباره نشستم و دستمو روی قفسهٔ سینه‌ام کشیدم... سعی می‌کردم نفسای عمیق بکشم اما تنگی نفس مانع می‌شد... چشمامو با حرص روی هم فشردم، کم‌کم داشتم عصبی می‌شدم! خسته شده بودم از این دردای تکراری و بد موقع... خسته شده بودم از اینجا بودن، اونم به گناهِ نکرده! خسته شده بودم از دلتنگی واسه خانواده‌ام و رفیقام... مگه چه گناهی کرده بودم که تاوانش حبس شدن و دور بودن از عزیزترین آدمای زندگیم بود؟ با صدای باز شدن در سرمو بالا گرفتم.. امیرحسین جلو اومد و کنارم نشست... با نگرانی گفت: قلب‌تون درد می‌کنه؟ لبخند کم‌رنگی زدم، دستمو روی کمرش کشیدم و لب زدم: چیزی نیست، نفسم تنگ میشه فقط! عوارض بیماریِ دیگه... کاریش نمیشه کرد.. چهره‌اش گرفته‌تر شد، فکرش رو خوندم و قبل از اینکه چیزی بگه گفتم: مسکن نمی‌خورما، یه ذره استراحت کنم خوب میشم! تو هم نگران من نباش، اگه اشتباه نکنم الاناست که شیفت عوض بشه، برو خونه کنار خانواده باش... سلام منم برسون! لبخندی محو روی لباش نقش بست، سر تکون داد و چشمی زیر لب زمزمه کرد... بلند شد و گفت: فقط... مراقب خودتون باشید! چشمامو به نشونه تأیید باز و بسته کردم و بعد از رفتنش، روی تخت دراز کشیدم.. دستمو زیر سرم گذاشتم و به سقف خیره شدم.. خوابم نمی‌برد، شاید تنها راه برای آروم شدنم فکر کردن به زهرا کوچولوم بود... با تصور چهره بانمک و نازش، لبخند به لبم اومد... به رویاها و آرزوهایی که براش داشتم فکر می‌کردم... یعنی... یعنی می‌تونستم بزرگ شدنش رو ببینم و خودم ببرمش مدرسه؟ عمرم انقدر کفاف می‌داد که جشن فارغ‌التحصیلیش رو بهش تبریک بگم؟ ‌می‌تونستم خوشبختیش رو ببینم؟ خدایا خودت هوای خانوادمو داشته باش، مراقب دخترم باش و حالا که جونم به جونش بسته‌ست ازم نگیرش... خدایا ازت ممنونم که همیشه هوامو داشتی و داری(: چشمامو بستم و نفس عمیقی کشیدم... آروم با خودم زمزمه کردم: گر نگهدار من آن است که من می‌دانم، شیشه را در بغل سنگ نگه می‌دارد! ادامه دارد... ✍🏻 به قلم: م. اسکینی پ.ن: اَندر دل ِ من درون و بیرون همه اوست، اندَر تن ِ من جان و رگ و خون همه اوست... این‌جای چگونه کفر و ایمان گُنجد؛ بی‌چون باشد وجود ِ من چون همه اوست!ツ - مولانا کپی از رمان، در ایتا با ذکر نام‌نویسنده آزاد✅ «⭕️اگر در پیام‌رسان دیگه‌ای (سروش، روبیکا و...) کپی می‌کنید، لینک‌کانال و نام‌نویسنده هر‌دو باید باشند... در غیر این صورت، کپی حرامه و رضایت ندارم!❌» لینک کانال⇩ https://eitaa.com/gandoomy

✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨ ✨✨✨ ✨✨ ✨ #رمان_امنیتی_سربازان_گمنام "مدافع عـ♥️ـشق" #پارت_212 دو روز بعد⇩ #محمد گوشه‌ای از اتاق بی‌حال افتاده بودم... نفسم هرازگاهی تنگ می‌شد. سخت‌تر از سخت می‌گذشت! فکرِ عطیه، زهرا، عزیز و بچه‌ها، یه لحظه آرومم نمی‌ذاشت.. چندروزی می‌شد بر خلاف توصیه‌های دکتر و اصرارهای امیرحسین، داروهام رو نخورده بودم و دردم اوج گرفته بود. هیچ کس نتونسته بود حریفم بشه و راضیم کنه که بیشتر حواسم به خودم باشه... روزها انگار از شدت درد بی‌هوش می‌شدم و شب‌ها هم بی‌صدا درد می‌کشیدم. دردی که مدت‌ها همراهم