احساس میکنم نوشتن باهام قهر کرده.

آقای امام حسین ، شما تنها کسی بودید که بدون ریختن طرح رفاقت ، شدید شفیق‌ترین رفیق.

یه وقتایی خیلی خودمونو جمع و جور میکنیم. خیلی به خودمون فشار میاریم که با چیزی که نیستیم برا خودمون اعتبار بخریم و خودمونو اثبات کنیم، ولی بعضی وقتا توی نگاه هایی که بهمون میشه میبینیم آدما دنبال اون سادگی و بی شیله پیله بودنه میگردن. البته به بیننده هم بستگی داره. اگه شخصیت خودش هم فیک و ساختگی باشه، خب ما رو توی ترازوی عیار خودش میسنجه. اما حرف من اینه، سادگی همیشه درست ترین روشه.

هوا یه‌طوری گرمه که آدم خواه‌ناخواه دلش میخواد جامعه گریز بشه.

غم‌گینم مثل فنای محمد‌رضا‌گلزار.

از روابط سطحی خسته‌ و نیازمند یک رابطۀ عمیق و بادوامم.

کاش یک تیکه ابر بودیم و تو آسمون. دیگه نمیشه تو زمین موند.

انگار نه انگار که همین چند‌وقت‌پیش بود که یک‌آن احساس کردم همه‌چیز خیلی‌خوب داره پیش میره. همه‌چیز به طرز عجیبی ایده‌آل و دوست‌داشتنی بود. حتی آسمون ، حتی ابرها. حتی غروب‌ها هم دلپذیرتر بود. حتی طعم چایی سر صبحانه هم به مراتب بهتر بود. ولی ؟ بازم موندگار نبود. بازم گول خوردم و افتادم توی تله. بازم دلبسته شدم. حالا هم که انگار باید تقاصش رو پس بدم.

تنها چیزی که باعث میشه تنفر درونم عمیق‌تر بشه ، اینه‌که من با چشمای خودم دیدم که اکسیر شفای من توی دست‌های تو بود، اما نجاتم ندادی و فقط نابودیمو به تماشا نشستی.

آیینه‌ام بودی ای‌کاش برگردانی من رابه من