💠 اروپا، قربانیِ بی‌دفاع؛ اعتراف مجمع صلح پاریس به "خلاء دکترین" در نبرد شناختی و هوش مصنوعی | Paris Peace Forum | 🔹 مجمع صلح پاریس در اقدامی تأمل‌برانگیز (۲ فوریه ۲۰۲۶)، اپیزود جدید سری گفتگوهای دیپلماتیک خود را به یکی از حیاتی‌ترین چالش‌های عصر حاضر اختصاص داد: «از حاکمیت تا جنگ شناختی: حکمرانی بر هوش مصنوعی». این نشست، نه یک گفتگوی فنی، بلکه یک آسیب‌شناسی تلخ از وضعیت غرب در برابر طوفان الگوریتم‌هاست. 🔹 گزاره‌های کلیدی نشست: زنگ خطر برای قاره سبز در این گفتگو، کارشناسان ارشد بر روی یک واقعیت تکان‌دهنده انگشت گذاشتند: ▫️ فلج استراتژیک اروپا: «در مسائل تکنولوژی، هوش مصنوعی و شبکه‌های اجتماعی، اروپا هیچ دکترینی ندارد و تمام وقت خود را صرف واکنش (Reaction) می‌کند.» ▫️ گذار از مرز به مغز: بحث‌ها حول محور «حاکمیت دیجیتال» و ریسک‌های فزاینده «دستکاری شناختی» (Cognitive Manipulation) می‌چرخید؛ جایی که هوش مصنوعی نه فقط اقتصاد، بلکه فرآیندهای دموکراتیک و موازنه قدرت ژئوپلیتیک را بازتعریف کرده است. 👤 مهندسان این گفتگو چه کسانی بودند؟ حضور «آسما مهالا» (Asma Mhalla)، نویسنده کتاب جنجالی «سایبرپانک: توتالیتاریسم نوین» در کنار «یان بونه» (متخصص امنیت سایبری)، نشان می‌دهد که بحث از سطح "فناوری" عبور کرده و به سطح "کنترل توده‌ها" رسیده است. 🔺این گزارش، اعترافی است به شکست مدل‌های سنتی حکمرانی در برابر مدل‌های نوین جنگ شناختی: ۱. دکترین انفعال (Doctrine of Passivity): وقتی اروپا اعتراف می‌کند که صرفاً «واکنش‌گر» است، یعنی در چرخه OODA (مشاهده، جهت‌گیری، تصمیم، اقدام) که توسط غول‌های فناوری یا قدرت‌های رقیب طراحی شده، گیر افتاده است. در جنگ شناختی، کسی که «روایت اول» را نسازد، محکوم به بازی در زمین حریف است. ۲. توتالیتاریسم نامرئی: ارجاع به مفهوم «سایبرپانک» و «توتالیتاریسم سیستمیک» هشدار می‌دهد که ابزارهای هوش مصنوعی می‌توانند به یک سیستم سرکوبگر هوشمند تبدیل شوند که ذهن شهروندان را بدون نیاز به پلیس و زندان، مدیریت می‌کنند. ۳. حاکمیت شکننده: پیام اصلی این نشست این است که بدون «استقلال زیرساختی» و «دکترین بومی» در حوزه هوش مصنوعی، صحبت از استقلال سیاسی یک شوخی تلخ است. اروپا اکنون در حال درک این واقعیت است که میدان جنگ آینده، جغرافیای کشورها نیست، بلکه «معماری شناختی» شهروندان است. 🏷 پیوست رویداد 🌐 متاکاگ | فراتر از شناخت

💠 «اتاق جنگ در مرورگر شما؛ وقتی هوش مصنوعی "احتمال جنگ" را درصد می‌زند» | Ynet News | 🔹 در حالی که دیپلمات‌ها ناخن می‌جوند و رسانه‌ها در آشوب خبری دست و پا می‌زنند، یک پروژه جدید اسرائیلی تلاش دارد با استفاده از هوش مصنوعی، هرج‌ومرج جنگ احتمالی را «کمی‌سازی» کند. ابزار StrikeRadar (رادارِ حمله)، داشبوردی تعاملی است که ادعا می‌کند احتمال حمله آمریکا به ایران را به صورت «لحظه‌ای» (Real-time) محاسبه می‌کند. 