هضم‌ِیه‌سری‌اتفاقات‌‌خارج‌از‌عهده‌ی‌آدمیزاده. گاهی‌آدم‌میرسه‌به‌جایی‌که‌دلش‌برای‌خودش‌ میسوزه. راستش‌رو‌بخوای‌حالا‌من، دلم‌برات‌میسوزه‌ نرگسِ‌طفلکی. دلم‌برات‌میسوزه‌نرگسی‌که‌، تا‌اینجا‌اومدی ودووم‌آوردی. دلم‌برات‌میسوزه‌نرگسی‌که‌، خودتو‌تا‌ اینجایِ‌قصه‌به‌هر‌سختی‌ای‌که‌بود‌کشیدی. دلم‌برات‌میسوزه‌که‌باید‌شاهد‌پایان‌ قصه‌ت‌باشی‌.

- باز‌کن‌در‌که‌گدایِ‌سحرت‌برگشته‌. وهاب، ستار، رزاق، فتاح، رحمان، الله. اصلا‌مرا‌می‌بینی؟ میشود‌من‌ِشکسته‌شده‌و‌فنا‌پذیر‌ را‌بغل‌کنی؟

غم‌، گاهی‌اونقدر‌عظیم‌میشه‌که‌واژه‌ها برای‌بیانش‌عاجز‌میمونن.

پس‌به‌‌‌صدایِ‌غمم‌گوش‌کن‌.

امروزازدردوسط‌متروگریه‌کردم. خودموجمع‌وجورکردم‌، اومدم‌بیرون‌و دوباره‌کنار‌خیابون‌بدون‌اینکه‌حتی‌ صورتم‌رو‌بپوشونم‌، گریستم. بدون‌ترس‌از‌نگاه‌آدمها، بدون‌ترس‌ از‌قضاوت‌هاشون‌‌. این‌نرگس‌رو‌نمیشناسم‌دیگه، واقعا‌نمیشناسمش.

عاریه‌یِ‌تن‌، داره‌جلوه‌ی‌جدیدی‌ازخودش رو‌نشونم‌میده‌و‌از‌توانم‌خارجه!

اوه، ممنونم‌ازت‌عزیزِ‌دلم🤍✨

آقایِ‌ابو‌فاضل. دیگه‌نمی‌تونم‌تظاهرکنم‌به‌خوب‌بودن. حتی‌نمیتونم‌‌برای‌حفظ‌ظاهر‌لبخند‌بزنم. زندگیم‌‌تیکه‌تیکه‌‌شده، ومن‌نمیدونم‌کجا‌باید‌دنبال‌تیکه‌هاش‌بگردم. گره‌ای‌که‌زده‌بودمم‌باز‌شده، رسیدم‌به‌ته‌خط. انگار‌وسط‌‌یه‌قمار‌همه‌چیزم‌روباختم، خودم‌رو‌باختم، وجودم‌رو‌باختم‌ و‌ بازنده‌ای‌بیش‌نیستم‌. استیصال‌تمام‌وجودمو‌پر‌کرده، وحالامن یه‌آدم‌مستأصلِ‌‌تنهام. تنها‌‌‌نه‌درواژه، تنها‌به‌معنایِ‌‌واقعی. کلمات‌برای‌بیان‌حالم‌حقیرن، کوچیکن، عاجزن‌وناتوان. رسیدم‌به‌لحظه‌ی‌انقطاع، منقطع‌شدم. اینبار‌ازت‌نمیخوام‌درستش‌کنی، نمیخوام راست‌و‌ریستش‌کنی، نمیخوام‌توانشو‌ بهم‌بدی، هیچی‌ازت‌نمیخوام‌جز‌یه‌چیز. کفیل، شمارو‌به‌لحظه‌یِ‌اضطرار‌حسین‌(ع) تو‌علقمه‌بالایِ‌سرت، فقط‌تمومش‌کن، یکاری‌کن‌عذاب‌نکشم. من‌دیگه‌جونی‌برام‌نمونده‌عمو‌عباس.

دقیقا‌دو‌روز‌پیش‌بود‌که‌اینا‌رو‌نوشتم، دوروز‌پیش‌بود‌که‌نوشتم [ اصلا می‌بینی منو؟ ]

و‌فردایِ‌اون‌روز، این‌پیام‌‌از‌یک‌شخص‌رندوم‌‌که حتی‌نمیشناسمش‌رسید‌به‌دستم. نمیدونم‌چی‌بگم، اما‌مطمئنم‌که‌صدام بهت‌میرسه‌. یعنی‌مطمئن‌بودم‌اما‌آدمیزاده‌دیگه، گاهی‌فراموشکاره‌و‌نیازه‌که‌بهش‌یادآوری‌بشه‌. حالا‌بهم‌یادآوری‌شد‌الان‌که‌هیچکسو‌ ندارم، تو‌منو‌می‌بینی. حواست‌بهم‌هست، از‌اشکام‌دردامو‌میخونی، همین‌برای‌من‌کافیه‌دیگه‌نه؟ پس‌یا‌کاشف‌الکرب‌عن‌وجه‌الحسین، منتظرتم‌. منتظر‌اینکه‌نجاتم‌بدی، خلاصم‌کنی‌و تموم‌شه‌. اینجوری‌منم‌کمتر‌عذاب‌میکشم. راستش‌دیگه‌نمیتونم‌دووم‌بیارم. پایان‌همیشه‌که‌بدنیست، هست؟ پس‌یه‌پایان‌عزتمندانه، بهتر‌از‌یه‌‌‌شرایط عذاب‌آوره‌. من‌مطمئنم‌بهت‌و‌میدونم‌که‌چقدر‌ خوش‌قولی‌‌.

فقط‌خواب‌ِروزه‌دار‌عبادته؟یا‌غم‌ِروزه‌دار‌ هم‌عبادته؟