. صدای حماسه می‌آید. صدای خون، صدای غرور، صدای آرامشی طوفانی. آری، این صدای مردم است که از این فاصله طنین‌انداز شهرمان شده. مردمی که خون می‌دهند، اما خاک هرگز! 「@MAMOL_ir」 .

「 بهــــارِ زمستان✌️🏻🇮🇷 」 راه می‌افتم؛ کوچه‌های منتهی به خیابان اصلی را طی می‌کنم. از هر کوچه رایحه‌ای خاص به مشام می‌رسد. چشم سر می‌بندم و این را با تمام وجود استشمام می‌کنم. گویی خود شهیدان کنار هر کوچه پاسبان ارزش‌های این نظام مقدس هستند. به قطع، آبشار ایمان و معنویت از درون سینه‌های همین خوش‌غیرتانِ تاریخ به سرزمین‌مان جاری می‌شود. نفسی چاق می‌کنم و با اقتدار هرچه تمام‌تر به مسیرم ادامه می‌دهم. اقتدار...!؟ بلی، اقتدار‌؛ همان عنصری که سدّی شد در برابرِ هتکِ حرمتِ والا و جایگاهِ ریحانه‌ی زن! همان که آتشِ نفرتِ غربِ مفلوک را خاکستر کرد! آری، این نظام از من، یک دختر و زن ایرانی، قدیسه‌ای ساخت که تاریخِ جهان نظیرش را به چشم خود ندیده است. نظامی که اکنون دیکتاتوری است برای مغزهای کوچک و خشکِ کوردلان پست و بی‌غیرتی که زانوانشان دربرابر اشاره غرب به لرزه درآمده و همچون سگ، رام آنان گشته‌اند. نمک می‌خورند و نمکدان می‌شکنند... صدای حماسه می‌آید. صدای خون، صدای غرور، صدای آرامشی طوفانی. آری، این صدای مردم است که از این فاصله طنین‌انداز شهرمان شده. مردمی که خون می‌دهند، اما خاک هرگز! ملتی که همیشه بیدار است و در هر برهه تاریخ این را به جهان ثابت کرده است. اقوامی که از دیرباز پا به پای هم در تمام صحنه‌ها فراز و فرود این مرز و بوم را گذرانده‌اند و حالا مانند فولاد آب‌دیده شده‌اند. به جمعیت می‌پیوندم. با یک پرچم سه رنگ زیبا که خانمی آن را به دستم می‌دهد. شور و حرارت مردم باعث می‌شود که دیگر سرمای بهمن‌ماه را حس نکنم. ✍🏻: #یگانه 「@MAMOL_ir」

ماه غفران، ماه بخشش ماه لبخند ستاره ...🌱 「@MAMOL_ir」

「جلــوه‌مبــروک‌ِحــق🌙」 می‌سراید برگ روی خشکین چوب روی کهنه شاخسارِ آن درختِ خشکِ خرمالو انتهای کوچه‌ی غفلت..! می‌سراید:«داستان‌های جدایی را» خاک می‌گرید... می‌دمد او باز «خوش‌خیالی‌های آزادی و شادی را» ابر می‌گرید... برگ می‌خواند «شادکامی‌های ترجیحِ معاصی را» سنگ می‌گرید... بعد با چشمانِ اشک‌آلود رو به عاشقان این جمله می‌سازد: «آه.. آه از آن روزِ غبارآلود چشمه‌ها خشکیده حالِ آسمان تیره ابرها تیره سبزه‌ها تیره آب‌ها تیره رنگ‌ها تیره... بالِ خود را هیچ کفتر باز ننماید هیچ شبنم پا در این غمخانه نگشاید هیچ اندر هیچ..!» رخ نماید شب؛ از پسِ خورشید این نکوهش‌های هر روز و شب برگ است او دلش تنگ است.. غافل و سرگشته و حیران در پیِ یک روزنه، یک نور، یک فانوس از برای بارِ دیگر خویشتن‌سازی عزمِ قدرِ نفس دانستن.. پیرمردی سالخورده با لباسی مندرس تسبیح‌گویان لنگ‌لنگان از کنارِ سنگ رد میشد. خاک را طی کرد. اشکِ برگ اما همچو مشتی گونه‌ی او را نوازش کرد ایستاد آن مرد. لا‌به‌لای شاخه‌ها برگی هراسان دید. حالِ او پرسید. شرح داد آن برگ در کمالِ بغض ماجرای غربت و آشفته‌حالی را داستان‌های جدایی را خوش‌خیالی‌های آزادی و شادی را شادکامی‌های ترجیحِ معاصی را ... پیرمرد اما تبسم داشت. بذرِ استغفار در هر دانه‌ی تسبیحِ خود می‌کاشت با دلی قرص و زبانی مطمئن اینک به حرف آمد: «ای جماعت از چه دلگیر و هراسانید؟! گر پشیمانید جان به سوی جلوه‌ی مبروکِ حق آرید. آری آری ماهِ غفران، ماهِ بخشش، ماهِ لبخندِ ستاره ماهِ راحت خفتن برگ، ماهِ آغازی دوباره🌱» می‌دمد امید از میانِ زخم؛...☁️>>> ✍🏻: #یگانه 「@MAMOL_ir」

