کاش‌میشد‌‌یه‌سطل‌آشغال‌ذهنی ‌داشتیم‌ هر‌آدمی‌که‌میرفت‌ ، خاطراتشُ‌میریختیم‌تو‌اونُ‌ اطمینان‌داشتیم‌که‌بعد‌از‌یک‌ماه‌ هیچ‌اثری‌از‌اون‌آدم‌تو‌ذهنمون‌نیست‌ ..

دمِ‌صبح‌‌ باز‌‌غم‌رخنه‌کرده‌تو‌‌وجودم‌‌ ؛ مغزم‌داره‌ پرتُ‌پلا‌میگه‌ ..

به‌قول‌زهرا‌‌ : پستایِ‌۱۲‌شب‌‌تا‌‌۶‌صبح‌‌رو‌ گردن‌نخواهم‌گرفت‌ ..

آشفتگیِ‌ ؛ آشفتگیِ‌محضه‌عزیز‌من‌

گفته‌بودم‌ادما‌جدیدا‌چقدر‌بی‌رحم‌شدن؟‌

خیلی‌‌ ؛ اصن‌یه‌چیزی‌فراتر‌از‌خیلی‌‌

قبلا‌که‌بهشون‌تکیه‌میزدی‌ در‌امان‌بودی‌از‌هر‌‌طوفانی‌ الان‌‌نسیم‌ ؛ ببین‌یه‌نسیم‌ساده‌که‌میاد‌ میبینی‌عه‌‌‌ چرا‌پس‌پشتت‌خالی‌شده ؛ مگه‌‌تکیه‌نداده‌بودی‌‌‌‌‌‌‌ برمیگردی‌میبینی‌‌ ؛ ای‌دل‌غافل‌ پشتت‌که‌خالی‌شده‌هیچی‌‌ از‌پشت‌بهت‌خنجرم‌زده‌ .. و‌‌سیلِ‌سوالات‌‌‌روونه‌‌یِ‌ذهنت‌میشه‌ : مگه‌قول‌نداده‌بود‌‌‌پشتمُ‌خالی‌نکنه؟‌ مگه‌نگفته‌بود‌نمیره؟‌ مگه‌نگفت‌عین‌بقیه‌نیست‌ ؟ مگه‌‌نگفت‌‌تنهام‌نمیزاره‌؟ بابا‌این‌که‌‌نه‌تنها‌رفت‌ ؛ زخمم‌بهمون‌زد‌‌ و‌تو‌میمونیُ‌اعتمادی‌که‌‌له‌میشه میشکنه‌‌ ؛ و‌تموم‌میشه‌ .

همه‌چیز‌آشفته‌ست‌ ؛ اتاقم‌ ؛ کتابخونه‌م‌ ؛ وسایلم ؛ میزم ؛ تختم ؛ ذهنم ؛ وقلبم‌

یه‌غم‌در‌حدِ‌این‌‌ ..

" دُژَم‌‌ " یه‌کلمه‌یِ‌فارسیِ‌اصیله‌‌ ؛ که‌متاسفانه‌‌ کاربرد‌خودشُ‌‌از‌دست‌داده . یعنی‌‌کسی‌که‌ ، همزمان‌ خشمگین‌وُ‌غمگین‌وُ‌دلتنگه

- عتیقه‌هایِ‌خاک‌خورده‌یِ‌ته‌گالری -

یه‌بی‌حسیِ‌عجیبی‌نسبت‌به‌همه‌چیز‌ پیدا‌کردم‌‌ ..