مꥇ࣪ـربا݂݂ی𐨆آꥇلبالو𐨆
امش͟ب بـہ بر ِمں است آن مایـہ ناز ..
یا رب تو کلید ص͟بح در چاه انداز
ای روشنۍ صبح ،، به مشرق برگرد .. ای ظلمٮِ شب، با مں بیچاره بسآز.
مآه غلام ِرخ زیبای توسٮ
سرو کمر بستـہ به بالاۍ توسٮ
قند مکرر ل͟ب خندان توست اۍ حبیبم
قند مکرر لب و دنداں توست اۍ عزیزم
خواب است و بیدارش کنید،، م͟سٮ است و هوشیارش کنید ؛