از‌آدمایی‌که‌به‌رفیقام‌نزدیک‌میشن ؛ متنفرم .

حرفام‌ته‌کشیدن‌‌ .

‌

‌زبونِ‌شمالی‌آ>>>>>>>>>>>>>>>

بعضی‌وقتا‌ ؛ واقعا‌رو‌مخ‌میشم‌ .

تو مَرا در آغوش‌میکشي وٌ من ؛ گویی خرواري از مورفین در رگهایم جاري شده‌است ..

بعضی‌وقتا‌هست ؛ دلم‌میخواد‌‌پیویش‌حرف‌بزنم‌ اما‌نمیدونم‌چی‌بگم‌ ؛ و‌این‌خیلی‌بده .

از‌آدمایی‌که‌‌‌‌دروغ‌میگن‌ ؛ متنفرم .

اونجایی‌که‌‌‌سیوِ‌مخاطبینتُ‌ ؛ از‌الفاظُ‌القابشون ؛ به‌اسمُ‌فامیلیشون‌‌تغییر‌میدی .. دقیقا‌همون‌لحظه‌خیلی‌دردناکه !'

گاهی‌اوقات‌ ؛ آدما‌انقدر‌تنها‌میشن‌‌که‌‌هیچکس‌‌متوجه‌حالِ‌ بدشون‌نیست‌‌ ؛ حتی‌‌همه‌یادشون‌میره‌‌همچین‌کسی‌‌وجود‌ داره‌ اون‌آدم‌‌در‌اون‌لحظات‌ ؛ ‌تویِ‌خلسهُ‌تنهایی‌‌فرو‌میره‌ ؛ اما‌بعد‌‌به‌تنهاییش‌عادت‌میکنه‌ ..

معتقدم‌ ؛ آدمایی‌که‌به‌تنهاییشون‌عادت‌میکنن‌ از‌‌مظلوم‌ترین‌ ؛ مهربون‌ترین‌ ؛ قوی‌ترین‌ ؛ قوی‌ترین‌ ؛ و‌قوی‌ترین‌آدمایی‌هستن‌که‌‌‌‌وجود‌دارن‌ ..

واقعا‌برچه‌مبنایی‌ ؛ منتِ‌‌آدماییُ‌میکشم‌که‌‌‌بعد‌‌پشیمون‌بشم‌ آخه‌یکی‌نیست‌بگه‌دختر‌ ؛ عقل‌داری‌تو‌؟‌