دلم‌میخواد‌بابت‌این‌اتفاق‌بمیرم.

یکسری‌حرف‌هایی‌از‌نحوه‌ی‌شهادت‌‌ ایشوننقل‌شده‌که‌‌از‌صبح‌تا‌همین‌الان‌دائما‌ این‌سوال‌توی‌سرم‌میاد‌که‌ [ واقعا‌کسانی‌که‌شهیدش‌کردن‌انسان‌ بودن؟ ] چطور‌یه‌انسان‌میتونه‌‌یه‌انسانِ‌دیگه‌رو فارغ‌از‌هر‌عقیده‌و‌باوری‌مُثله‌کنه‌؟

راستی‌یادم‌نبود‌۱۴۰۰‌سال‌پیش‌هم‌ انسان‌هایی‌بودن‌که‌به‌اهل‌بیت‌خدا جسارت‌کردن‌و‌‌‌بدن‌های‌مقدسشون‌رو‌ مُثله‌کردن‌. اینجاست‌که‌میفهمم‌نوادگانِ‌‌قاتلین‌ ابا‌عبدالله‌(ع) هنوز‌هم‌هستن. البته‌خیلی‌‌مناسب‌نیست‌که‌واژه‌ی‌ " انسان‌ " رو‌برای‌اون‌ها‌‌و‌نوادگانشون‌ به‌کارببریم‌. شاید‌بایدگفت‌حیوان‌ [ البته‌با‌عرض‌معذرت‌از‌جایگاه‌حیوانات‌ ] وحوش‌، نمیدونم‌هر‌واژه‌ای‌که‌بتونه وحشی‌گری‌و‌خویِ‌کثیف‌این‌هارو‌نمایان‌کنه.

بابت‌کشتن‌بسیجی‌پول‌گرفتید؟ ۲هزار‌دلار؟چقدر‌ارزونید‌ چقدر‌بی‌مایه‌اید‌ چقدر‌پستید‌ چقدر‌حقیرید‌، چقدر‌کثیفید‌واقعا‌. شما‌وحوشِ‌کثیفی‌که‌اگر‌فردا‌بابت‌ جنایتتون‌‌دستگیر‌بشید‌و‌نهایتاً‌حکم اعدام‌براتون‌صادر‌بشه‌ [ که‌به‌نظر‌من‌ برا‌ی‌این‌وحوش‌اعدام‌کمترین‌چیزه‌ ] یکسری‌آدم‌کثیف‌تر‌از‌خودتون‌میان‌و هشتگ‌ *نه‌به‌اعدام‌ میزنن‌. لعنت‌به‌شما‌و‌ذاتتون، لعنت‌به‌حامیانتون‌‌.

بی‌صبرانه‌منتظر‌دستگیر‌شدن‌و‌قصاص دقت‌کنید‌قصاص‌نه‌اعدام‌‌ ‌[ چون‌مقوله‌ی‌قصاص‌با‌اعدام‌متفاوته‌ ] این‌وحوش‌و‌قاتلین‌شهید‌خواهم‌بود. اون‌روزی‌که‌قاتلینش‌اعدام‌بشن‌قطعا خوشحال‌خواهم‌بود‌‌. زیاده‌رویه؟ آره‌میخوام‌زیاده‌روی‌کنم‌ میخوام‌برای‌‌مرگ‌وحوشی‌که‌قلب‌ یک‌انسان‌روزنده‌زنده‌از‌سینه‌ش‌خارج‌‌ کردن‌خوشحالی‌کنم‌، هرچند‌که‌ مرگ‌‌هم‌براشون‌کمه.

به‌پیکرش‌بی‌حرمتی‌کردید؟ هلهله‌کردید؟ جسارت‌کردید؟ روز‌اعدامتون‌هلهله‌خواهم‌کرد‌‌‌‌. به‌اندازه‌ی‌تمام‌‌جنایت‌هاتون‌نفرتم‌ازتون‌ هرروز‌بیشتر‌میشه‌جماعت‌ِ‌سطلی.

-

هیچی‌مثل‌بارون‌نمیتونه‌حس‌زنده‌بودن‌ بهم‌بده‌.

آقا‌سید‌رضا، دوسال‌پیش‌‌توی‌چنین‌روزی‌ یعنی‌روز‌شهادت‌شما‌، غرق‌بودم‌توی‌ حلاوت‌آغوشتون‌‌ کاش‌الان‌هم‌روبه‌رویِ‌گنبدتون‌بودم‌، کاش(:

یکی‌از‌چیزهایی‌که‌توی‌این‌روز‌ها‌یِ‌سخت‌ و‌عجیب‌‌و‌دوست‌نداشتنی‌، من‌رو‌ به‌این‌دنیا‌وصل‌میکرد‌ سیاهیِ‌عزایِ‌شما‌بود‌آقای‌امام‌حسین. هربار‌توی‌شهر‌‌نگاهم‌می‌افتاد‌به‌‌‌ بیرق‌ها‌و‌کتیبه‌های‌‌شما‌دلم‌گرم‌میشد‌‌که‌ [ ببین‌هنوزم‌یه‌روزنه‌ی‌نوری‌هست‌، هنوز‌ابی‌عبدالله‌هست، هنوز‌‌وقت‌هست‌که‌برای غمش‌گریه‌کنی‌ ] اما‌حالا‌‌همین‌ها‌هم‌جمع‌میشه‌و‌همه‌چیز‌ به‌حالت‌قبل‌برمیگرده‌‌و‌من‌نمیتونم‌ به‌این‌مردمِ‌بی‌تفاوت‌ثابت‌کنم‌که‌غمت‌ تاابد‌توی‌قلبم‌زنده‌ست‌. نمیتونم‌بهشون‌ثابت‌کنم‌که‌هرچقدر‌برای‌ زخم‌هات‌اشک‌بریزم‌کمه‌. تو‌بگو‌چیکار‌کنم‌‌آقایِ‌امام‌حسین؟ من‌بدونِ‌محرم‌و‌صفرت‌چیکار‌کنم؟ کی‌میدونه‌سال‌بعد‌‌میتونم‌برای‌‌رقیه‌ت‌ اشک‌بریزم‌یانه؟ کاش‌مثل‌تمام‌کسایی‌که‌سال‌پیش‌محرم‌ برات‌اشک‌ریختن‌و‌امسال‌محرم‌ خریدی‌شون‌، مارو‌هم‌بخری‌‌ کاش‌یه‌نگاهی‌به‌جنسِ‌خراب‌ما‌هم‌بندازی‌ تصدقت‌شم. [ پنجشنبه / بیست‌‌و‌نهمِ‌صفر‌١٤٤‌٨ / شب‌اول‌ربیع‌ / ٢٢مرداد‌صفر‌پنج‌ ]

آقایِ‌‌ابا‌عبدالله‌فقط‌یه‌چیزی‌ته‌گلوم‌میمونه‌ اگه‌بهت‌نگم‌. شمارو‌به‌سرازیریِ‌باب‌القبله‌، تو‌سرازیریِ‌قبرم‌آقا‌‌‌ منو‌تنها‌نگذار. من‌چشمام‌حتی‌زیر‌خاکم‌برات‌گریه‌میکنه‌ اگه‌بیای‌، برای‌زخمات‌ اگرم‌نیای‌و‌سر‌نزنی‌به‌نوکرت‌، برای‌نیومدنت‌. ماکه‌نوکرِ‌خوبی‌نبودیم، ولی‌شما‌خیلی‌آقایی.

شاید‌باورتون‌نشه، ولی‌من‌زنده‌ام‌بچه‌ها.