📬 @andoh_sabz 📽 نور ماه، از لای شاخه‌های درخت‌ها روی زمین افتاد. تو دستی به لباس سبزت کشیدی. دویدی. مقصد را نمی‌دانستی. تنها چیزی که می‌خواستی، دویدن بود. صدای خش‌خش برگ‌ها در فضا طنین‌انداز شد. باد موهایت را به رقص درآورد. خندیدی. با خودت گفتی:«می‌بینی؟ حتی تاریکی هم اگر با کمی امید ترکیب شود، به رنگ سبزی در می‌آید.» از میان درخت‌ها عبور کردی. شاخه‌ها را کنار زدی. حسی خوشایند در وجودت رخنه کرد و میان تک‌تک سلول‌های بدنت دوید. ایستادی. برکه‌ای میان انبوه درختان جنگل خودنمایی می‌کرد. خودت را به آن رساندی. چرخیدی و نشستی. پاهایت را داخل آب گذاشتی. این همان‌جایی بود که تو از زندگی می‌خواستی. 「@MAMOL_ir」 ‌

‌📬 @atticlibrary 📽 باران روی سقف شیروانی ضرب گرفته بود. کند، منظم، مثل تپش قلب کسی که نفس‌هایش به شمار افتاده‌اند. بوی چای نیم‌سرد و کاغذ کهنه تمام فضا را پر کرده بود. پله‌های باریک چوبی را بالا رفتی و با هر قدم، ردی از خون روی پله‌ها جا گذاشتی. در را که باز کردی، نور زرد چراغ نفتی روی قفسه‌هایی بلند، پر از کتاب‌هایی که شب‌ها می‌درخشند، افتاد. بی‌رمق روی صندلی گهواره‌ای نشسته‌ای. چاقو خونیت را میز گذاشتی. روی میز، کنار چاقو، دفتر خاک‌گرفته‌ای بود. جلدش ترک خورده و گوشه‌ای ازش با جوهر لکه افتاده بود. روی جلد نوشته شده بود: «کتابخانه زیر شیروانی» صدایی آرام از گوشه اتاق آمد. -«این آخرین بار بود...» سکوت. او، صدای وجدانت بود. از گوشه دیوار، سایه‌هایی روشن شدند؛ شمایل کسانی که خم شده‌اند روی دفترها. قاتلان داستانی، نویسنده‌هایی که هر شب یک قتل تازه رو ورق می‌زنن. باد از پنجره‌ی نیمه‌باز گذشت. شعله‌ی چراغ لرزید. پروانه‌ای از میان قفسه‌های کتاب سمتت پرواز کرد. و تو می‌دانستی، این آخرین بار نیست. 「@MAMOL_ir」 ‌

📬 @Nummer_ett 📽 شب از نیمه گذشته بود. چراغ کوچک روی میز هنوز روشن مانده بود و سایه‌ی قلم، روی صفحه‌ی خالی می‌لرزید. آرام روی تختت نشستی و موهایت را پشت گوشت انداختی. فنجان چای سرد شده بود؛ مثل حرف‌هایی که نیمه‌کاره مانده بودند. دستی روی واژه‌ها کشیدی، انگار بخواهی از کاغذ بپرسی:«از کجا باید شروع کنم؟» قلم دست گرفتی و کلمات را روی کاغذ آوردی. تو می‌دانستی، گاهی نوشتن فقط درباره‌ی قصه نیست. درباره‌ی قلبی‌ست که لابه‌لای جمله‌ها می‌تپد. درباره‌ی آدمی‌ست که می‌خواد یادش نره چه چیزهایی رو هنوز دوست دارد. صدای ورق خوردن باد از پنجره آمد و در گوشت پیچید. نفس عمیقی کشیدی. شعله‌ی چراغ لرزید، مثل لبخندی زیر نور. فنجان را بلند کردی، مزه‌ی سردی‌اش را هنوز می‌شد دوست داشت. 「@MAMOL_ir」 ‌