🔹 معماری یک «پیشگوی دیجیتال»؛ جزئیات فنی و عملیاتی این سامانه توسط «یوناتان بک»، یک مدیر محصول اسرائیلی طراحی شده است. نکته شگفت‌انگیز (و شاید ترسناک) ماجرا اینجاست: ▫️ تولید توسط هوش مصنوعی: سازنده هیچ دانش کدنویسی نداشته و کل معماری و کدنویسی سایت را تنها در ۶ ساعت با کمک مدل زبانی Claude انجام داده است. ▫️ منابع داده (Data Points): این ابزار با تلفیق داده‌های خام و پردازش شده کار می‌کند: لغو پروازها در ایران، وضعیت آب‌وهوا، و الگوی حرکت هواپیماهای سوخت‌رسان نظامی در منطقه. ▫️ منطق یادگیری: سیستم با استفاده از «داده‌های مرجع» (Reference Data) از حملات قبلی (مثل ژوئن ۲۰۲۵) آموزش دیده تا ناهنجاری‌های کنونی را با الگوهای تاریخی تطبیق دهد. 🔺این خبر را نباید صرفاً معرفی یک گجت دانست؛ بلکه نشانه‌ای از یک تغییر پارادایم در جنگ شناختی است: 1⃣ دموکراتیزه شدن وحشت (Democratization of Panic): تا دیروز، تحلیل ریسک جنگ در اتاق‌های دربسته نهادهای اطلاعاتی انجام می‌شد. StrikeRadar این تحلیل را به یک «کالای عمومی» تبدیل کرده است. این یعنی هر شهروند می‌تواند صبح خود را با چک کردن «درصد وقوع جنگ» آغاز کند. این مکانیزم، جامعه را در یک وضعیت «هشیاری دائمی» (Hyper-vigilance) و اضطراب فرسایشی نگه می‌دارد. 2⃣ توهم عینیت (Illusion of Objectivity): این ابزار ادعا می‌کند برخلاف بازارهای پیش‌بینی (مثل Polymarket) که اسیر هیجانات شرط‌بندان هستند، بر پایه «داده‌های خام» استوار است. اما در جنگ شناختی، «انتخاب داده» خود نوعی سوگیری است. وزن‌دهی به حرکت یک سوخت‌رسان، می‌تواند سیگنالی غلط برای شرطی‌سازی ذهن مخاطب باشد 3⃣ مرگ تحلیل‌گر انسانی؟ این پروژه نشان می‌دهد که در سال ۲۰۲۶، «کلود» (Claude) جایگزین تحلیلگران نظامی شده است. وقتی اعتماد عمومی از «کارشناس» به «الگوریتم» منتقل شود، دستکاری ادراک عمومی تنها نیازمند تغییر در ورودی‌های الگوریتم خواهد بود، نه متقاعد کردن انسان‌ها. این ابزار نماد عصر جدیدی است که در آن «اوسینت» (OSINT) دیگر ابزار شفافیت نیست، بلکه می‌تواند به سلاحی برای مدیریت انتظارات آخرالزمانی تبدیل شود. 🏷 پیوست خبری-تحلیلی 🌐 متاکاگ | فراتر از شناخت

💠 افشای پروژه «مهندسی آشوب اغتشاشات» اسرائیل علیه ایران با هوش مصنوعی | Le Figaro | 🔹روزنامه فرانسوی «لو فیگارو» در گزارشی تکان‌دهنده (۳۰ ژانویه ۲۰۲۶)، پرده از یک «جنگ جهانی وب» (World War Web) علیه ایران برداشت. طبق تحقیقات متخصصان دیپلماسی دیجیتال و دیس‌اینفورمیشن، رژیم صهیونیستی فاز جدیدی از عملیات «تغییر رژیم» را نه با موشک، بلکه با «لشکرهای بات» (Botnets) و محتوای تولید شده توسط هوش مصنوعی (AI) آغاز کرده است. 🔺آناتومی حمله: داده‌کاوی یک تهاجم شناختی در حالی که تنش‌های نظامی ظاهراً فروکش کرده، «جنگ روایت‌ها» در فضای مجازی به اوج خود رسیده است. لو فیگارو جزئیات دقیقی از این عملیات هماهنگ منتشر کرده است: ▫️ مکانیزم عمل: استفاده از شبکه‌ای عظیم از حساب‌های کاربری غیرواقعی (Inauthentic Accounts) که از خارج هدایت می‌شوند. ▫️ هدف راهبردی: دستکاری افکار عمومی ایران، حمایت مصنوعی از اغتشاشات و برجسته‌سازی چهره‌هایی مانند «رضا پهلوی». ▫️ حجم آتش باری سایبری: 💢 یک کلاستر شامل ۴,۷۶۵ حساب کاربری در شبکه X (توییتر سابق)، مجموعاً ۸۴۳ میلیون توییت منتشر کرده‌اند. 