تو دنیایی خارج از سرم ، منطق برای من همه چیزه خیلی از جواب های خودم نسبت به سوالی که از خودم میپرسم یا حتی ازم‌پرسیده میشه غیر منطقی و خیالیه اما همین خیالی بودن بهتر‌ از توضیحات کسل کننده ی همیشگیه مگه نه؟‌

این جون می ده برای اون دیالوگ های دو نفره و آروم بین شخصیتا که تهش یا به اعتراف می کشه یا غم انگیزه و گریه داره

تاحالا شده احساس غیرواقعی بودن داشته باشی؟ انگار همه چیز ساختگیه و برای یه مدت کوتاه منتظری تبدیل به هزاران پیکسل بشی و توی حافظه بینهایت یه سیستم فرضی از یاد بری.

++++++++++++++++++++++++++++++++

اندازه ای که من از این دیالوگا نوشتم وای

زیاد دارم

نایس

هی ادریسی پیویتو میدی؟

تو ناشناست برات می فرستم

خوب می نویسه قبول داری؟

نه خوب نه،محشره

اره من در حال حرف زدن با خودم تو اینه( باید به خودم اعتراف کنم)