«پس دیگه اینجا زندگی نمی‌کنی؟» دیک که تازه کاپشنش را درآورده بود، به او نگاه کرد. «سلام به تو هم، جِی.» «نه، جدی می‌گم. آدرس عمارت رو یادت هست؟ یا باید برات بفرستیم؟» «جیسون—» «می‌تونم یه نقشه بکشم. با رنگ‌های روشن. شاید یه مسیر با علامت‌های کوچیک که بگه: اینجا خانواده‌ته، دیک. می‌تونی بیای دیدنمون.» دیک لبخندش را پنهان کرد. «دلت برام تنگ شده بود؟» «ترجیح می‌دم با آجر صحبت کنم.» «دلت خیلی تنگ شده بود.» «امیدوارم توی بلودهیون از پله بیفتی.»

جهیدم 🤣😭

نه وایسید بقیه‌ش رو هم بفرستم 😭😭🤣🤣

دیک دست‌هایش را باز کرد. جیسون نگاهش کرد. «اوه، نه.» «بیا بغلم کن.» «نه.» «جِییییی.» «من آدم بالغی هستم.» «تو سه روزه به من پیام ندادی و الان داری از پله افتادنم رو آرزو می‌کنی.» «من آدم بالغ و پیچیده‌ای هستم.» دیک خندید و خودش جلو رفت تا بغلش کند.

جیسون ابتدا دست‌هایش را بالا آورد، انگار می‌خواست او را پس بزند، بعد انگشت‌هایش پشت لباس دیک جمع شدند. جیسون صورتش را به شانه‌ی او فشار داد. «سه روز خیلی زیاده، احمق.» لبخند دیک محو شد. «آره. می‌دونم.» «دوباره این کار رو نکن.» «سعی می‌کنم بیشتر بیام.» «قول بده.» دیک کمی عقب رفت تا صورتش را ببیند. «قول می‌دم.» جیسون سریع او را رها کرد و با اخم به سمت راهرو رفت. «خوبه. حالا گمشو. داری جلوی در رو می‌گیری.» دیک پشت سرش گفت: «منم دوستت دارم، جیسون!» «خفه شو!» از بالای پله‌ها، تیم فریاد زد: «جیسون گریه کرد! من دیدم!» «تیم دریک، وصیت‌نامه‌ت رو بنویس!»

دوک در آشپزخانه ایستاده بود و به صحنه‌ی روبه‌رویش نگاه می‌کرد. دیک داشت با جیسون بر سر آخرین تکه‌ی کیک مبارزه می‌کرد. تیم مخفیانه از هر دویشان فیلم می‌گرفت. استفانی با صدای بلند شرط می‌بست که جیسون برنده می‌شود. کاس بی‌صدا مقداری از تکه‌ی کیک را از وسط میز برداشت و خورد. دمین با انزجار گفت: «این خانواده هیچ‌گونه تمدن یا انضباطی ندارد.»

«چه اتفاقی افتاده؟» همه با هم گفتند: «هیچی.» بروس آهسته سر تکان داد. «باشه.» بعد آخرین تکه‌ی کیک را برداشت و رفت.

جیسون دهانش باز ماند. «اون... اون کیک من رو دزدید.»

«بــــــروس! اون کیک مال من بود!» صدای بروس: «اسم تو روش نوشته نشده بود.» «من باهاش رابطه‌ی عاطفی داشتم!»