💢 شبکه دیگری شامل ۱۱,۴۲۱ حساب، مسئول ثبت ۱.۷ میلیارد لایک بوده است. هشتگ محوری پمپاژ شده: #KingRezaPahlavi. 🔺این آمار ارقام صرفاً عدد نیستند؛ بلکه نشانگر پیاده‌سازی تکنیک پیشرفته «آستروتورفینگ» (Astroturfing) یا «چمن مصنوعی» هستند. دشمن در این استراتژی به دنبال چیست؟ 1⃣ ایجاد «اجماع کاذب» (False Consensus Effect): وقتی ۱.۷ میلیارد لایک توسط ماشین‌ها تولید می‌شود، هدف این است که به کاربر ایرانی القا شود "همه این‌گونه فکر می‌کنند". این تکنیک با فعال‌سازی «تایید اجتماعی» (Social Proof)، ذهن مخاطب را وادار به هم‌رنگی با جماعتِ (ساختگی) می‌کند. 2⃣ اشباع شناختی (Cognitive Saturation): تولید ۸۴۳ میلیون توییت یعنی «بمباران اطلاعاتی». هدف این است که صدای واقعی و تحلیل‌های منطقی در میان نویزهای تولید شده توسط هوش مصنوعی دفن شود و سیستم پردازش ذهنی مخاطب دچار خطا و خستگی گردد. 3⃣ دستکاری واقعیت (Reality Distortion): این عملیات ثابت می‌کند که آنچه در «تایم‌لاین» می‌بینید، بازتاب واقعیت کف جامعه نیست؛ بلکه خروجی یک «کارخانه تولید واقعیت» است که توسط هوش مصنوعی و سرویس‌های اطلاعاتی دشمن مدیریت می‌شود. این گزارش سندی است بر اینکه در عصر پسا-حقیقت، «لایک‌ها» سربازان دشمن‌اند و «هشتگ‌ها» گلوله‌های جنگ شناختی. 🏷 پیوست خبری-تحلیلی 🌐 متاکاگ | فراتر از شناخت

💠 ژئوپلیتیک هوش مصنوعی در منطقه MENA؛ مصر به دنبال حاکمیت دیجیتال | ITP.net | 🔹قاهره در حال بازتعریف نقش خود در نقشه جهانی فناوری است. در اقدامی که نشان‌دهنده تغییر اولویت‌های راهبردی دولت مصر است، نخستین اجلاس بزرگ «Ai Everything» در خاورمیانه و آفریقا (MEA)، تحت حمایت مستقیم «عبدالفتاح السیسی»، رئیس‌جمهور مصر، در قاهره برگزار می‌شود. این رویداد که فوریه ۲۰۲۶ را هدف گرفته، صرفاً یک نمایشگاه تجاری نیست؛ بلکه بیانیه‌ای سیاسی برای گذار مصر به سمت یک «اقتصاد مبتنی بر هوش» (Intelligence-driven Economy) است. 🔹محورهای راهبردی اجلاس: این نشست که با همکاری غول فناوری «GITEX» و وزارت ارتباطات مصر برگزار می‌شود، بازیگران کلیدی از ۳۰ کشور را گرد هم می‌آورد تا بر موارد زیر تمرکز کنند: ▫️توسعه زیرساخت‌های ملی هوش مصنوعی به عنوان ستون فقرات امنیت ملی. ▫️حرکت به سمت «حکمرانی دیجیتال پیشرفته» و تنظیم‌گری مقررات هوش مصنوعی در سطح منطقه. ▫️سرمایه‌گذاری روی سرمایه انسانی برای رقابت در صنایع آینده. 