بدبختی اینه ته هرکدوممون یا جور بدبخت و غمگین و فلک‌زده ایم. آی.

آره خودمون کم بدبختی داریم؟ بشینیم برای همه آدمای غمگین دانشگاهی گریه کنیم حانیه جون.

اینم بگم که.

مهربونی دیدن از آدم‌هایی که توقع ازشون نداری، واقعا لذت بخشه. و نامهربونی دیدن از کسایی که ازشون توقع داری، به همون اندازه غمگین کننده..

و من امروز از یه آدم مهربون، که فقط حضورش تو زندگیم این مهربونی و نانازیت رو منتقل می‌کرد و برام کافی بود، یک مهربونی بزرگ هدیه گرفتم :)

و چقدر بهم چسبید خدای مهربون. ممنونم بابت بنده‌های مهربونی که آفریدی.

از یه دوشنبه توقع نداشتم اینقدر آشغال باشه، و از زندگی خودم هم.

آقایی همه راش‌های تیزر رو از اونور صورتم گرفت که دوسش ندارم. عجله‌ای هم بود، خسته‌هم بودیم، نورهم داشت می‌رفت، بنده‌خداهم بودن همه، روم نشد بگن آقایی از اونور بگیر. از همین الان دلم میخواد تیزرو بندازن تو جوب.

من و ریحانه هرچی به کیفمون آویزون میکنیم انگاری چشم میخوره : )))))))))))))

پاندایی که دیروز این بچه برام آورده بود رو آویزون کرده بودم. اصلا جوری نبود که بتونه بیفته، ولی افتاد...

الان اینقدر توده غم بزرگی در شکممه، که برای این پانداعه نشستم دارم گریه میکنم خدایا.