هنر واقعا بعد از خودِ خدا، نجات دهنده واقعیه.

تموم شدن این ترمی که توش فقط کلاس استاد حامدی و یکم شعیب رو دوست داشتم. با علم اینکه دیگر با استاد حاندی کلاس نخواهم داشت خیلی غمگینه.

همیشه برای من آخر ترم‌ها خیلی غمگینن. انگار یادم میاد که عه، یک ترم دیگه‌هم از اون هشت ترمی که اول دانشگاه میگفتی اووو کو تا تموم شدنش، گذشت. و واقعا چه حکمتی‌ست که همیشه در آغاز، نگاهِ من به سرانجام است و بابتش هزار هزار غصه میخورم؟

ولی فهمیدم دانشگاه اومدن به هدفی جز سر کلاس نشستن و مفید بودن چقدر بیشتر از دانشگاه اومدن و سر کلاس رفتن و احساس نامفیدی کردن حال میده.

بدبختی اینه ته هرکدوممون یا جور بدبخت و غمگین و فلک‌زده ایم. آی.

آره خودمون کم بدبختی داریم؟ بشینیم برای همه آدمای غمگین دانشگاهی گریه کنیم حانیه جون.

اینم بگم که.

مهربونی دیدن از آدم‌هایی که توقع ازشون نداری، واقعا لذت بخشه. و نامهربونی دیدن از کسایی که ازشون توقع داری، به همون اندازه غمگین کننده..

و من امروز از یه آدم مهربون، که فقط حضورش تو زندگیم این مهربونی و نانازیت رو منتقل می‌کرد و برام کافی بود، یک مهربونی بزرگ هدیه گرفتم :)

و چقدر بهم چسبید خدای مهربون. ممنونم بابت بنده‌های مهربونی که آفریدی.

از یه دوشنبه توقع نداشتم اینقدر آشغال باشه، و از زندگی خودم هم.