🔺این رویداد دارای لایه‌های پنهان قابل تأملی است: ۱. تثبیت "قدرت هنجاری" (Normative Power) در هوش مصنوعی: حضور نهادهای بزرگی مانند «برنامه توسعه سازمان ملل» (UNDP) و «بانک جهانی» در این اجلاس نشان می‌دهد که مصر به دنبال تبدیل شدن به هاب منطقه‌ای برای «قانون‌گذاری» و تعریف استانداردهای «هوش مصنوعی مسئولانه» است. در جنگ شناختی، هر کشوری که بتواند "استانداردها" را تعریف کند، بر "روایت‌ها" مسلط خواهد شد. ۲. حمایت مستقیم ریاست جمهوری نشان می‌دهد که قاهره، هوش مصنوعی را دیگر یک کالای لوکس نمی‌داند، بلکه آن را اهرمی برای «نفوذ سیاسی» در آفریقا و جهان عرب می‌بیند. تبدیل شدن به دروازه ورود فناوری به قاهره، به معنای کنترل شریان‌های داده و اطلاعات در منطقه‌ای است که تشنه توسعه دیجیتال است. 🏷 پیوست خبری 🌐 متاکاگ | فراتر از شناخت

💠 بومی‌سازی هوش مصنوعی و داده و نبرد برای "استقلال فرهنگی" در MENA | Morocco World News | 🔹در «وب سامیت ۲۰۲۶ قطر»، مراکش از یک استراتژی جسورانه پرده برداشت که فراتر از دیجیتالی‌سازی صرف است. «آمال الفلاح سغروشنی»، وزیر انتقال دیجیتال مراکش، در دوحه اعلام کرد که رباط در حال پیاده‌سازی مدلی از توسعه است که در آن هوش مصنوعی نه یک ابزار وارداتی، بلکه ستون فقرات «برنامه‌ریزی اقتصادی» و «مدیریت عمومی» کشور است. 🔹این طرح که بخشی از چشم‌انداز «دیجیتال مراکش ۲۰۳۰» است، بر نکات کلیدی زیر استوار است: ▫️دیپلماسی دیجیتال منطقه‌ای: ایجاد هاب توسعه پایدار دیجیتال با همکاری UNDP برای رهبری فناورانه در آفریقا و جهان عرب. ▫️زیرساخت حاکمیتی: راه‌اندازی کیف پول دیجیتال ملی و شبکه 5G برای پشتیبانی از کلان‌داده‌ها. ▫️هوش مصنوعی بومی: تمرکز ویژه بر مدل‌هایی که با زبان‌ها و بسترهای فرهنگی منطقه سازگار شده‌اند. 🔺دفاع در برابر «امپریالیسم الگوریتمی» سخنان سغروشنی حاوی کدهایی است که در ادبیات امنیت شناختی بسیار حیاتی هستند: ۱. بومی‌سازی LLMها؛ سنگر مقاومت فرهنگی: تاکید وزیر بر «توسعه مدل‌های هوش مصنوعی منطبق با زبان و فرهنگ منطقه‌ای» یک اقدام تدافعی هوشمندانه است. در عصر هوش مصنوعی، مدل‌های زبانی بزرگ (LLMs) غربی حامل سوگیری‌های فرهنگی و ارزشی سازندگان خود هستند. مراکش با ساخت مدل‌های بومی، در تلاش است تا از «استعمار شناختی» جلوگیری کند و اجازه ندهد روایت‌ها و ارزش‌های جامعه‌اش توسط الگوریتم‌های بیگانه بازنویسی شوند. ۲. حرکت به سمت «AI Made in Morocco» نشان می‌دهد که این کشور درک کرده است که در جنگ‌های آینده، امنیت ملی مساوی با استقلال در پردازش داده‌هاست. وابستگی به زیرساخت‌های هوش مصنوعی خارجی، به معنای واگذاری کلیدهای مدیریت افکار عمومی به بازیگران ثالث است. ۳. صدور دکترین فناورانه: تلاش برای تکثیر این مدل‌ها در کشورهای آفریقایی و عربی، نوعی «قدرت نرم» برای مراکش ایجاد می‌کند. کشوری که پلتفرم‌های شناختی منطقه را طراحی کند، بر ناخودآگاه جمعی و جریان اطلاعات در آن منطقه نیز تاثیرگذار خواهد بود. 🏷 پیوست خبری 🌐 متاکاگ | فراتر از شناخت