📬@gol_aftab 📽️افسار را محکم گرفتی. نفس اسب زیر دستت گرم بود. یالهای بلوندش را مرتب کردی. نگاهت به دشت افتاد. آفتاب‌گردان‌ها تا چشم کار می‌کرد، دیده می‌شدند. پایت را توی رکاب گذاشتی. یک حرکت، روی زین نشستی. اسب زیر پایت آرام قدم برداشت. باد توی موهایت پیچید. بوی خاک نمدار و گل آفتابگردان می‌آمد. دستت را دراز کردی. نوک انگشتانت برگ‌های خشک را لمس کرد. دشت باز جلوی پایت می‌شد. آسمان آبی بود. اسب تاخت. صدای سم‌هایش روی خاک خشک طنین‌انداز شد. هیچکس نبود. فقط تو، فقط اسب و فقط هزاران آفتابگردان که سرشان سمت تو چرخانده بودند. وسط دشت ایستادی. اسب بی‌حرکت ایستاده بود. تو بی‌حرکت نشسته بودی. آفتابگردان‌ها بی‌حرکت ایستاده بودند. فقط باد بود که یال‌ها را تکان می‌داد، ساقه‌ها را می‌لرزاند، تارهای موهای تو را سمت افق می‌برد. نفست را عمیق کشیدی. بوی خاک، بوی اسب، بوی گل‌ها و بوی آزادی مشامت را پر کرد. چشمانت را بستی. افق پیش رویت بود. 「@MAMOL_ir」

📬 https://eitaa.com/joinchat/3790931140C346fb3b4a2 📽چشم‌هایت را که باز می‌کنی، صدای دریا می‌آید از خیلی نزدیک انگار موج‌ها پشت پلک‌هایت نفس می‌کشند،هواگرگ‌ومیش است ساحل خالی‌ست،قدم بر شن‌های نم‌خورده می‌گذاری رد پایت شکل می‌گیرد و همان لحظه، موجی می‌آید و آن را پاک می‌کند.دریا آرام نمی‌ماند، هیچ‌وقت...! باد شدت می‌گیرد موهایت در هوا رها می‌شوند پیراهنت به تنت می‌چسبداما تو عقب نمی‌روی نگاهت را به افق می‌دوزی جایی که آسمان و آب در هم گره خورده‌اند صدایی در عمق سینه‌ات می‌گوید: «اگر قرار است چیزی را کشف کنی، باید وارد موج‌ها شوی… نه اینکه از دور تماشایشان کنی. «دریای مواج» جایی برای ایستادن در ساحل نیست؛جایی برای دل‌سپردن به تلاطم است. 「@MAMOL_ir」

📬 @BARG88 📽نور عصر از پنجره‌ی نازک می‌تابد و روی قالی قدیمی نقش می‌اندازد. یک برگ خشک روی طرح قالی افتاده است؛ بی‌صدا، اما پر از حرف. دست‌هایت خیس رنگ‌اند و قلم‌مو روی پیش‌بندت لکه گذاشته. دفترچه‌ی نقاشی کنار فنجان نیمه‌خالی چای باز است. صدای پیانو آرام در فضا جاری می‌شود، و تو حس می‌کنی که زمان برای لحظه‌ای ایستاده. دسر کوچکی روی میز، کمی نامتقارن، اما کامل به نظر می‌رسد. همان‌قدر که زندگی، با تمام سادگی‌اش، کامل است. دوربین روی جزئیات می‌چرخد: لکه‌های رنگ، بافت قالی، خطوط دفترچه، برگ خشک. پیانو نفس می‌کشد و تو می‌فهمی که زیبایی، در همین لحظه‌های کوچک و صمیمی است. 「@MAMOL_ir」