I would recognize you in total darkness, were you mute and I deaf. I would recognize you in another lifetime entirely, in different bodies, different times. And I would love you in all of this, until the very last star in the sky burnt out into oblivion.

در تاریکی مطلق هم تو را می‌شناختم؛ حتی اگر تو لال بودی و من ناشنوا. در زندگی‌ای دیگر هم تو را بازمی‌شناختم؛ با کالبدهایی متفاوت و در زمان‌هایی دیگر. و در تمام این احوال دوستت می‌داشتم، تا آن دم که آخرین ستاره‌ٔ آسمان در کامِ نیستی خاموش شود.

~Autumn is calling🍂))