این‌کنفرانسو‌بدم‌تموم‌شه؛ دیگه‌ بعدش‌گریه‌گریه‌گریه.

عزیزِ‌من؛ عقربی‌که‌قبلا‌نیشت‌زده به‌مرور‌زمان‌پروانه‌نمیشه. چشمات‌رو‌باز‌کن‌*

تمام‌شب‌‌بی‌خوابی‌کشیدم‌و‌مدام‌‌به‌این‌ فکر‌میکردم‌که‌دلتنگم. دلتنگِ‌چی؟ نمیدونم. من‌یه‌آدمیزادم‌، وهمین‌‌بشر‌دوپا‌همیشه‌ دلتنگه‌.

البته‌‌اضافه‌کنم‌که‌تمام‌شب‌، به‌این‌موضوع‌که‌‌ صبح‌چطور‌قراره‌با‌آدمها‌روبه‌رو‌بشم‌‌و برخورد‌کنم‌هم‌فکرکردم. نتیجه؟ شاید‌باید‌رویِ‌یک‌کاغذ‌به‌رسم‌الخط‌بزرگ بنویسم [ امروز‌غمی‌هستم. نزدیک‌نشوید، غمی‌میشوید؛ بماند‌برایِ‌بعد ] و‌اون‌رو‌رویِ‌‌ پیشونیم‌بچسبونم. راستش‌رو‌بخوای، امروز‌برایِ‌انسان‌بودن زیادی‌خسته‌ام.

امروز/ لبخند / آدمهای‌مهربون‌وخوش‌قلبی‌ که‌هنوز‌هستن/‌ جمله‌یِ[ این‌برایِ‌تو ] / لبخند / بغض‌از‌سر‌شادی / صدایی‌که‌موقع‌ خوندنش‌تویِ‌سرم‌پلی‌شد/ لبخند / او‌و‌دوستانش/ ذوووق / نور‌امید / لب‌هایی‌که‌کِش‌اومده‌و‌لبخند* [ دوشنبه، بیست‌بهمن‌ِ‌‌صفر‌چهار ]

بهتون‌گفته‌بودم‌با‌کوچکترین‌چیز‌ها خوشحال‌میشم. الان‌مثلا‌از‌صبح‌بابت‌همین‌یه‌تیکه‌کاغذ ۵۰بار‌ذوق‌کردم‌و‌هر‌۱‌ساعت‌یکبار‌میرم‌ نگاهش‌میکنم، ودوباره‌ازاول‌.

هنوزهم‌نمیدانم‌چرا‌انسان‌بودن‌را انتخاب‌کرده‌ام‌وقتی‌، می‌توانستم‌ شاخه‌ای‌از‌گل، برگی‌تا‌خورده‌ از‌یک‌کتاب‌یا‌پروانه‌‌ای‌رنگین‌بال‌‌ در‌این‌دنیا‌باشم! درآخر‌من‌میتوانستم‌هرچیزی‌باشم‌ جز‌یک‌انسان.

صلواتی، دعایی، نذری، نیازی، وردی.. میشه‌هرچی‌که‌بلدین، بخونین‌واسم؟ میشه‌کلی‌دعا‌کنید‌و‌فوت‌کنید‌سمتم؟ به‌دعاها‌و‌قلب‌های‌پاکتون‌ایمان‌دارم، به‌اینکه‌ممکنه‌چه‌گره‌های‌کوری‌باز‌بشه. پس‌میشه‌لطفااز‌ته‌دلتون‌دعا‌کنید‌برام؟

ازشدت‌استرس‌قلبم‌تو‌دهنمه‌.

بلاخره‌تموم‌شد، کاپیتان‌هنوز‌زنده‌ست.

بابا‌، باعث‌میشه‌پروانه‌هایِ‌تو قلبم‌‌‌پرواز‌کنن((((((((((((((:✨