بود، ولی هنوز بهش عادت نکرده بودم! دست خودم نبود که نمی‌تونستم دردمو به کسی جز خدا بگم... از بچگی همین طوری بودم! ترجیح می‌دادم بریزم توی خودم و دم نزنم تا اینکه اطرافیانم باخبر بشن.. هر روز و شب ذکر لبم یازهراۜ بود... دردی که داشتم، با همین ذکر آروم می‌گرفت و می‌تونستم حتی درحد پنج‌دقیقه خواب آروم داشته باشم... خوابی که تماماً با حضورِ خانواده و دوستام می‌گذشت! یابن‌فاطمه، یابن‌علی، یابن‌حسین، به دادم برس... لبای خشکمو تر کردم و آروم و به سختی زمزمه کردم: یارضا گفته... اسیری که... به دادش برسی! قطره اشکی روی گونم ریخت... صدای باز شدن در که اومد، فوری اشکم رو پاک کردم و آروم نشستم... چشمام تار می‌دید... چندباری پلک زدم تا واضح‌تر دیدم... امیر به طرفم اومد... جلوم زانو زد و با نگرانی گفت: آقا حال‌تون خوبه؟ لبخند کم‌جونی زدم و سرم رو تکون دادم... اخم کم‌رنگی کرد و انگار که باور نکرده باشه گفت: ولی رنگ و روتون اینو نمیگه! دستش رو روی پیشونیم گذاشت، اما فوری برداشت و با ترس گفت: یا‌خدا... دارین توی تب می‌سوزین! خب چرا هیچی نمیگین؟ سرفه‌ای کردم و جواب دادم: چیز مهمی... نیست! لجباز تر از من گفت: هست آقا، هست.. قبل از اینکه چیزی بگم، صدای قدم‌های آشنایی به گوشم رسید! چرخیدم طرف در، با دیدن آقای‌عبدی توی چهارچوب در، زبونم بند اومد! سعی کردم بلند بشم، اما سرم گیج رفت و خوردم زمین... نای باز کردن چشمام رو نداشتم... صدای آقای‌عبدی به گوشم می‌رسید... - امیرحسین برو دکترو صدا کن... لحن‌شون خیلی نگران بود! با حس اینکه توی آغوشی هستم، آروم چشمام رو باز کردم... همون‌طور که حدس می‌زدم، توی بغل آقای‌عبدی بودم! لبخند بی‌جونی روی لبام نقش بست... چقدر بوی پدرمو می‌دادن، چقدر دلتنگ‌شون بودم! نگاه‌شون توی صورتم چرخید و مضطرب گفتن: چی به سر خودت آوردی محمد؟ چرا انقدر داغی؟؟؟ لبخند کم‌جونی زدم، آب دهنم رو قورت دادم و با صدایی ضعیف لب زدم: آقا... دلم براتون... تنگ... شده بود... بعد از گفتن این حرف، آروم چشمامو بستم.. صدای نامفهوم آقای‌عبدی رو می‌شنیدم، اما توانی برای جواب دادن نداشتم.. کم‌کم همه چیز گنگ شد و دیگه نفهمیدم چه اتفاقی افتاد... #رسول دستی به چشمام کشیدم... با صدای زنگ گوشیم به خودم اومدم و از روی میز برداشتمش.. با دیدن شماره امیرحسین، لبخند کم‌رنگی زدم و تماس رو وصل کردم.. + جانم امیر؟ صدای پر استرسش توی گوشم پیچید.. - رسول بیا سازمان! به سرعت از جام پریدم.. + چی شده؟ - فقط بیا رسووولللل! بیرون اتاق ایستاده بودم و نگاهم به محمدی بود که رنگ به رو نداشت.. دلم آتیش می‌گرفت واسش... حقش این نبود که بعد از پانزده‌سال خدمت صادقانه حالا اینجا و توی این وضعیت باشه! بالاخره دکتر از اتاق بیرون اومد... جلو رفتم و آشفته پرسیدم: حالش چطوره دکتر؟ سرش رو بلند کرد و توی صورتم دقیق شد... چند لحظه بعد، نفسی عمیق کشید و گفت: به خاطر افت فشار و تب بالا حالش بد شده، بهش گفته بودم بدنش ضعیف شده و باید بیشتر مراقب باشه و داروهاشو به موقع مصرف کنه، اما طبق حرفای سرباز توصیه‌های منو جدی نگرفته که حالا مریض شده و به این روز افتاده... سرم رو پایین انداختم، بغض داشت خفه‌ام می‌کرد! دکتر انگار حالمو فهمید و خواست بهم دلگرمی بده که گفت: تقویتی و مسکن براش زدم، یکم که استراحت کنه بهتر میشه! نگران نباشید.. به سختی لبخند زدم و سر تکون دادم. + می‌تونم... ببینمش؟ - هماهنگ کردین؟ + بله.. - باشه مشکلی نیست، فقط خیلی طولانی نشه! + حتماً... بعد از رفتن دکتر وارد اتاق شدم و روی صندلی نشستم... آقای‌عبدی به خاطر جلسه فوری و یهویی‌ای که براشون پیش اومد، مجبور شدن سریع برن و سفارش کردن تا محمد بهوش نیومده و مطمئن نشدم حالش بهتره جایی نرم.. البته هماهنگ کرده بودن و همه‌چیز قانونی بود! نفسی عمیق کشیدم، دست محمدو گرفتم و با دست دیگه‌ام موهاشو نوازش کردم... یادمه چند سال پیش بدجور مریض شدم و توی سایت حالم بد شد! محمد اون شب تا صبح بالای سرم موند... صبح که بیدار شدم از فرط خستگی خوابش برده بود! حتی بخاطر مراقبت از من حالش بد شد، اما اصلا به روم نیاورد...

بر خلاف ظاهر جدیش، همیشه همین قدر مهربون بود و همین باعث شده بود مثل برادر نداشته‌ام و حتی بیشتر دوسش داشته باشم.. توی گذشته غرق بودم که حس کردم پلکش لرزید! به افکارم خاتمه دادم و مشتاق برای دیدن چشمای قشنگش نگاهمو به صورتش دوختم.. ادامه دارد... ✍🏻 به قلم: م. اسکینی کپی از رمان، در ایتا با ذکر نام‌نویسنده آزاد✅ «⭕️اگر در پیام‌رسان دیگه‌ای (سروش، روبیکا و...) کپی می‌کنید، لینک‌کانال و نام‌نویسنده هر‌دو باید باشند... در غیر این صورت، کپی حرامه و رضایت ندارم!❌» لینک کانال⇩ https://eitaa.com/gandoomy

✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨ ✨✨✨ ✨✨ ✨ #رمان_امنیتی_سربازان_گمنام "مدافع عـ♥️ـشق" #پارت_213 #رسول اما بر خلاف تصورم چشماشو باز نکرد، کم‌کم پیشونیش خیس عرق شد! نفس نفس می‌زد و زیرلب چیزایی می‌گفت... دستشو محکم فشار دادم و با چشمای نگرانم نگاهش کردم.. صداش خیلی ضعیف بود، گوشمو تیز کردم تا بلکه بفهمم چی میگه! - من... خیانت‌کار... نیستم! فرشید... خواهش می‌کنم... تنهام نذار! رسول... رسول نرو از پیشم... سعید... حداقل تو بمون! داوود... داوود تو دیگه نه! عطیه... عطیه نرو... زهرا رو... ازم جدا نکن! بغضمو به سختی قورت دادم و دویدم طرف در تا دکتر رو صدا بزنم.. بعد از معاینه دوباره براش سرم وصل کرد و اشاره کرد بیرون بریم، از اتاق که خارج شدیم در رو بست و گفت: این حالش ارتباطی به بیماری نداره، هزیون گفتنش بخاطر وضعیت روحیشه که ظاهراً از حال جسمیش بدتره! لبمو محکم گاز گرفتم و آروم لب زدم: حالا باید چیکار کنیم دکتر؟ - باهاش حرف بزنید، نذارید به چیزای منفی فکر کنه! بهش روحیه بدید و سعی کنید ذهنشو از مشکلاتش دور کنید.. سر تکون دادم و از دکتر تشکر کردم، بعد از رفتنش وارد اتاق شدم و رفتم طرف محمد که دیدم چشماش بازه و به سقف خیره شده... انگار توی فکر بود که تا وقتی کنارش نشستم و دستشو گرفته‌ام، متوجه‌ام نشد! آروم سرشو چرخوند طرفم و لبخند کم‌رنگی زد... با صدای بَمی گفت: تو کار و زندگی نداری هر روز میای اینجا؟ ابروهام از تعجب بالا پرید و لبخند کم‌رنگی روی لبم نشست... - الان کار من بودن کنار شماست، هر وقت که نیاز باشه میام بهتون سر می‌زنم... البته این‌بار دستور آقای‌عبدی بود! لبخندش محو شد، با ناراحتی گفتم: چرا انقدر خودتو اذیت می‌کنی آقا‌محمد؟ مگه همیشه به ما نمی‌گفتی باید از ته دل‌مون به خدا اعتماد کنیم و کم نیاریم؟ بزاقشو قورت داد و انگار که حرفامو نشنیده باشه، همون‌طور که نگاهش به رو به رو بود با صدای لرزون گفت: رسول اگه... اگه طرف پیدا نشد و... محکوم شدم، مراقب بچه‌ها باش، حواست... به خانواده‌ام باشه! هوای دخترمو داشته باش! اصلا فکر کن بچه خودته، نذار نبود پدرو توی زندگیش حس کنه! نمی‌خوام با حسرت بزرگ بشه... نگاهشو به صورتم داد و لب زد: باشه رسول؟ حس کردم قلبم ایستاد! به سختی لب باز کردم چیزی بگم که بغض نذاشت، با صدایی که می‌لرزید و از ته چاه درمیومد لب زدم: محمد داری دق‌مرگم می‌کنی! + رسول توروخدا بذار خیالم از بابت خانواده‌ام راحت باشه. تو که قول بدی، می‌دونم سرت بره قولت نمیره و حتماً بهش عمل می‌کنی! قول میدی؟ زهرا حالش که خوب بشه یه حامیِ قوی می‌خواد رسول... قول میدی؟ سرم رو پایین انداختم که باعث شد اشکم روی دستای سردش بچکه... + رسول؟ رسول‌جان؟ سرم رو بالا آوردم و همون‌طور با چشمای خیس از اشک گفتم: قول میدم محمد، به جون بچه‌ام قول میدم... حس کردم می‌خواد حال و هوام رو عوض کنه که لبخندی زد و گفت: بذار طفلی به دنیا بیاد، بعد از جونش مایه بذار! ریز خندیدم... - چشم، اصلا هرچی شما بگید... این‌بار جدی گفت: رسول من هیچی، تو واقعاً نمی‌ترسی به دست سعید ترور بشی؟ با تعجب گفتم: چرا؟ مگه چی شده؟ + خیر سرت داری بابا میشی، اونم بابای خواهرزاده‌ی سعید! یه ذره برو به زن و زندگیت برس... لبخندی زدم و گفتم: چشم آقا نگران نباشید، خونه هم میرم... ولی شرایط شما فرق می‌کنه! این‌همه توی سختی کنارمون بودید، الان نباید پشت‌تون رو خالی کنیم... بدونِ هیچ مقدمه‌ای گفت: شرایط زن و بچه‌ات، مهم‌تر از شرایط منه! بازم یاد اون مشکل لعنتی افتادم... یاد حرفای دکتر افتادم که گفت ممکنه سارا یا بچه، یکی‌شون از اتاق عمل بیرون نیان... گفت فقط معجزه لازمه تا جفت‌شون سالم بمونن... با صدایی لرزون گفتم: بچه‌ام سالم به دنیا میاد، مامانشم سالم می‌مونه... مطمئنم! آقامحمد شما دیگه ناامیدم نکنید... نگاهش مشکوک شد و ابروهاش بهم نزدیک... کمی خودش رو بالا کشید و لب زد: منظورت چیه؟ نفسی عمیق کشیدم و نگاهم رو به زمین دوختم.. + میشه بعداً در این مورد حرف بزنیم؟ مکث کرد، مکثِ طولانی! بالاخره صدای آرومش به گوشم رسید.. - هر طور راحتی... چند لحظه که گذشت، با لحنی معمولی ادامه داد: با فرشید آشتی کردی؟ چشمام از حدقه بیرون زد! سرم رو با شدت بالا گرفتم که حس کردم گردنم رگ‌به‌رگ شد.. آب دهنمو قورت دادم و با صدایی که ترس و تعجب توش موج می‌زد پرسیدم: ش‍..شما از کجا می‌دونید؟ نگاهش چرخید روی صورتم، اثری از عصبانیت یا دلخوری توی صورتش نبود و حتی آروم‌تر از همیشه به نظر می‌رسید! - چه فرقی می‌کنه؟ چشمامو محکم روی هم فشردم و با صدایی که از ته چاه درمیومد گفتم: بگید لطفاً! نفس کوتاهی کشید و جواب داد: امیرحسین..

