درحال حاضر جمهوری اسلامی معنایی نمی‌ده، ما همه ایرانی هستیم کنار هم برای حفظ وطن و استقلال.

#ناشناس من فکر می‌کنم مثل نظریه‌ی مارکس می‌مونه؛ یعنی تفاوت شعارها و نظریاتی که انقلاب ۵۷ بر اون استوار بود، با اوضاع الان، شبیه به تفاوت نظریه‌ی مارکس برای عبور از لیبرالیسم، با چیزی که منجر به کمونیسم شد، می‌مونه. ناگفته نمونه که جایی خونده بودم پنجاه و هفتی ها صرفاً برای رهایی از چاله‌ی شاه به چاله‌ی دیگری افتادند؛ نمی‌دونم باید کدوم رو باور کنم... مثلا مورد اولی که گفتم، اینکه مبنای این انقلاب و آرمان های اون، در حد تئوری قابل‌قبول بوده و مشکل از زمانی بوده که دست تقدیر اون رو به رنگ واقعیت رنگ‌آمیزی کرده و مشکل از انسان هایی بوده که مسئولیت اون رو عهده‌دار شدند، یا اینکه نه، و مورد دوم درسته، مشکل از مبنای انقلاب بوده و مردم فقط می‌خواستن در گفته، آزاد باشن می‌دونی اگه شبیه فرهنگ بدونیمش، مورد اول، نشون می‌ده که اشکالی در ارزش ها و عقاید نبوده و نماد و هنجارهای اون، خطا رفته و مورد دوم می‌گه که اشکال از همه چیز بوده، هم لایه‌های عمیقش و هم سطحیش...

چیزی که از صحبتت متوجه شدم اینه که آیا ریشه‌ی مشکلات فعلی در انحراف آرمان های اولیه بوده یا خود آرمان ها از ابتدا دچار مشکل بودند؟ این پاسخی عمیق و تخصصی می‌خواد، چیزی که من با تاریخ خوندن و اینها فهمیدم اینه که ایدئولوژی ج‌ا کمی نقص داره. یعنی توی انقلاب ۵۷ اصلِ تلفیق ایده‌های مذهبی با مفاهیم مدرن سیاسی مثل دموکراسی، از همون اول چالش برانگیز بوده. حتی اگر بگیم این ایده‌ها هم کامل بوده، نحوه‌ی پیاده سازیش مشکل اساسی داره، معمولا هم در همه‌ی انقلاب ها دیده می‌شه. نمی‌گم مختص به ج‌ا است.

در نهایت هم مردم ایران نشون دادن به صورت فرهنگی با اسلام راحت تر هستند یعنی به فرهنگشون نزدیک تره و راحت تر قبولش می‌کنند.

#ناشناس یک سوال خیلی بزرگ که روز به روز بیشتر عذابم میده. من به شخصه نمی تونم طرف خودم رو پیدا کنم و زمانی که فکر میکنم تونستم بفهمم سخت در اشتباهم و دوباره پشیمون میشم.

من هم هر روز که از خواب پا می‌شم به تمام اصول و عقایدی که شب با آنها خوابیدم شک می‌کنم، می‌گم نکنه اینا همش تاثیر رسانه باشه، نکنه من فکری از خودم ندارم و من رو شست و شوی مغزی دادن. نکنه اصلا راهم غلطه و هزاران نکنه‌ی دیگه. چیزی که مسیر رو برام راحت‌تر می‌کنه، ایرانه. حداقل می‌دونم ایران بهم خیانت نمی‌کنه، سهم من از زندگیه و راست و حق مطلقه. فعلا با ایران پیش می‌رم تا ببینم روزگار دوباره می‌خواد چطور بهم خنجر بزنه.

#ناشناس بله من کاملا قبول دارم که درحال حاضر، منِ ایرانی نباید قبول کنم که دشمنِ دشمنِ من، دوست منه! در تعجبم چطور با وجود طوماری از استعمارهای استعمارگران برخی به دنبال آزادیِ دروغین در دست کسی هستند که آزادی این همه انسان بی‌گناه رو سلب کرده، اما در خصوص ناسیونالیسم می‌خواستم بپرسم، اینکه می‌گن ناسیونالیسم رو از آدم بگیر و ببین چطور پیشرفت می‌کنه... حقیقت داره؟ مثال می‌زنم؛ وقتی می‌گی ایران، ایرانی به قدمت تاریخی و کوروش و داریوشش می‌نازه، به گذشته‌اش؛ و برخی فکر می‌کنند همین کافیه، اینکه دلبسته به گذشته هستند، گذشته‌ی من با ابهته پس تضمین کننده‌ی آینده‌ی با ابهت هم هست، اما اینطور نیست! ما هنوز در گذشته گیر افتادیم، من نمی‌دونم این خوبه یا نه پ.ن : من خودم یک انسان تعصبی روی کشورم هستم، تا ابد هم مطمئنم دست از عشق ورزیدن بهش برنخواهم داشت، به اینی که گفتم، خودم اعتقادی ندارم اما منطقی هم به‌نظر اومد، گرچه، اون چیزی که باعث اتحاد ملت می‌شه فکر می‌کنم همین ها باشه

ناسیونالیسم کلا دو جنبه داره، جنبه‌ی سازنده و مخرب. هم می‌تونه نیروی محرکه پیشرفت باشه هم می‌تونه به یک دلبستگی به گذشته تبدیل بشه که مانع پیشرفته. خودت هم به درستی اشاره کردی که این مفاهیم عمیقاً با اتحاد ملت در ارتباطند. عشق به میهن اگر با نگاهی نقادانه به خود و برنامه‌ریزی برای آینده همراه بشه، می‌تونه قوی‌ترین عامل اتحاد باشه. اگر این عشق صرفاً به توجیه وضعیت موجود یا افسوس بر گذشته تبدیل بشه، اتحاد شکننده خواهد بود.

این‌هم مثل سکولاریسم، دو طرف تفریط و افراط داره، باید تلاش کرد که هیچوقت درگیرش نشد.

#ناشناس بنده دوستدارم موضعی که شما ازش دفاع میکنی، آرمان و ارزشی که برای ایران مناسب میدونی رو بشنوم. جمهوری و اسلامی و پهلوی هیچکدوم نه، آمریکا مشورهای غربی بیگانه هم نه. ایران مدنظر شماست. حالا ایران باید تحت حکومتی جدید بشه که درست بشه، یا باید تغیراتی اساسی در حکومت فعلی ایجاد بشه؟

یکی از دوستان زحمتشو کشید.

ما که تا ابد طرز تفکر می‌مونیم 🙏🏻