چه کنی بر دل خود آب شدی از گریه بغض سر بسته از این حال و هوا می شکند

تا که نشکسته ای از غصه کمی راه برو که قد و قامت تو زیر بلا می شکند

باز بوسیدم از این دست که زد شانه مرا حیف یک روز کسی دست تو را می شکند ..

تو سیه پوش من و شهر به همدردی تو حرمت شیر خدا را همه جا می شکند

کودکانت همه در پشت سرت می لرزند که درِ خانه به یک ضربه ی پا می شکند

می دوی پشت علی تا که رهایش نکنی ضربه ای می رسد و آینه را می شکند

بس که دنبال علی روی زمین می افتی دل جدا، سینه جدا، دست جدا می شکند حسن لطفی

روضه ی رسول الله روضه ی تنهایی علی ست روضه ی بازوی شکسته است .. روضه ی درد دل با چاه است .. روضه ی فرق شکافته است روضه ی پاره پاره ی جگر حجت خدا در تشت است .. روضه دوره شدنِ حسین است .. روضه ی آغاز دردهاست ..

درد جهل مردم ... دردِ ناشکریه نعمتهایی تمام شده _أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي .. _

پیغمبری که یک عمر غمخوار امت اش بود ؛ مزد رسالت او ، سیلی به دخترش بود ..

اشتیاقی که مرا زنده نگه داشت تویی .. :) #سوم_شخص_مفرد