ابروهام بهم نزدیک شدن و اومدم چیزی بگم که گفت: از دستش ناراحت نباش، بیرونم که رفتی باهاش بحث نکن! خودم ازش خواستم با بقیه بچه‌ها توی سایت در ارتباط باشه که از حال‌تون باخبر باشم، ولی اصلا توقع نداشتم بهم بگه رسول دست روی فرشید بلند کرده! سعی کردم لحن و تن صدام رو مظلوم کنم تا شاید برخوردش باهام آروم باشه و دعوا نکنه.. + آقا باور کنید من نمی‌خواستم اونجوری بشه! آخه شما که نمی‌دونید... با یادآوری دیروز و اتفاقاتی که گفت آهی کشیدم که گفت: می‌خوام از زبون خودت بشنوم رسول! #فرشید جلوی آینه ایستادم و یقه لباسمو مرتب کردم، برس رو برداشتم و بعد از شونه زدن موهام، نگاه دیگه‌ای به آینه انداختم... چشمم خورد به گوشه لبم، زخم ریزی که شاهکارِ استاد رسول بود! لبخند تلخی که بیشتر شبیه به پوزخند بود روی لبام نقش بست... - فرشیددد! دیر شد خب... با صدای ریحانه، از افکارم دست کشیدم و بعد از برداشتن موبایلم از اتاق بیرون رفتم... به ریحانه که رسیدم، سعی کردم تلخی لبخندم رو پنهان کنم.. نگاهی به سر تا پام انداخت، نفس پر حرصی کشید و با اخم کم‌رنگی گفت: تو باید دختر می‌شدی فرشید! با خنده گفتم: چرا اون‌وقت؟ دست به سینه و حق به جانب جواب داد: چون فقط دخترا می‌تونن این همه جلوی آینه وایسن و خودشون رو تماشا کنن! با خنده ریزی سر تکون دادم و گفتم: امان از دست تو ریحان! بریم؟ چادرش رو مرتب کرد و با همون لبخند قشنگش گفت: بریم! امشب شب یلدا بود و تولد خواهر یکی‌یدونه‌ام! تصمیم گرفته بودیم غافل‌گیرش کنیم، با کلی اصرار تونستم مامان و بابا و ریحانه رو راضی کنم که ریحانه با یلدا تماس بگیره و به بهانه بی‌خبری از من و نگرانی شدیدشون بکشونتش خونه! طبق نقشه ریحانه تماس گرفت و کارایی که گفتم رو انجام داد، در حین تماس بود که تازه فهمیدیم بازیگریش حرف نداره! با اشاره‌ام قطع کرد و نفس عمیقی کشید.. - وای فرشید! اینجور که من گفتم، کلی نگران شد... لبخندی محو زدم و آروم گفتم: عوضش وقتی برسه و ماجرا رو بفهمه کلی خوشحال میشه! این به اون در... بابا رو کرد به ریحانه و گفت: حالا کِی می‌رسه؟ - گفت تا یه ربع دیگه خودش رو می‌رسونه! بابا با سر تأیید کرد و این‌بار مامان گفت: فرشید دخترم رسید سر به سرش نمی‌ذاری ها! + چشششم، هر چی شما بگی... بیست دقیقه‌ای گذشته بود که صدای زنگ آیفون بلند شد! بلند شدم و رفتم طرف آیفون و فقط دکمه رو زدم.. برف شادی رو توی دستم گرفتم و پشت در ایستادم... کیک دست ریحانه بود و دقیقاً مقابل در ایستاده بود و مامان و بابا هم کنارش... صدای پای یلدا به گوشم می‌رسید و معلوم بود تندتند داره بالا میاد... یهو در با شدت باز شد! تنها شانسی که آوردم این بود که قبل از برخورد در با صورتم دستمو مقابلش گرفتم و برای همین طوریم نشد... یلدا نفس‌نفس می‌زد و همه سکوت کرده بودن، انگار هنوز متوجه نشده بود چه خبره و خودم باید دست به کار می‌شدم... از پشت در کنار اومدم، جلوتر رفتم و برف شادی زدم و آروم کنار گوشش لب زدم: تولدت مبارک یکی یدونه!(: ادامه دارد... ✍🏻 به قلم: م. اسکینی کپی از رمان، در ایتا با ذکر نام‌نویسنده آزاد✅ «⭕️اگر در پیام‌رسان دیگه‌ای (سروش، روبیکا و...) کپی می‌کنید، لینک‌کانال و نام‌نویسنده هر‌دو باید باشند... در غیر این صورت، کپی حرامه و رضایت ندارم!❌» لینک کانال⇩ https://eitaa.com/gandoomy

✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨✨ ✨✨✨✨ ✨✨✨ ✨✨ ✨ #رمان_امنیتی_سربازان_گمنام "مدافع عـ♥️ـشق" #پارت_214 #فرشید تکون خفیفی خورد و آروم چرخید سمتم.. لبخند کم‌رنگی زدم، آروم اسممو زمزمه کرد و با تعجب سر تا پام رو وارسی کرد... یه لحظه حس کردم تعادلش بهم خورد! فوری زیر بازوش رو گرفتم و با نگرانی لب زدم: فرشته خوبی؟ آروم سر تکون داد و چیزی نگفت... لیوان آب قند رو روی میز گذاشت و چرخید طرفم... با اخم ساختگی گفت: حالا حتماً باید غافل‌گیر می‌کردی؟ اونم این‌جوری؟ ریز خندیدم و گفتم: من که عذرخواهی کردم خواهری، ببخشید دیگه! حالا هم اخماتو وا کن، شب تولدته مثلاً... با خنده سر تکون داد و سکوت کرد، ریحانه کیک رو روی میز گذاشت و کنارم نشست... مامان و بابا هم دو طرف ریحانه نشستن و رسماً جشن‌مون شروع شد! بعد از فوت کردن شمع و تقسیم کیک، نوبت به کادوها رسید.. یلدا همیشه عاشق عکاسی بود، از اونجایی که حدود یک هفته پیش از طریق ریحانه متوجه شدم دوربین عکاسیش بدجور شکسته و قابل تعمیر نیست، دیروز توی راه برگشت به خونه براش دوربین گرفتم.. همون‌طور که حدس می‌زدم کلی خوشحال شد و ذوق کرد و این از درخشش چشماش موقع باز کردن کاغذ کادو و دیدن دوربین عکاسی کاملآ پیدا بود! - هعیییی! وای خدای من... خیلی بهش نیاز داشتم.. سرش رو بالا آورد و با همون نگاهی که ذوق و محبت چاشنیش بود، بهمون نگاه کرد و لب زد: ممنونم ازتون، اصلا توقع نداشتم اینطوری غافل‌گیرم کنید! نگاهی به ریحانه کردم و چشمکی زدم، چرخیدم رو به یلدا و گفتم: آهاااا... پس یعنی هر وقت خواستم غافل‌گیرت کنم، بگم خبر گم شدنِ منو بهت برسونن آره؟ با اخم و کشیده صدام زد: فــرشــیــد! همگی خندیدیم.. دو ساعتی دور هم بودیم و بعد به خاطر خستگی زیاد، تصمیم گرفتیم برگردیم خونه... خداحافظی کردیم و نشستیم توی ماشین، مسیر زیادی رو طی نکرده بودیم که ریحانه بی‌هوا پرسید: آخر نگفتی لبت چی شده! تا حالا چندبار پرسیده بود و هر بار طفره رفته بودم، نگاه گذرایی بهش انداختم و نفسی عمیق کشیدم.. + گفتم که تب‌خال زدم! - یعنی میگی من فرقِ بین تب‌خال و زخم رو متوجه نمیشم؟ خندیدم و گفتم: خب حالا مگه چه فرقی دارن با هم؟ متعجب چرخید طرفم و با چشمای گرد شده نگاهم کرد و گفت: فرق ندارن فرشیدددد؟ دوباره خندیدم و بعد با لبخند لب زدم: چیزی دیگه نیست خانمی، خوب میشه! نفسی گرفت و دیگه چیزی نگفت... #رسول دوباره اون لحظات برام تداعی شد، چشمامو بستم و توی ذهنم مرور کردم... « داشتم تندتند تایپ می‌کردم، سعید و فرشید هم کنار میز من بودن و داشتن مدارک رو ساماندهی می‌کردن... بخاطر بی‌خوابی چشمام کاسه‌ی خون شده بود و بدونِ اینکه گریه کنم صورتم خیس از اشک بود! - رسول می‌خوای بریم پیش دکترت؟ چشمات دارن در میان! با صدای سعید به خودم اومدم، بدون اینکه بچرخم طرفش گفتم: نه نه سعید، فقط یه لطفی می‌کنی اون قطره کوچیکه رو از یخچال بیاری؟ - الان میرم، ولی اگه حس کردی لازمه بگو دکترم بریم! با سر تایید کردم... ~ ارزش نداره بخاطرش به این روز بی‌افتی! مات چرخیدم طرف فرشید... چی گفت الان؟ سعید همین سوال رو به زبون آورد و منم گفتم: کی ارزش نداره؟ نگاهش رو از برگه‌ها گرفت و سرش رو بالا آورد.. بدون هیچ احساسی، خیلی معمولی جواب داد: محمد... هیچ‌چی به نفعش نیست و این یعنی مهر تأیید روی اتهاماش! این‌همه مدت بازی خوردیم، چرا نمی‌خواید باور کنید؟ چشمام رو برای لحظه‌ای روی هم فشار دادم تا خشمم رو کنترل کنم! دوباره چرخیدم طرف مانیتور و زیرلب استغفار کردم و خواستم بهش توجه نکنم که این‌بار پا گذاشت روی خط قرمزم و گفت: همین امثالِ محمدن که اعتماد مردم رو به ما از بین می‌برن! خون به مغزم نرسید و توی کسری از ثانیه بلند شدم و مشتم توی صورتش فرود اومد که اونم سریع یقه‌ام رو گرفت و عصبی گفت: چیکار کردیییی؟ نفسام کشدار و حرصی شده بود! منم یقه‌ی اون رو گرفتم و با همون حرص اما آروم لب زدم: همون کاری که باید زودتر از اینا می‌کردم تا زبون تلخت کوتاه بشه! کاش قبل از اینکه دامادمون بشی می‌فهمیدم چه جونوری هستی تا قلم پاتو خورد می‌کردم که نیای خوستگاری خواهرم! اخم غلیظی کرد و دستامو با فشار از خودش جدا کرد... ~ مراقب حرف زدنت باش رسول! فکر نکن چون رفیق و برادر زنمی می‌تونی هر طور دلت می‌خواد باهام حرف بزنی... اومدم جوابشو بدم که سعید محکم گفت: بسه دیگه! خجالت بکشید، همه دارن نگاه‌تون می‌کنن... رو به فرشید، با اخم کم‌رنگی ادامه داد: باقی مونده کاراتو خودم انجام میدم، تو برو بیرون یه بادی به کلت بخوره بلکه متوجه حرفا و کارات بشی، قبل از حرف زدن یه ذره فکر کنی و حرفتو مزه مزه کنی! فرشید بی‌حرف رفت طرف میزش و کتشو از روش برداشت و زد بیرون... نگاهم چرخید طرف سعید که با تأسف سر تکون داد..

× چه خبره؟ با صدای آقا‌جواد هر دو چرخیدیم سمتش، قبل از اینکه لب باز کنم سعید گفت: چیزی نیست، یه خورده بحث‌شون شد! مشکوک سر تکون داد، نگاهش رو به صورتم داد و بعد از چند ثانیه گفت: چشمات بدجور قرمز شدن، معلومه خیلی خسته‌ای! فعلا برو نمازخونه استراحت کن... خواستم مخالفت کنم، اما یه چیزی مانع شد! نفسی عمیق کشیدم و رفتم طرف نمازخونه...» نگاهم رو از دستام گرفتم و به آقا‌محمد چشم دوختم که توی سکوت بهم نگاه می‌کرد.. ادامه دارد... ✍🏻 به قلم: م. اسکینی پ.ن: دݪ دادھ‌ام بَر باد، بَر ھر چہ باداباد➣! نظرات زیاد باشه آخر شبم پارت داریم..🌱 کپی از رمان، در ایتا با ذکر نام‌نویسنده آزاد✅ «⭕️اگر در پیام‌رسان دیگه‌ای (سروش، روبیکا و...) کپی می‌کنید، لینک‌کانال و نام‌نویسنده هر‌دو باید باشند... در غیر این صورت، کپی حرامه و رضایت ندارم!❌» لینک کانال⇩ https://eitaa.com/gandoomy