از‌تک‌تک‌کسایی‌که‌ابزاری‌نگاهم‌میکنن، متنفرم.

حق‌با‌جنابِ‌شجریان‌بود : سرنوشت‌را‌باید‌از‌سر، ‌نوشت.

امروز‌‌که‌داشتم‌با، ‌بابا‌‌حرف‌میزدم نگاهش‌افتاد‌به‌اون‌تار‌مویِ‌ سفید‌ِکنار‌شقیقه‌م‌و‌زل‌زد‌به‌‌چشمام‌و‌ گفت‌: [ چقدر‌بزرگ‌شدی‌تو، کِی‌انقدر‌قوی‌شدی‌ که‌من‌ندیدم؟ انگار‌نه‌انگار‌همین‌ دیروز‌‌یه‌دختر‌کوچولو‌بودی، ‌داری‌‌پیر‌میشیا. ] اره‌بابا، دختر‌کوچولویِ‌طفلکیت‌داره‌پیر‌میشه ولی‌تو‌‌پیر‌نشو‌‌بابا، تو‌جوون‌بمون. تو‌بمون، چون‌تنها‌آدم‌ِ‌امنه‌‌زندگیِ‌ دختر‌کوچولوتی♥.

من‌نمیگم‌دوسِت‌دارم، به‌جاش‌برات‌ غذا‌میپزم.

معده‌ی‌عزیزم؛ ممنون‌که‌بلاخره‌کار‌خودتو‌کردی.

0:58

این‌خیلی‌برام‌ارزشمنده.

بنا‌کنندۀشادی‌هایِ‌من‌باش. مگر‌چقدر‌وقت‌داریم؟ - نادر‌ابراهیمی -

امروز‌بعد‌از‌مدت‌ها‌‌‌دوتا‌از‌کانال‌هایِ‌‌ محبوبِ‌تلگرامیم‌رو‌چک‌کردم، و‌پیام‌های ‌قبلی‌شون‌رو‌خوندم، و‌درکمال‌ناباوری‌ دیدم‌که‌‌باهمدیگه‌ازدواج‌کردن‌.‌ بدون‌هیچ‌نسبت‌فامیلی،‌ وازدوتا‌شهر‌مختلف‌، و‌کیلومترها‌فاصله. نمیدونم‌چرا‌انقدر‌ذوق‌زده‌و‌خوشحالم.‌ و‌نمیدونم‌چرا‌‌هرچی‌بیشتر‌‌‌عکسای‌ ‌عقدشون‌رو‌میبینم‌نیشم‌بازتر‌میشه✨.

نمیدونم‌چیه‌که‌وقتی‌دوتا‌زوج‌ جوون‌و‌عاشق‌میبینم، انقدر‌‌براشون‌ ذوق‌میکنم‌و‌خوشحال‌میشم‌و‌مدام‌ دعا‌شون‌میکنم‌‌‌‌که‌عنان‌از‌کف‌میدم.

وقتی‌‌‌‌‌میبینم‌هنوز‌عشق‌رو‌میشه‌در‌آدمها‌ پیدا‌کرد، هنوز‌‌‌میشه‌افسانه‌هارو‌باور‌کرد‌ هنوز‌میشه‌لیلی‌و‌مجنون‌هارو‌دید، و‌هنوز‌‌ [ حُبِ ] واقعی‌وجود‌داره‌باعث‌میشه‌ از‌عمق‌وجودم‌لبخند‌بزنم.‌ اینکه‌میبینم‌تویِ‌این‌زمونه‌، هنوزم‌کسایی‌هستن‌که‌فراق‌رو‌به‌جون‌‌ میخرن‌و‌نهایتا‌به‌‌شهدِ‌شیرینِ‌عشق‌ میرسن‌‌و‌تعهد‌شون‌واقعیه، باعث‌میشه‌ امیدوار‌بشم.‌ اینکه‌میبینم‌به‌دور‌از‌هوس، وفادارانه‌ پایِ‌همدیگه‌وایمیستن، برام‌لذت‌بخشه. واقعا‌دیدن‌این‌گونه‌‌‌‌‌وصال‌ها‌، و‌به‌پایِ‌هم‌ موندن‌ها‌برام‌شیرین‌ترینه.