💠 شناسایی اصطکاک شناختی و تله‌های ادراکی در طراحی محیط 🔹در یک گام انقلابی برای پیوند علوم شناختی و مهندسی محیط، پژوهشگران «ETH زوریخ» و «ویرجینیا تک» از مدل نوینی تحت عنوان «شبیه‌سازی‌های عامل‌محور محیطی» (Agentic Environmental Simulations) رونمایی کردند. این پژوهش که پارادایم‌های سنتی تعامل انسان-رایانه (HCI) را به چالش می‌کشد، پیشنهاد می‌دهد که محیط‌های ساخته‌شده نه به عنوان توده‌های فیزیکی، بلکه به عنوان «شرکای شناختی پویا» در نظر گرفته شوند. 🔹در این رویکرد، به جای محاسبات قطعی فیزیکی، از «مدل‌های زبانی بزرگ» (LLMs) برای پیش‌بینی وضعیت محیط بر اساس «انتظارات معنایی» استفاده می‌شود. این سیستم از یک معماری شناختی دوگانه (Dual-Process) بهره می‌برد: ▫️۱. خلبان‌خودکار اکتشافی (Heuristic Autopilot): لایه کم‌محاسبه برای امور روزمره و مسیریابی عادی (مشابه سیستم ۱ تفکر انسان). ▫️۲. استدلال اپیزودیک (Episodic Reasoning): ماژولی با محاسبات بالا که تنها در لحظات «شگفتی» (Surprisal) یا ابهام محیطی فعال می‌شود (مشابه سیستم ۲ تفکر انسان). 🔺این پژوهش مفاهیمی را معرفی می‌کند که در ادبیات جنگ شناختی و مدیریت ادراک بسیار حائز اهمیت هستند: ۱. فرمول‌بندی اصطکاک شناختی (Cognitive Friction): پژوهشگران شاخصی کمی برای اندازه‌گیری «انحراف نشانه‌شناختی» (Semiotic Divergence) ارائه کرده‌اند: این فرمول میزان اختلاف بین «انتظار ذهنی عامل» (E_{gen}) و «واقعیت فیزیکی محیط» (R_{phys}) را می‌سنجد. هرچه این عدد بالاتر باشد، یعنی محیط سیگنال‌های غلطی به ذهن کاربر ارسال می‌کند. ۲. امکانات فانتوم (Phantom Affordances) به مثابه تله: «اصطکاک شناختی بالا» منجر به پدیده‌ای به نام «امکانات فانتوم» می‌شود؛ نقاطی که معماری وعده‌ای می‌دهد که قادر به انجامش نیست. در فضای عملیات روانی، این نقاط همان جاهایی هستند که «ناهمترازی نشانه‌شناختی-شناختی» رخ می‌دهد و فرد دچار سردرگمی یا «لحظات گم‌گشتگی» (Moments of Disorientation) می‌شود. ۳. بازتعریف توهم (Hallucination) هوش مصنوعی: نکته درخشان این پژوهش، تغییر نگاه به «توهمات» مدل‌های مولد است. در اینجا، توهم یک خطا نیست، بلکه یک «ابزار تشخیص» (Diagnostic Tool) است. وقتی هوش مصنوعی در شبیه‌سازی دچار توهم می‌شود، یعنی طراحی محیط دارای ابهام است و سیگنال‌های محیطی نتوانسته‌اند واقعیت را به درستی به ذهن منتقل کنند. ۴. نقشه‌های حرارتی ادراکی (Perception Heatmaps): این سیستم با جدا کردن واقعیت هندسی از واقعیت تجربی، نقشه‌های حرارتی تولید می‌کند که نه دما، بلکه «بار احساسی»، «استرس» و «ریسک ادراکی» را نشان می‌دهند. این ابزار می‌تواند پیش از ساخت یک محیط، نشان دهد که کدام بخش‌ها پتانسیل ایجاد اختلال شناختی در کاربران (به‌ویژه افراد با تنوع عصبی) را دارند. ✅ این فناوری از مرحله بهینه‌سازی فضا عبور کرده و به «ارکستراسیون شناختی» (Cognitive Orchestration) رسیده است. در دنیایی که محیط‌ها می‌توانند ذهن را جهت‌دهی کنند، حفظ «حاکمیت شناختی» (Cognitive Sovereignty) و شفافیت در طراحی، مرز باریک میان یک محیط هوشمند و یک محیط دستکاری‌کننده ذهن است. 🏷 پیوست تخصصی (متن کامل گزارش) 🌐 متاکاگ | فراتر از شناخت